II SAB/Wa 145/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Fundacji [...] z siedzibą w W. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w pkt 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 145/17 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w pkt 4 wyroku z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 145/17; 2. zasądzić od Wójta [...] na rzecz strony skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej wydał w dniu 13 lipca 2017 r. wyrok którym: 1. stwierdził, że bezczynność Wójta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddalił skargę w zakresie wniosku o wymierzenie organowi grzywny; 3. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie; 4. zasądził od Wójta [...] na rzecz strony skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 31 lipca 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w pkt 4 wskazanego powyżej wyroku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a.", poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w kwocie 100 zł w sytuacji, gdy skarżący był w niniejszej sprawie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a poniesione przez niego koszty postępowania wynoszą łącznie 597 zł, a nie jak wskazał Sąd 100 zł. Wskazał, że na koszty poniesione przez stronę skarżącą złożyły się: wpis od skargi w wysokości 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 100 zł, a także koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 195 § 2 P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Według wskazanego przepisu, uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 58/99). W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. Po rozpatrzeniu zarzutów i argumentów zażalenia Sąd uznał za zasadne uchylić postanowienie w przedmiocie kosztów zawarte w pkt 4 wyroku z 13 lipca 2017 r. i wydać nowe rozstrzygnięcie w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie natomiast do art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie strona skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego. Ponadto poniosła koszty sądowe w postaci wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W myśl zaś § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.) stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł; Wobec powyższego Sąd uwzględniając skargę na bezczynność Wójta [...] winien zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania obejmujący wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł, koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty sądowe obejmujące wpis od skargi w wysokości 100 zł. Łącznie na rzecz strony skarżącej winien być zasądzony od organu zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł. Zażalenie strony skarżącej jest zatem oczywiście uzasadnione. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 195 § P.p.s.a. Sąd postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Jednocześnie, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia, Sąd postanowił zasądzić od Wójta [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ponadto należy podnieść, że wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów postępowania sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Brak jest w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w tym przepisie (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSA i WSA 2008/2/23). Zaskarżone zażaleniem postanowienie nie jest żadnym z orzeczeń wymienionych w art. 209 P.p.s.a. Ustawodawca nie przewidział możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w sytuacji skorzystania przez Sąd I instancji z uprawnień wynikających z art. 195 § 2 P.p.s.a. Przypomnieć ponadto należy, że art. 199 P.p.s.a. stanowi, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Wyjątkiem są sytuacje, gdy przepis szczególny stanowi inaczej. Okoliczności, które zachodzą w niniejszej sprawie ustawodawca do takich wyjątków nie zaliczył (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OZ 1154/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Sąd postanowił jak w pkt 3 sentencji postanowienia.