II SAB/Wa 18/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] października 2018 r. na przetwarzanie danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu skargi z dnia [...] października 2018 r. na przetwarzanie danych osobowych; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz L. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez L. S. (dalej: "strona", "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO", "organ") polegająca na nierozpatrzeniu skargi z dnia [...] października 2018 r. na niezgodne z prawem udostępnienie danych osobowych przez [...] Poland Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka"). Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), dalej: "k.p.a." poprzez prowadzenie postępowania ze zbędną zwłoką, 2) art. 35 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem miesięcznego lub dwumiesięcznego terminu, określonego w ww. przepisie, 3) art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak poinformowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o przyczynach niezałatwienia sprawy, a także poprzez brak wskazania nowego terminu jej załatwienia. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uznanie skargi za zasadną oraz: 1) zobowiązanie organu do wydania stosownego aktu administracyjnego w wyznaczonym przez Sąd terminie, 2) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", lub wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W motywach skargi skarżący podniósł, iż w dniu 5 października 2018 r., w oparciu o art. 77 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE - ogólne rozporządzenie o ochronie danych (Dz.U.UE.L.2016.119, s. 1 oraz Dz.U.UE.L.2018.127, s. 2), dalej: "RODO", złożył do Prezesa UODO skargę na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych (swoich oraz osób wskazanych w skardze) przez [...] Poland Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. (data doręczenia: [...] stycznia 2019 r.) organ wezwał skarżącego do uzupełniania braków formalnych podania (skargi). Skarżący uzupełnił braki formalne pisma w dniu [...] stycznia 2019 r. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. organ poinformował strony o wystąpieniu do [...] Poland Sp. z o.o. z żądaniem złożenia wyjaśnień w sprawie. Następnie organ skierował do stron pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r., w którym poinformował, że w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej. Ponadto strony poinformowano o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyznaczając na powyższe termin wynoszący 7 dni od dnia otrzymania pisma. Strony nie skorzystały z prawa do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Mając powyższe na względzie skarżący podniósł, iż pomimo zakończenia gromadzenia materiału dowodowego oraz upływu 7-dniowego terminu na wypowiedzenie się stron w sprawie zgromadzonego w sprawie materiału Prezes UODO nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto skarga stanowiąca podanie inicjujące postępowanie została złożona w dniu 5 października 2018 r. Wezwanie do usunięcia braków formalnych podania zostało wysłane przez organ dopiero po upływie ponad 3 miesięcy. Zatem już na tym etapie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżący wskazał również, że w dniu [...] listopada 2019 r., w oparciu o art. 37 § 1 i art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a., złożył do Prezesa UODO ponaglenie na niezałatwienie w terminie przedmiotowej sprawy, czym wypełnił przesłankę pozytywną, o której mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a., uprawniającą do złożenia skargi na bezczynność. Przy czym od dnia uzupełnienia braków formalnych podania do dnia wniesienia ww. ponaglenia upłynęło 10 miesięcy, co potwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Dalej skarżący powołał art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. podkreślając, iż pomimo upływu ponad roku od dnia złożenia podania oraz 10 miesięcy od uzupełniania braków formalnych podania - organ nie załatwił sprawy. Nie poinformował też stron o niezałatwieniu sprawy w terminie, o przyczynach niezałatwienia sprawy, ani nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Zdaniem skarżącego, organ nie może skutecznie bronić się przed zarzutem bezczynności wówczas, gdy nie podjął w prawnie ustalonym terminie żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął innej wymaganej czynności. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, iż do UODO wpłynęła skarga L. S. oraz reprezentowanych przez niego: M. K., małoletniej Z. S. oraz małoletniego W. D. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez [...] Poland Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Organ zwrócił się do skarżących o uzupełnienie braków formalnych skargi, a po ich uzupełnieniu wszczął postępowanie i wystąpił do Spółki o wyjaśnienia dotyczące zgłoszonych zarzutów. Złożone wyjaśnienia okazały się niewystarczające, dlatego wezwał Spółkę do ich uzupełnienia. Po dokonaniu tej czynności przez Spółkę, powiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Strony nie skorzystały z przysługującego im prawa. W dniu [...] listopada 2019 r. do Prezesa UODO wpłynęło od skarżących ponaglenie, na które w dniu [...] listopada 2019 r. organ udzielił odpowiedzi. Jednocześnie w dniu [...] listopada 2019 r. do UODO skarżący wnieśli skargę na bezczynność organu w przedmiotowym postępowaniu. W dniu [...] grudnia 2019 r. Prezes UODO wydał decyzję w sprawie, mocą której odmówił uwzględnienia wniosku skarżących, zatem skarga na bezczynność organu jest bezzasadna. Organ zaznaczył, iż nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, lecz przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych oraz zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia sprawy - stosownie do wymogów określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Prezesa UODO musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Organ podejmował wszelkie czynności w przedmiotowej sprawie, wykorzystując dla ustalenia stanu faktycznego sprawy instrumenty prawne określone w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781 ze zm.), dalej: "u.o.d.o." oraz RODO. Dokonawszy niezbędnych ustaleń i po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Prezes UODO rozstrzygnął przedmiotową sprawę decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Na marginesie - wobec uwag skarżących dotyczących okresu załatwiania sprawy - organ wskazał, iż UODO jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych, do którego wpływają skargi zarówno z Polski jak i z zagranicy. Prezes UODO prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających do Urzędu skarg, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Od momentu rozpoczęcia stosowania RODO do Zespołu, w którym rozpatrywana była ww. skarga, wpłynęło ponad 3.200 skarg. Wnoszone skargi mają coraz bardziej skomplikowany charakter i wymagają zwiększonej ilości czasu przeznaczanego na ich rozpatrzenie, co znacznie wydłuża okresy prowadzonych postępowań administracyjnych. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2019 r. "Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich w treści skargi na bezczynność" skarżący wskazał, iż omyłkowo jako datę skargi wniesionej do Prezesa UODO podał: "[...] października 2019 r." zamiast: "5 października 2018 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję bądź postanowienie w postępowaniu zwykłym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Prezesa UODO w rozpatrzeniu skargi z dnia [...] października 2018 r. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei w myśl art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). W niniejszej sprawie skarżący dopełnił ww. formalnoprawnej przesłanki do wniesienia skargi, bowiem pismami przesłanymi za pośrednictwem poczty elektronicznej z dnia: [...] grudnia 2018 r., [...] stycznia 2019 r., a następnie pismem z dnia [...] listopada 2019 r. (k. 6, 9 i 42 akt admin.), wniósł ponaglenie do Prezesa UODO wobec niezałatwienia skargi z dnia [...] października 2018 r. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Instytucja skargi na bezczynność organu, ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ pozostawał bezczynny w sprawie i nie kończył postępowania wydaniem rozstrzygnięcia. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wyrokowania. Z materiału aktowego wynika, że w dniu [...] października 2018 r. skarżący wniósł do Prezesa UODO skargę na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych (swoich oraz osób wskazanych w skardze) przez [...] Poland Sp. z o.o. w [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., a więc po upływie 3 miesięcy, organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych podania (skargi). Braki te zostały uzupełnione w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. (data wpływu do organu - [...] stycznia 2019 r.). Pismem z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] organ zwrócił się do [...] Poland Sp. z o.o. w [...] o złożenie wyjaśnień w sprawie, o czym poinformował stronę skarżącą. Spółka udzieliła odpowiedzi pismem z dnia [...] marca 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] marca 2019 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. organ ponownie zwrócił się do Spółki o udzielenie wyjaśnień i przekazanie niezbędnych dokumentów. Odpowiedź Spółki z dnia [...] czerwca 2019 r. wpłynęła do organu w dniu [...] czerwca 2019 r. Pismami z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący oraz Spółka zostali poinformowani przez organ, że w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej. Jednocześnie ww. zostali poinformowani o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. Z uprawnień tych skarżący ani Spółka nie skorzystali. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r., wobec ponaglenia z dnia [...] listopada 2019 r., organ poinformował skarżącego, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. zebrany został materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji w sprawie i obecnie dokonywana jest jego analiza. Jednocześnie organ wskazał, że decyzja ostateczna zostanie wydana do dnia [...] stycznia 2020 r. W dniu [...] grudnia 2019 r. znak: [...], a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność, Prezes UODO wydał w niniejszej sprawie decyzję administracyjną odmawiającą uwzględnienia wniosku (k. 48 akt admin.). Zauważyć należy, że zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Stosownie natomiast do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, z podaniem przyczyny zwłoki, wskazaniem nowego terminu jej załatwienia oraz pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia. Prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie Prezes UODO dopuścił się naruszenia zasady szybkości postępowania administracyjnego. Nie można bowiem zaaprobować stanu, w którym organ, podejmując określone czynności procesowe w dużych odstępach czasowych, załatwia wniosek strony przez okres ponad 14 miesięcy. Zaznaczyć przy tym należy, że z akt sprawy nie wynika, aby organ powiadomił skarżącego o braku możliwości dotrzymania terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. i wyjaśnił w sposób przekonujący przyczyny znacznego przedłużenia terminu zakończenia postępowania. Ponadto, z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, z jakich powodów organ zwlekał z wydaniem decyzji administracyjnej aż do dnia [...] grudnia 2019 r., pomimo, że pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., doręczonym skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2019 r., poinformował o tym, że postępowanie wyjaśniające zostało zakończone, bowiem w sprawie została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania rozstrzygnięcia. Niewątpliwie zatem zarzut skargi dotyczący bezczynności Prezesa UODO w załatwieniu niniejszej sprawy jest uzasadniony. Stanowiło to dla Sądu podstawę do wydania rozstrzygnięcia stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie chodzi tylko o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. określającego terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy art. 12 k.p.a. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do organu władzy publicznej. Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji w sprawie należącej do właściwości rzeczowej organu musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Tym niemniej, czasu opóźnienia w niniejszej sprawie nie można usprawiedliwić, bowiem organ przez wiele miesięcy, pomimo, że zgromadził w sprawie materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r.) nie kończył postępowania i w efekcie nie wydawał decyzji administracyjnej. Uczynił to dopiero w dniu [...] grudnia 2019 r., tj. aż po 14 miesiącach od dnia złożenia skargi inicjującej postępowanie w sprawie. Zważywszy jednak, że do daty wyrokowania decyzja w sprawie skarżącego została wydana, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia skargi z dnia [...] października 2018 r. w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w §1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji i z tego względu skargę w ww. zakresie oddalił. Sąd uwzględnił w szczególności okoliczność, że na dzień wyrokowania decyzja administracyjna została przez organ wydana, a jednocześnie skarżący nie wykazał, że przyznanie sumy pieniężnej, która ma charakter kompensacyjny, jest uzasadnione dotyczącymi jego osoby względami materialnoprawnymi. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 zł) Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.