II SAB/Wa 146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze P. B. na bezczynność Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku P. B. z dnia [...] stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Prezes Agencji Mienia Wojskowego na rzecz skarżącego P. B. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący P. B. pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. zwrócił się, w trybie art. 61 Konstytucji RP oraz na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, z wnioskiem do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego o udostępnienie mu następującej informacji publicznej: 1. podanie pełnej kwoty jaką straciła Wojskowa Agencja Mieszkaniowa z tytułu nieopłaconego odszkodowania za zajmowanie bez tytułu prawnego kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. od dnia wygaśnięcia ostatniego tytułu prawnego tj. od dnia 26 lutego 2008 r. do dnia wydania decyzji o odszkodowaniu, o ile się orientuję, w czerwcu 2012 r., 2. podanie pełnej kwoty jaką straciła Wojskowa Agencja Mieszkaniowa z tytułu nieopłaconego odszkodowania za zajmowanie bez tytułu prawnego kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. od dnia znanego z urzędu Dyrektorowi OR WAM w W. (także K. D.) terminu zakończenia kadencji na którą została wydana ostatnia decyzja Dyrektora OR WAM w W. [...], tj. od dnia 19 marca 2010 r.,  3. informację, czy w okresie od 2008 r. do 2011 r. do zakresu obowiązków kierownika do spraw mieszkaniowych (zakwaterowania) OR WAM należało wzywanie w imieniu Dyrektora OR WAM osób zajmujących kwatery bez tytułu prawnego do ich opuszczenia oraz wydawanie w imieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM decyzji o odszkodowaniu za zajmowanie kwatery bez tytułu prawnego. W skardze z dnia [...] marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. B. zarzucił Prezesowi Agencji Mienia Wojskowego bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. wnosząc o zobowiązanie organu do jego niezwłocznego rozpoznania, o udzielenie kary finansowej organowi i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – opisał swoje dotychczasowe procedowanie z Wojskową Agencją Mieszkaniową w przedmiocie lokalu, który został mu przydzielony przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie i w uzasadnieniu podał, że nie nastąpiła bezczynność w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] stycznia 2017 r., albowiem treść pisma nie wskazuje by dotyczyła informacji publicznej. Skarżący w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej próbuje uzyskać informacje o lokalu, który został mu przydzielony przed zwolnieniem ze służby wojskowej, a zatem dotyczące sprawy indywidualnej (jego własnej) a nie publicznej. Słowo "publiczny" w potocznym języku znaczy: "dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, nieprywatny". Z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, a co do zasady obejmuje sprawy prywatne indywidualne, osobiste, intymne. Ponadto pkt 1 – 2 wniosku dotyczy stwierdzeń mających postać pytań o okoliczności związane z konkretnym lokalem mieszkalnym, zajmowanym we wskazanym okresie przez żonę skarżącego, co zdaniem organu nie stanowi informacji publicznej. Z kolei w pkt 3 pisma skarżący żąda informacji o kompetencjach kierownika ds. mieszkaniowych OR WAM do wzywania osób (zajmujących kwatery bez tytułu prawnego) do ich opróżnienia. Przepisy ustawy o zakwaterowaniu SZRP w brzmieniu do 30 czerwca 2010 r. w art. 37a przewidywały obowiązek opróżnienia lokalu przez osoby nieposiadające do niego tytułu prawnego, zatem bez wdawania się w skomplikowany proces myślowy obowiązkowi temu odpowiadało uprawnienie organu do żądania (wezwania) opróżnienia lokalu podobnie jak to ma miejsce w art. 41 ust. 6 ustawy, (przepis ten był dobrze znany skarżącemu, który w skardze do Prezesa na bezczynność Dyrektora OR WAM Warszawa z dnia [...].10.2015 r. wprost go cytuje). Dodatkowo pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. został poinformowany przez Prezesa AMW, iż dostęp do treści powszechnie obowiązujących aktów prawnych uregulowany został w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, zatem otrzymał informacje dotyczącą praw i obowiązków żołnierzy i innych osób zawarte w ustawie o zakwaterowaniu SZRP oraz skorelowanych z nimi obowiązków i uprawnień organów Agencji Mienia Wojskowego (przed 1 październikiem 2015 r. WAM), dlatego też uznano, że udzielenie odpowiedzi skarżącemu na jego pismo w zakresie w jakim nie stanowi ono żądania dostępu do informacji publicznej jak i w zakresie kompetencji, które są znane z przepisów powszechnie obowiązujących nie jest obowiązkiem o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwłaszcza że w okolicznościach sprawy skarżącego, sprawy związane z przydzielonym lokalem mieszkalnym oraz odprawą mieszkaniową były już przedmiotem wielu postępowań, w ramach których udzielano odpowiedzi i wyjaśnień oraz udostępniano dokumentację. Reasumując, w ocenie organu pisma skarżącego zatytułowane: "wniosek o udostępnienie informacji publicznej" stanowią nieuprawnione nadużywanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej i służą skarżącemu do nękania i znieważania pracowników Agencji. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący przeprowadził polemikę z organem w zakresie wcześniejszego z nim procedowania w sprawie lokalu mieszkalnego. Następnie Prezes Agencji Mienia Wojskowego pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] odpowiedział skarżącemu co do pkt 1 i 2 wniosku, że kwestia podania pełniej kwoty jaka straciła Agencja, nie stanowi informacji publicznej albowiem odnosi się do domniemanych skutków działań, które nie miały miejsca, a co do pkt 3 odpowiedział, że w kompetencjach Kierownika Zespołu Mieszkaniowego OR-eg WAM W., nie było obowiązku wzywania do opróżnienia lokalu wprost, nie mniej Kierownik posiadał uprawnienia nadzorujące w zakresie prowadzonych postępowań administracyjnych i wydawanych decyzji administracyjnych związanych z zasobem mieszkaniowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego P. B. z dnia [...] listopada 2016 r. zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło. W sytuacji więc, jeśli skarżący P. B. złożył do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego wniosek z dnia [...] stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jego ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądy – wzywać strony na posiedzenie. Stwierdzić również na wstępie należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne (uiszczono wpis od skargi). W dalszym ciągu mówiąc o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Prezes Agencji Mienia Wojskowego, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy. Wobec powyższego została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast w art. 6 ust. 2 ustawy została zawarta definicja "dokumentu urzędowego" i jest nim treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja może dotyczyć sprawy publicznej, nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy, ale również wtedy, gdy odnosi się do nich w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. W związku z powyższym żądane przez skarżącego P. B. we wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. informacje, nie stanowią informacji publicznej, jeśli chodzi o pkt 1 – 2 i w tej sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona przesłanka przedmiotowa z ustawy. Po pierwsze bowiem zauważyć należy, co już wyżej wskazano, że informacja musi dotyczyć sfery faktu. Tymczasem żądanie udostępnienia informacji co do tych kwestii dotyczy domniemanych skutków działań i – jak podaje organ – które nie miały miejsca. Po drugie – jak słusznie zauważył organ – żądane informacje w powyższym zakresie dotycząc sprawy indywidualnej skarżącego (skarżący żąda udzielenia mu informacji o lokalu, który został mu przydzielony przez zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej), nie zaś publicznej. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych lecz przeznaczonych dla jego indywidualnych potrzeb. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się wobec tego pogląd, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, bowiem nie odnoszą się do "sprawy publicznej" (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 430/14, I OSK 1696/12, I OSK 617/14, I OSK 769/12, I OSK 1797/10, I OSK 545/09, I OSK 1035/10). Jednakże organ pozostawał w bezczynności, bowiem powyższą kwestię organ wyjaśnił skarżącemu po terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy, bo w odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2017 r. i w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Podobnie rzecz się ma z bezczynnością organu, jeśli chodzi o pkt 3 wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r., bowiem organ udzielił odpowiedzi dopiero w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Reasumując, organ winien był w formie czynności materialno – technicznej udzielić skarżącemu te odpowiedzi w terminie przewidzianym w ustawie. Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże – zdaniem Sądu – tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem działanie organu nie wskazuje – w ocenie Sądu – aby stwierdzona bezczynność charakteryzowała się lekceważeniem bądź ignorowaniem skarżącego, a raczej mamy tu do czynienia z odmienną oceną w zakresie zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i z tego zatem samego powodu Sąd oddalił skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 3) oraz § 1a) w zw. z art. 151 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.