II SAB/Wa 144/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska – Matusiak (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. do rozpatrzenia wniosku skarżącej M. K. z dnia z [...] maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, z wyłączeniem informacji dotyczących decyzji administracyjnych, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w części odnoszącej się do zawartego we wniosku żądania udostępnienia decyzji administracyjnych; 4. zasądza od Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] maja 2013 r. M. K. (dalej jako skarżąca) zwróciła się do Polskich Sieci Energetycznych S.A. z siedzibą w K. z wezwaniem do zawarcia umowy w przedmiocie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na rzecz Spółki, dotyczącej posadowionych urządzeń elektroenergetycznych na nieruchomości stanowiącej jej własność, położonej w [...], oznaczonej jako działka nr ew. [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. Wskazała, że na przedmiotowej nieruchomości znajdują się urządzenia przesyłowe w postaci linii elektroenergetycznej nadziemnej wysokiego napięcia 220 kv, które to urządzenia wchodzą w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez Spółkę. W piśmie zawarty został także wniosek, sformułowany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako u.d.i.p.), o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń usytuowanych na przedmiotowych działkach, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. W piśmie z [...] lipca 2013 r. Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. w kwestii udostępnienia wszelkich decyzji administracyjnych oraz innych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia czy przebudowy urządzeń przesyłowych podały, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, albowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania do wniosków skierowanych w indywidualnych sprawach roszczeń właścicieli nieruchomości, na których posadowione są urządzenia przesyłowe należące do Spółki. Niezależnie od powyższego Spółka stwierdziła, że dostęp do dokumentów związanych z budową linii przesyłowej podlega ograniczeniu w świetle obowiązujących przepisów prawa. Spółka jest bowiem uprawniona do ochrony informacji składających się na tajemnicę przedsiębiorstwa oraz związanych z infrastrukturą służącą do przesyłania energii elektrycznej. Nadto wyjaśniła, że linie elektroenergetyczne PSE S.A. wchodzą w skład infrastruktury krytycznej podlegającej szczególnej ochronie. Pismami z [...] lipca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. skarżąca ponowiła swoje żądania zawarte w piśmie z [...] maja 2013 r., określając, że wzywa do przesłania kserokopii żądanych dokumentów. W skardze na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności spółki Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. i o zobowiązanie skarżonej Spółki do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia, przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy, albowiem Spółka jako podmiot wykonujący zadania publiczne jest podmiotem objętym działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie podniosła, że wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a także, iż do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała wnioskowanych dokumentów. Pismem z [...] lutego 2014 r. Spółka poinformowała skarżącą, że żądana informacja w zakresie określonym we wniosku, tj. udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznej 220 kv P., P. na nieruchomości gruntowej składającej się z działek o numerach ewidencyjnych [...], położonych w obrębie [...], gmina [...], może zostać udostępniona niezwłocznie poprzez przesłanie kopii: - lokalizacji szczególnej nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] grudnia 1957 roku, - zezwolenia nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1961 roku, wydanego w trybie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Spółka wskazała, że powyższe zezwolenie stanowi również obecnie tytuł prawny do utrzymania linii elektroenergetycznej na nieruchomości oraz wykonania prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych. Jednocześnie wyjaśniała, że aktualnie nie jest w posiadaniu innych decyzji dotyczących lokalizacji, budowy i modernizacji ww. linii elektroenergetycznej, którą to okoliczność potwierdził na rozprawie sądowej pełnomocnik Spółki. Do pisma załączone zostały dokumenty powołane w jego treści. W odpowiedzi na skargę Spółka wnosiła o oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi Spółka ponowiła swój pogląd o niemożności zakwalifikowania żądanej informacji do informacji publicznej z uwagi na jej związek z indywidualną sprawą. Informacje te mają bowiem służyć dochodzeniu względem Spółki roszczeń cywilnych. O indywidualnym charakterze wnioskowanej informacji przesądza okoliczność, że żądanie udostępnienia dokumentów nie jest sformułowane od strony zbiorczego interesu, ale od strony indywidualnej właściciela nieruchomości, który domaga się przekazania wszelkich informacji nieograniczonych ani czasowo ani rodzajowo, dotyczących wybudowania na jego nieruchomości urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, w związku z którym kieruje swoje roszczenia cywilne względem aktualnego właściciela tych urządzeń. Nadto Spółka zwróciła uwagę, że udostępniła skarżącej te decyzje, które posiada w chwili obecnej. Podniosła również, że wniosek nie został sformułowany w sposób należyty, albowiem skarżąca nie sprecyzowała, jakie konkretnie dokumenty są objęte wnioskiem. Dlatego też uczynienie zadość przedmiotowemu wnioskowi musi zostać poprzedzone dokonaniem złożonych i czasochłonnych czynności polegających na przygotowaniu (zestawieniu) dla skarżącej informacji według kryteriów podanych we wniosku, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie znacznych środków osobowych i finansowych. Okoliczności te przesądzają o tym, że informacja, której żąda strona skarżąca wymaga zakwalifikowania jej jako informacji przetworzonej. W ocenie Spółki powinna ona mieć możliwość ochrony przed roszczeniami właścicieli nieruchomości, na których posadowiono urządzenia przesyłowe, tj. nieujawniania dokumentów ani nieinformowania, że nie jest w ich posiadaniu. Informacje, o udzielenie których wystąpiła skarżąca powinny i mogą być pozyskiwane od właściwych organów, które wydały te decyzje lub są w posiadaniu map geodezyjnych i kartograficznych albo z odpowiednich archiwów. Skarżąca nie wykazała, że nie jest jej dostępny inny tryb, w którym istniałaby możliwość uzyskania żądanych informacji od dedykowanego do tego celu organu. W ocenie skarżonej Spółki nie była ona w niniejszej sprawie bezczynna, o czym świadczy wystąpienie z pismem z [...] lutego 2014 r., pomimo że nie została wydana w tym zakresie decyzja odmowna czy inne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają, na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w literaturze prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Rozstrzygając w zakresie zarzucanej organowi bezczynności, Sąd bada, czy organ pozostaje w bezczynności w dacie wyrokowania. Nie można bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Przepisy omawianej ustawy stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust. 2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, po trzecie: według art. 4 ust. 3 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa jest w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Do udostępnienia informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy, obowiązane są w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne. Jak wynika z akt sprawy, Spółka Polskie Sieci Energetyczne S.A. z siedzibą w K. jest państwową osobą prawną, gdyż Skarb Państwa jest jej jedynym akcjonariuszem. Niezależnie od tego należy podkreślić, iż Spółka ta, będąc przedsiębiorstwem energetycznym, stanowi przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zadania publiczne, które jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (wyroki NSA z 18 sierpnia 2010 r. I OSK 851/10, z 22 listopada 2013 r. I OSK 1646/13, publ. http:// cbois.nsa.gov.pl). Wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059) obowiązki operatora systemu przesyłowego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą bowiem spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu przesyłowego, wymienione w art. 9 c ust. 2 ustawy Prawo energetyczne, realizuje ono zadania publiczne, a zatem informacje odnoszące się do tych zadań są informacjami publicznymi. Ponadto przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek udzielenia informacji na temat sprawy niemieszczącej się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 2 ustawy Prawo energetyczne, gdy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy (wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r. I OSK 102/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z 17 kwietnia 2013 r. II SAB/Kr 21/1, publ. http:// cbois.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe uznać zatem należy, że spełniony został zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spełniony został również jej zakres przedmiotowy, albowiem w ocenie Sądu, żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. We wniosku z [...] maja 2013 r. skarżąca wystąpiła do PSE S.A. o udostępnienie dokumentacji techniczno-prawnej, w tym decyzji administracyjnych dotyczących budowy, posadowienia i przebudowy urządzeń usytuowanych na działkach skarżącej. Skarżąca domaga się więc niewątpliwie udostępnienia jej "treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", o jakich mowa w przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 ustawy. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi, w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa, jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację. (por. wyroki WSA w Krakowie z 15 stycznia 2013 r. II SAB/Kr 184/12, z 28 stycznia 2013 r. II SAB/Kr 21/12, z 17 kwietnia 2013 r. II SAB/Kr 21/13, wyroki WSA w Poznaniu z 29 maja 2008 r. IV SA/Po 545/07, z 19 grudnia 2007 r. IV SA/Po 652/07, publ. https:// cbois.nsa.gov.pl). Przyjęcie, jak tego domaga się PSE S.A., że tego rodzaju dokumenty urzędowe będące w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego "tracą" charakter informacji publicznej w przypadku, gdy ich udzielenia domaga się osoba fizyczna pozostająca w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorstwem, jest nie tylko sprzeczne z duchem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, ale nadto byłoby nielogiczne. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest zresztą upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 ustawy). Jeżeli konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem przedsiębiorstwa, mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla tego podmiotu w ewentualnym przyszłym procesie cywilnym. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, odmienna wykładnia powołanych przepisów naruszałaby istotę prawa podmiotowego do informacji publicznej, a także godziłaby w zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Rozstrzygając tę kwestię Sąd miał również na względzie, iż jego rolą jest dokonanie wyboru takiego kierunku wykładni, który w sposób możliwie najpełniejszy będzie uwzględniał normy, zasady i wartości konstytucyjne. Jeżeli sąd dojdzie do przekonania, że każdy z wykluczających się wariantów interpretacyjnych służy ochronie określonych wartości konstytucyjnych, to. zadaniem sądu jest dokonanie - przy wykorzystaniu zasady proporcjonalności - odpowiedniego wyważenia wchodzących w grę wartości i udzielenie pierwszeństwa jednej z nich (por. uchwała NSA z 23 stycznia 2013 r., II OPS 2/12, ONSA i WSA 2013, nr 2, poz. 23). Nie może również odnieść zamierzonego skutku wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko Spółki, iż żądane przez skarżącą informacje nie mogły zostać udostępnione, gdyż obejmują one informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Prawo do dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicę przedsiębiorcy". Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powyższej ustawy). W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy, a zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy", należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). Powołanie się jednak na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie takie nie zostało wydane. Niezasadne są również pozostałe zarzuty Spółki. Żądane przez skarżącą informacje zostały, w ocenie Sądu, wystarczająco określone. Skarżąca wskazała, że wnosi o udostępnienie jej dokumentacji techniczno-prawnej, w tym decyzji administracyjnych, które dotyczą precyzyjnie określonych nieruchomości, na jakich posadowione są urządzenia przesyłowe. Spółka w swoich pismach kierowanych do skarżącej potwierdziła zresztą fakt istnienia należącej do niej infrastruktury energetycznej na wskazanych przez skarżącą działkach ewidencyjnych. Treść wniosku skarżącej pozwala więc na skonkretyzowanie zakresu jej żądania. Gdyby natomiast zachodziła potrzeba jego doprecyzowania, to Spółka była uprawniona do wezwania Skarżącej do uczynienia tego. Z możliwości tej jednak nie skorzystała. Oceniając natomiast, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, organ powinien wezwać skarżącą do wykazania, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Brak wykazania powyższej przesłanki upoważniałby oragn do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji, co jednak winno nastąpić w drodze decyzji. Tylko bowiem w ten sposób możliwa byłaby weryfikacja stanowiska Spółki przez Sąd. W przedmiotowej sprawie przywołana procedura nie została wdrożona, a decyzja wydana. Rozstrzygając w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd jest obowiązany ocenić, czy żądana informacja jest informacją publiczną, bo tylko przy spełnieniu tego warunku skarga taka może zostać uwzględniona. Sąd nie może natomiast oceniać na tym etapie postepowania, czy ma ono charakter informacji przetworzonej. Udostępnieniu żądanych przez skarżącą dokumentów nie może również stać na przeszkodzie sam fakt, iż Spółka uznana została za przedsiębiorcę o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym na podstawie załącznika II pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. nr 198, poz. 1314 ze zm). Z przepisów ustawy nie wynika, by tego rodzaju okoliczność stanowiła przesłankę wyłączającą udzielenie informacji publicznej. Odnosząc się do argumentacji Spółki, iż niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy wówczas, gdy żądane informacje osiągalne są w innym trybie lub też są w posiadaniu organu, który je wytworzył, podnieść należy, że nie zostało wykazane, by skarżąca była stroną ewentualnych postępowań w sprawie lokalizacji budowy linii energetycznych na wskazanych działkach, co umożliwiałoby mu taki dostęp na podstawie art. 73 § 1k.p.a. Ewentualna możliwość zwrócenia się przez skarżącego o udostępnienie tych dokumentów do jakiegokolwiek innego podmiotu również w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie wyłącza uprawnienia do zwrócenia się z tym wnioskiem do Spółki, skoro jest ona podmiotem objętym regulacją tej ustawy. Odnosząc się natomiast do zawartego we wniosku żądania dostarczenia "planu z mapkami", uznać należy, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że żądanie to dotyczy map gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Żądanie to jest na tyle nieprecyzyjne, iż organ na tym etapie postępowania winien wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania. Dopiero sprecyzowane żądanie pozwala na ustalenie, czy wnioskowana informacja dostępna jest na innych zasadach i w innym trybie. Z tych powodów należało uznać, że wskazana wyżej norma kolizyjna z art. 1 ust. 2 ustawy nie wykluczała w tym przypadku zastosowania przepisów ustawy. Zaaprobowanie odmiennego kierunku wykładni powołanych przepisów prowadziłoby bowiem do skutku rażąco niesprawiedliwego z punktu widzenia konstytucyjnej zasady równości. Rozpatrując przedmiotową sprawę w kategoriach bezczynności uznać należy, że Polskie Sieci elektroenergetyczne S.A. wykonały bez potrzeby regulowania tej kwestii wyrokiem, obowiązek wynikający z omawianej ustawy w zakresie części żądania–udostepnienia decyzji. Zatem w tej części odpadła potrzeba rozstrzygnięcia sprawy w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Z uwagi na fakt, iż decyzje w posiadaniu których była Spółka, zostały doręczone skarżącej już po wniesieniu skargi, zobowiązanie spółki do udostępnienia w tej części żądanej informacji stało się bezprzedmiotowe i dlatego też Sąd w tej części umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (pkt 3 wyroku). W pozostałym zakresie żądanie skarżącej nie zostało zrealizowane. We wniosku z [...] maja 2013 r. skarżąca wnioskowała bowiem o udostępnienie innych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na działce stanowiącej własność skarżącej, w tym m. in. protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych. Co do tej części wniosku Spółka nie zajęła stanowiska w tym znaczeniu, że nie podała, czy jest w posiadaniu żądanej informacji i dlatego Sąd uznał, że po stronie Spółki występuje bezczynność w tym zakresie. Spółka jest zatem zobowiązana do rozpatrzenia tej części wniosku i w ramach tego rozpatrzenia ustalenie, czy posiada żądaną dokumentację dotycząc przedmiotowej nieruchomości w omawianym zakresie. W przypadku dysponowania taką dokumentacją Spółka powinna dalej procedować zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji natomiast, gdy takiej dokumentacji brak – Spółka tego rodzaju informację powinna przekazać skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę M. K. za zasadną i na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. zobowiązał Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. do załatwienia wniosku skarżącej z [...] maja 2013 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku w części określonej w tym wyroku. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz wynikało z błędnego przekonania, a żądane przez skarżącą informacje nie mają waloru informacji publicznej. 0 kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.