II SAB/Wa 171/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA – Andrzej Góraj, – Janusz Walawski (spr.), Protokolant – Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w P. w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w P. do rozpoznania wniosku P. L. z dnia 17 marca 2009 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. P. L., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VIII Wydział Zamiejscowy w Radomiu skargę na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. i Komendanta Miejskiego Policji w P. Skarga na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R., zgodnie właściwością miejscową, została rozpoznana przez VIII Wydział Zamiejscowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z siedzibą w Radomiu, który postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 36/09 skargę odrzucił, natomiast skarga na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w P. należy do właściwości II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł w skardze, iż organy pismami odmówiły mu wydania decyzji w sprawie jego wniosku z dnia 17 marca 2009 r. o wypłacenie należnego mu w latach 2007 – 2009 równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Skarżący podał, iż w dniu 12 maja 2009 r. skierował do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. ponowny wniosek o wypłatę należnego świadczenia pieniężnego. We wniosku tym, zatytułowanym zażalenie i powołując się na art. 37 § 1 kpa w zw. z art. 35 i 36 kpa, zawarł również skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji. W ocenie skarżącego rozpatrzenie jego wniosku powinno skutkować wydaniem rozstrzygnięcia w formie decyzji, dlatego też wniósł o zobowiązanie organu przez Sąd do wydania w określonym terminie decyzji administracyjnej. Komendant Miejski Policji w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że skarżący pismami z dnia 16 października 2006 r. i z dnia 26 marca 2009 r. został poinformowany, iż w odniesieniu do emeryta i rencisty policyjnego, organy Policji utraciły z dniem 1 stycznia 2006 r. kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dot. ustalania prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zatem wydanie decyzji administracyjnej o odmowie przyznania przedmiotowego świadczenia po 1 stycznia 2006 r., zdaniem służb prawnych KGP, wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, co stanowi z kolei podstawę do stwierdzenia nieważności takich decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślić należy, iż w razie nierozpoznania przez organ podania, czy wniosku, strona może podjąć działania chroniące przed bezczynnością, składając zażalenie do organu wyższego stopnia, a w przypadku nieuwzględnienia zażalenia – skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego, stąd też uznać należy, że skarżący poprzez złożenie zażalenia w trybie określonym w art. 37 Kpa dopełnił powyższego warunku, a tym samym wniesiona przez niego skarga jest dopuszczalna. Podkreślić należy, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246). Uchyliło ono m.in. § 8 przywołanego w swoim tytule rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., który stanowił on, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. Nadto podkreślenia wymaga, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować rencistów policyjnych w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Stosownie natomiast do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu, prawo do tego równoważnika przysługuje policjantowi, a nie renciście policyjnemu. Także przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), nie pozwalają traktować rencistów policyjnych w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Jej art. 29 stanowi jedynie o prawie rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym, a więc o instytucjach odmiennych od równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Sąd zauważa jednocześnie, że ustawa o Policji nie dawała i nadal nie daje podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. Konieczne było w związku z tym uchylenie § 8 wyżej powołanego rozporządzenia. Wyjaśnić ponadto należy, że istnieje utrwalone orzecznictwo podkreślające konieczność rozróżnienia bezprzedmiotowości od bezzasadności żądania strony (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3439/02). Jeśli nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań, co do losu decyzji wydanych przed wejściem jej w życie i wydanej na odmiennych podstawach prawnych, to decyzja ta nadal jest wiążąca, mimo że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie. Faktem jest, że ustawodawca, chcąc usunąć wątpliwości prawne, co do dalszych losów wydanych wcześniej decyzji, reguluje te kwestie najczęściej w przepisach przejściowych i końcowych, poprzez zapisy utrzymujące w mocy poprzednie decyzje. Jednak nie jest to niezbędne do uznania dalszego obowiązywania decyzji (vide: Tadeusz Woś: Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej, PiP z 1992 r., nr 7, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2389/04). W tej sytuacji należy uznać, że Komendant Miejski Policji w P. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 marca 2009 r., choć powinien go rozpoznać i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.