II SAB/Wa 137/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. A. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] do rozpoznania wniosku skarżącego M. A. z dnia [...] grudnia 2015 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] na rzecz skarżącego M. A. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2015 r. do Kancelarii Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") dla [...] wpłynął wniosek M. A. o udostępnienie - w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: "u.d.i.p." - "kopii wszystkich pism, notatek, etc. dokumentujących czynności podejmowane przez organ w związku z moimi pismami począwszy od roku 2009; nr pisma [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr pisma [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.". Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądanie ww. wniosku nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z treścią ww. przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Zakres spraw publicznych obejmuje wykonywanie zadań związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakteru informacji publicznej nie mają zatem sprawy indywidualne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. M. A. złożył do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] i wniósł o zajęcie stanowiska w sprawie. W skardze wyraził niezadowolenie ze sposobu załatwienia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2015 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował M. A., że w myśl art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Dotyczy to skarg na bezczynność organu administracji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że tutejszy organ wojewódzki nie jest uprawniony do rozpatrzenia skargi dotyczącej odpowiedzi organu stopnia podstawowego na wniosek z dnia [...] grudnia 2015 r. Wnioskodawcy przysługuje bowiem prawo wniesienia skargi na bezczynność organu administracji do sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości ma siedzibę dany organ administracji. Skarga ta nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. M. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o zobowiązanie PINB do udzielenia informacji publicznej zgodnie z ww. wnioskiem oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż pomimo upływu ustawowego terminu nie otrzymał od organu informacji, o którą wnioskował w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. Podał, iż jest właścicielem nieruchomości położonej w [...] - dzielnica [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...]. Od 2009r. część nieruchomości, bez jego zgody, wykorzystywana była jako droga dojazdowa dla ciężkiego sprzętu do inwestycji prowadzonej na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. W związku z tym, że decyzje administracyjne wydane dla tej inwestycji (warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie na budowę), określały w inny sposób obsługę komunikacyjną inwestycji, aniżeli to faktycznie przez lata czyniono, skarżący wielokrotnie zwracał się do organów nadzoru z prośbą o interwencję w tej sprawie. Skarżący nie został jednak uznany za stronę postępowania, więc nie otrzymał merytorycznego stanowiska organu w tej sprawie, ani nie był informowany o toczącym się postępowaniu. Z pism otrzymanych przez skarżącego wynika, iż PINB - zgodnie z kompetencjami - podjął działania w przedmiotowej sprawie. Na te właśnie pisma PINB skarżący powołał się we wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej: - pismo z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...], w którym: "Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla [...], w przypadku wyrażenia przez Pana chęci uczestniczenia w działaniach kompetencyjnych organu nadzoru budowlanego, zwraca się o udokumentowanie interesu prawnego (...)", - pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], w którym: "Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla [...] informuje, iż podjął w ww. sprawie stosowne działania zgodnie z kompetencjami". Skarżący zaznaczył, iż w sytuacji, gdy nie uznano go za stronę przedmiotowego postępowania, nie ma innej możliwości wglądu do dokumentów. Skarżący podkreślił, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną, gdyż dotyczy ul. [...], która nie jest drogą prywatną, a zgodnie z wydanymi decyzjami obsługa komunikacyjna inwestycji prowadzonej na działce nr [...] z obrębu [...] nie powinna odbywać się ulicą [...]. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż - w jego ocenie - wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. O powyższym stanowisku organu skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdzają dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący – M. A. sformułował wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] zarzut bezczynności względem wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o udostępnienie, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, kopii pism i notatek dokumentujących czynności podjęte przez organ w związku ze skargami kierowanymi do organu, począwszy od 2009 r. W ocenie Sądu, organ pozostaje w bezczynności względem ww. wniosku skarżącego, bowiem do dnia wyrokowania nie podjął stosownych działań na gruncie u.d.i.p., błędnie przyjmując, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] - wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że – co do zasady – wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 667/11; 30 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1004/13, publ. j.w.). W ocenie Sądu, informacja objęta wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. posiada walor informacji publicznej. Skarżący ubiegał się bowiem o udostępnienie dokumentów wytworzonych przez PINB w reakcji na jego pisma monitujące w sprawie obsługi komunikacyjnej inwestycji prowadzonej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...]. To, że PINB podejmował w związku z ww. pismami skarżącego "stosowne działania zgodnie z kompetencjami", wynika z powołanego w skardze na bezczynność pisma organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. Jeżeli zatem PINB realizował przewidziane prawem czynności kompetencyjne dotyczące prac budowlanych w ramach ww. inwestycji (art. 84 i art. 84a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2016 r., poz. 290), to materiały dokumentujące te czynności stanowią informację publiczną. Zostały bowiem wytworzone w ramach ustawowych kompetencji organu nadzoru budowlanego, którego podstawowym zadaniem jest kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., informacją publiczną jest treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli (a więc np. protokoły z kontroli) oraz wystąpienia, stanowiska i opinie podmiotów ją przeprowadzających. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż o tym, czy dany dokument ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. decyduje, oprócz przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawarta w nim informacja. Musi mieć ona bowiem charakter informacji, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a więc dotyczyć sprawy publicznej, której pojęcie w prawnym sensie można utożsamiać ze wszystkimi działaniami lub zaniechaniem podmiotów realizujących zadania zaliczone do szeroko rozumianego interesu publicznego (wyrok NSA z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt I OSK 209/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 996/15; publ. j.w.). Wskazać należy, że dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., odnosi się do kontroli zewnętrznej, a więc takiej, którą przeprowadzać będzie organ nienależący do wewnętrznej struktury organizacyjnej kontrolowanego podmiotu. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie PINB błędnie przyjął, że żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 i art. 6 u.d.i.p. Żądana informacja nie jest informacją prywatną lecz publiczną, zatem wniosek skarżącego powinien zostać zrealizowany zgodnie z przepisami ww. ustawy. Zauważyć również należy, że przedmiotem wniosku skarżącego jest treść dokumentów wytworzonych przez organ, nie zaś wgląd do akt konkretnej sprawy administracyjnej, ani też dostęp do całości akt sprawy jako pewnego zbioru materiałów postępowania administracyjnego. Nie zachodzi zatem podstawa do uznania, że żądanie skarżącego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13; publ. j.w.). Skarżący wnioskuje bowiem o określone dokumenty, tj. wytworzone na skutek czynności kompetencyjnych organu nadzoru budowlanego w następstwie jego skarg w sprawie obsługi komunikacyjnej ww. inwestycji budowlanej. Nie ma przy tym przesądzającego znaczenia okoliczność, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie ww. inwestycji, prowadzonego z urzędu przez organ nadzoru budowlanego. Na zasadzie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. skarżącemu przysługuje bowiem prawo dostępu do określonej informacji publicznej znajdującej się w aktach danego postępowania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno - technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zaznaczyć przy tym należy, że udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z ww. przepisami prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta - stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych, poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego ewentualną skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2339/13, publ. j.w.). Jeżeli natomiast podmiot obowiązany nie dysponuje żądaną informacją publiczną winien pisemnie poinformować o tym wnioskodawcę mając na względzie, że taka informacja nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Uwzględniając wszystko powyższe Sąd stwierdził po stronie organu stan bezczynności w zakresie realizacji wniosku skarżącego, który nie ustał do daty wyrokowania. Organ bowiem nie udostępnił żądanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia prezentując błędne stanowisko, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie poinformował też skarżącego, że nie dysponuje wnioskowaną informacją publiczną. W tym stanie rzeczy istniały podstawy do zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2015 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd nie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. j.w.). Z powyższego wynika, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie zaistniała w niniejszej sprawie. Bezczynność organu była konsekwencją niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie wynikała natomiast z lekceważenia strony skarżącej, czy też z celowego przedłużania postępowania. Regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne i wymagają dokonywania ich wykładni. Z tych względów Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny z urzędu w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.