II SAB/Wa 142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Janusz Walawski Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G.K. na bezczynność Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udzielenie informacji publicznej oddala skargę. Pełnomocnik G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako PSG lub Spółka) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. Zarzucając, iż PSG nie rozpoznała przedmiotowego wniosku w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), jak też nie wydała rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy, pełnomocnik strony wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki, zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż wezwaniem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca wystąpiła do [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w Z. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy gazociągów przebiegających przez nieruchomość gruntową wnioskodawczyni. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], zawierające stanowisko przedsiębiorcy przesyłowego jedynie w kwestii wezwania do zapłaty i wezwania do negocjacji w kwestii ustanowienia służebności przesyłu, pozostawiając bez rozpoznania wniosek o udostępnienie informacji publicznych. W toku sprawy wystosowano jeszcze, do przedsiębiorstwa przesyłowego, pismo z dnia [...] lipca 2013 r., w którym zwrócono się z ponownym wnioskiem m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii gazociągowych, na które do dnia złożenia przedmiotowej skargi nie otrzymano odpowiedzi, mimo wyznaczenia przedsiębiorcy przesyłowemu czternastodniowego terminu, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Do dnia sporządzenia skargi skarżąca nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, co czyni skargę zasadną. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki [...] Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2013 r. o połączeniu w trybie art. 492 § 1 KSH ze spółką PGNIG SPV 4 Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (spółka przejmująca) doszło do połączenia ww. spółek, wobec czego, na mocy art. 494 § 1 KSH, spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Na mocy aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2013 r., rep. [...] nr [...] w sprawie zmiany umowy spółki, sporządzonego przez notariusza J. W., doszło do zmiany firmy spółki na Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W odpowiedzi na skargę PGE wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej. W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik Spółki podniósł, iż wbrew twierdzeniu skarżącej PSG nie dopuściła się bezczynności, albowiem już w dniu [...] października 2012 r. przesłała na ręce poprzedniego pełnomocnika skarżącej komplet posiadanych dokumentów w sprawie, tj. 1) kserokopię decyzji nr [...] z dnia [...] września 1980 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji, 2) kserokopię decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1980 r., zatwierdzającą plan realizacyjny budowy gazociągu, 3) kserokopię decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1981 r., stanowiącą pozwolenie na budowę. Na poparcie powyższego twierdzenia pełnomocnik Spółki powołał się na wezwanie Kancelarii Adwokackiej adw. G. S. z dnia [...] września 2012 r. oraz pismo [...] Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w Z. (poprzednika prawnego Spółki) z dnia [...] października 2012 r., stanowiące odpowiedź na to wezwanie. Wskazał, iż adw. G. S. reprezentował skarżącą do dnia [...] kwietnia 2013 r., a od tej daty jej pełnomocnikiem był radca prawny M. N.. Spółka nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania, albowiem przekazała skarżącej wszystkie posiadane dokumenty dotyczące gazociągu zlokalizowanego na jej nieruchomości, położonej w T. przy ul. [...]. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, Spółka współpracowała z jej pełnomocnikiem, odpowiadając na wszystkie jego pisma, co wynika z akt sprawy. Pomimo otrzymania informacji, pełnomocnik skarżących złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy gazociągów stanowiących własność [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o., w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. W związku z brakiem dalszych danych w przedmiotowej sprawie, pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. przedsiębiorca przesyłowy podtrzymał jedynie dotychczasowe stanowisko. Pełnomocnik Spółki podkreślił, iż w świetle historii korespondencji stron nie sposób przyjęć, że wniosek o udzielenie informacji nie został rozpoznany. Podmiot obowiązany podjął działania celem pozyskania danych od służb technicznych, które to dane zostały w sposób wyczerpujący przekazane już pierwszym pismem w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Skarga G. K. na bezczynność PSG w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. w zakresie żądania obejmującego udostępnienie decyzji administracyjnych i dokumentów dotyczących budowy, posadowienia i przebudowy urządzeń linii gazowej usytuowanych na działce stanowiącej własność skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Stosownie do treści art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 tej ustawy dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ww. ustawy). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy uznać, że żądana przez skarżącą informacja w postaci udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy (posadowienia, przebudowy) sieci gazociągowych usytuowanych na nieruchomości (działki ew. [...] i działki ew. [...] , obr. W., gmina T.) wskazanej we wniosku pełnomocnika skarżącej r.pr. M. N. z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz wniosku pierwotnym pełnomocnika skarżącej adw. G. S. z dnia [...] września 2012 r., jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżąca wystąpiła z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 powołanej ustawy). Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącej. Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy wskazać należy na treść przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nadto działalność Spółki obejmuje m. in. poszukiwania i eksploatację złóż gazu ziemnego, ropy naftowej oraz import, magazynowanie, obrót oraz dystrybucję paliw gazowych i płynnych. Zgodnie z definicją celu publicznego, zawartą w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z uwagi na wagę i zakres zadań wykonywanych przez Spółkę, a przede wszystkim obowiązki tego podmiotu jako operatora systemu dystrybucyjnego gazu oraz mając na uwadze brzmienie powołanego wyżej art. 6 pkt 2 ustawy, jest ona jednostką organizacyjną użyteczności publicznej, wykonującą zadania publiczne w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wobec czego podlega regulacjom tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż PSG jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, albowiem mieści się w regulacji powołanego art. 4 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. Podkreślenia wymaga, iż sama Spółka nie kwestionuje, że jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej, jak też, że żądanie skarżącej dotyczy informacji posiadającej taki walor. Z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącej – adw. G. S. wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. zwrócił się w trybie dostępu do informacji publicznej do poprzednika prawnego PSG o przesłanie na adres jego kancelarii decyzji nr [...] z dnia [...] września 1980 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji, decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1980 r., zatwierdzającej plan realizacyjny budowy gazociągu, decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1981 r., stanowiącej pozwolenie na budowę, o posiadaniu których [...] Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. informowała w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., stanowiącym odpowiedź na wezwane do podjęcia negocjacji. W załączeniu do pisma z dnia [...] października 2012 r. przesłano ww. adwokatowi wskazane powyżej decyzje administracyjne. Na ponowne wezwanie do zawarcia umowy wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2013 r., sygnowane przez pełnomocnika skarżącej r.pr. M. N., udzielono wnioskodawczyni odpowiedzi, iż: " (...) sporny gazociąg posadowiony na nieruchomości Pańskich Mocodawców został wybudowany w oparciu o następujące decyzje administracyjne: - [...] z dnia [...] lipca 1981 r. udzielającą pozwolenie na budowę, - nr [...] z dnia [...] listopada 1980 r. zatwierdzającą plan realizacyjny budowy przedmiotowego gazociągu, - nr [...] z dnia [...] września 1980 r. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji. (...) Jeżeli chodzi o nieruchomość nr [...] to nie możemy się do niej odnieść ze względu na fakt, niż nie można jej zlokalizować na nadesłanych mapach". W ustalonym stanie faktycznym sprawy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, mówiący o pozostawaniu Spółki w bezczynności co do wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2013 r. PSG na ten wniosek udzieliło informacji w przewidzianym prawem terminie. W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. ponownie wskazano na decyzje, o które występowała strona wnioskująca, a które zostały jej (a ściślej ujmując jej pełnomocnikowi) uprzednio przy piśmie z dnia [...] października 2012 r. doręczone. W odniesieniu do działki geodezyjnej nr [...], ponownie wskazano, iż wnioskowanych decyzji nie zidentyfikowano, z uwagi na brak lokalizacji tej działki na mapach przebiegu gazociągu. W tej sytuacji należy uznać, iż PSG zrealizowało obowiązek informacyjny względem skarżącej w sposób wyczerpujący. Będące w posiadaniu Spółki decyzje zostały skarżącej w formie kopii doręczone. Zmiana pełnomocnika skarżącej nie obliguje Spółki do ponownego realizowania tego samego żądania określonego w różnych wnioskach. W takim wypadku wystarczy poinformowane, że żądana informacja została już udzielona. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, w tym odbioru pism, tyle, że z wykorzystaniem profesjonalnej pomocy. Bez znaczenia dla skuteczności doręczenia pozostają relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, przyjęty przez nich sposób komunikacji czy zakres przekazywania informacji – patrz postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 402/12 (publik. LEX nr 1240648). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.