II SAB/Wa 149/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu K. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. K. P. pismem z dnia 18 stycznia 2021 r. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2020 r. (znak: [...]), skarżący nie wniósł do organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. A zatem skarżący nie wyczerpał przysługującej mu drogi odwoławczej w postaci ponaglenia uregulowanego w tym artykule. Organ zaznaczył także, że skarżący złożył w dniu 12 grudnia 2019 r. ponaglenie na bezczynność Prezesa Urzędu i w następstwie tego ponaglenia dnia 3 lutego 2020 r. skargę na przewlekłość i bezczynność Prezesa Urzędu, rozpatrzoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 103/20 stwierdzającego, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania, ww. ponaglenie złożone zostało w momencie rozpoznawania sprawy skarżącego w toku postępowania I instancyjnego, przed wydaniem decyzji przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych i było przedmiotem kontroli sądowej zakończonej ww. wyrokiem z dnia 29 maja 2020 r. Pismem z dnia 18 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2021 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi z dnia 18 stycznia 2021 r. do Sądu składał ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (oraz w przypadku złożenia ponaglenia, nadesłanie jego). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył (pismo z dnia 30 maja 2021 r.), że w trakcie rozpatrywania sprawy przez organ tylko raz w dniu 9 grudnia 2019 r. złożył ponaglenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 tej ustawy, tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 powyższej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b powołanej ustawy, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Ze zgromadzonych w rozpoznawanej sprawie akt administracyjnych wynika, że skarżący pismem z dnia 28 grudnia 2017 r. złożył do organu skargę na udostępnienie jego danych osobowych, zawartych w służbowej teczce akt personalnych prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej, a obecnie zarchiwizowanej w Wojskowym Biurze Historycznym w [...], na rzecz tygodnika [...] i portalu internetowego [...] z siedzibą w [...]. Wobec tego, że skarga nie została przez organ rozpatrzona w terminie określonym w przepisach prawa, skarżący wniósł pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. ponaglenie do organu, a następnie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 3 lutego 2020 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia 28 grudnia 2017 r. W dniu [...] lutego 2020 r. organ po rozpoznaniu skargi z dnia 28 grudnia 2017 r. wydał decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku. Skarżący pismem z dnia 24 lutego 2020 r. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę z dnia 3 lutego 2020 r. wyrokiem z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 103/20 w punkcie 1 stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania, w punkcie 2 stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 przyznał od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 500 złotych, w punkcie 4 zasądził od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego . Ponaglenie z dnia 9 grudnia 2019 r., na które powołuje się skarżący w uzasadnieniu skargi i w piśmie z dnia 30 maja 2021 r., dotyczyło postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 29 maja 2020 r., a więc przedmiotowe ponaglenie zostało skonsumowane w postępowaniu zakończonym wskazanym wyrokiem. Skarżący winien był więc, przed skierowaniem niniejszej sprawy do sądu administracyjnego, wyczerpać – dla tego etapu postępowania – tryb przewidziany w art. 37 § 1 pkt 1 kpa, tego jednak nie uczynił. Skoro w niniejszej sprawie skarga, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia, jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu kosztów, jak w punkcie 2 postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.