II SAB/Wa 153/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wniosku o uzupełnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie uzupełnienia decyzji administracyjnej co do zawartego w niej rozstrzygnięcia, wydanej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wniosek skierowany został do Dyrektora Centrum Projektów Informatycznych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi, realizującej w jego imieniu zadania z zakresu informatyzacji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, reprezentowany przez pełnomocnika Dyrektora Centrum Projektów Informatycznych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniósł o jej oddalenie, wskazując, że żądanie strony stało się bezprzedmiotowe, gdyż zaskarżona decyzja została przez organ uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. o sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (ONSA 2002, nr 1, poz. 23), orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 kpa), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 kpc), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia - art. 111 § 2 kpa). Sąd w pełni podziela powyższy pogląd. Dalszą konsekwencją zaprezentowanej tezy jest konkluzja o braku środków zaskarżenia, jakie miałyby służyć stronie od decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 kpa), a zatem - w myśl art. 3 § 2 pkt 1-2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - kontroli sądowoadministracyjnej mogą zostać poddane decyzje administracyjne, które są ostateczne w administracyjnym toku instancji, i postanowienia administracyjne, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani możliwości wniesienia odwołania od decyzji uzupełniającej, ani zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia (odwołanie, względnie powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego) przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. To oznacza, że ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skoro więc uzupełnienie decyzji nie ma charakteru odrębnej sprawy administracyjnej, zaskarżalnej w administracyjnym toku instancji, w takiej sytuacji również na bezczynność organu w tym zakresie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność bowiem jest dopuszczalna tylko wówczas i tylko w takich granicach, w jakich przedmiot sprawy pozwala zakwalifikować ją jako załatwianą w jednej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z tych względów wniesiona skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.