II SAB/Wa 164/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] marca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: przyznać radcy prawnemu M. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, ponadto kwotę 5,60 (pięć 60/100) złotych tytułem innych niezbędnych, dokumentowych wydatków. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2011 r. została oddalona skarga W. S. w niniejszej sprawie (pkt 1 sentencji) oraz przyznano wyznaczonemu pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu (pkt 2 sentencji). Od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez r. pr. M. K., wniósł skargę kasacyjną. W dniu 21 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w niniejszej sprawie (sygn. akt I OSK 752/12). Jak wynika z protokołu z rozprawy, po wywołaniu sprawy stawiła się r. pr. M. K., popierając skargę kasacyjną oraz wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W piśmie z dnia 21 czerwca 20012 r. pełnomocnik skarżącego powtórzyła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu na etapie postępowania kasacyjnego, zwróciła się o zwrot wydatków w kwocie 5,60 zł (załączając kserokopię potwierdzająca dokonanie wydatku) i oświadczyła, że opłaty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm). Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej, określonej w pkt. 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zaś stawka minimalna określona w pkt 1 powołanego przepisu w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie, mając na uwadze wyżej powołane przepisy uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 180 zł, podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Wobec powyższego, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.