II SAB/Wa 184/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie: dostępu do informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r. w części oznaczonej lit. c 2. odrzucić skargę w zakresie wniosku z dnia 20 grudnia 2007 r. oznaczonego jako pkt 3 S. S.A. (dalej zwana – "Spółką") zwróciła się pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie w trybie dostępu do informacji publicznej następujących dokumentów: 1. regulaminu organizacyjnego Komisji Nadzoru Finansowego wprowadzonego zarządzeniem Przewodniczącego KNF z dnia 29 grudnia 2006 r. ze zmianami; 2. odpisów dokumentów w postaci protokołów posiedzeń KNF w sprawach Spółki [...] (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - zwana dalej - u.d.i.p.); 3. odpisów dokumentów w postaci protokołów kontroli wewnętrznej, zleconej przez z-cę Przewodniczącego KNF - A. K. (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. c u.d.i.p.), o której ogłoszono w dniu 29 listopada 2007 r. Następnie we wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r. wymieniona Spółka domagała się wydania: a) uwierzytelnionego odpisu protokołu posiedzenia KNF z dnia 23 stycznia 2008 r. wraz z listą obecności; b) kopii zapisu przebiegu ww. posiedzenia KNF utrwalonego za pomocą nośników informacji zgodnie z § 14 ust. 1 Regulaminu Komisji Nadzoru Finansowego (stanowiącego Załącznik do Uchwały nr 21/2006 Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 13 października 2006 r.); c) podania autora (lub autorów) komunikatu KNF, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. "w sprawie zakazu dopuszczenia do obrotu akcji S. S.A.", który znajduje się na stronie internetowej KNF. Wnioskowanych informacji Komisja nie udostępniła i w pismach datowanych na dzień 11 lutego 2008 r. oraz na dzień 14 lutego 2008 r., Komisja stanęła na stanowisku, iż informacje, o wydanie których wnioskowała Spółka, nie są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie są bowiem dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej ustawy. Pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. Spółka skierowała, na podstawie art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - w zw. z art. 21 u.d.i.p., do Komisji Nadzoru Finansowego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie w terminie 7 dni powołanych dokumentów. Wobec braku odpowiedzi na powyższe wezwanie, Spółka wniosła skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego wnosząc o zobowiązanie Komisji do udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. wydania uwierzytelnionego odpisu protokołu posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 23 stycznia 2008 r. wraz z listą obecności; 2. wydania uwierzytelnionych odpisów protokołów posiedzeń Komisji Nadzoru Finansowego w sprawach Spółki; 3. wydania kopii zapisu przebiegu posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 23 stycznia 2008 r. utrwalonego za pomocą nośników informacji zgodnie z § 14 ust. 1 Regulaminu Komisji Nadzoru Finansowego; 4. wydania odpisów dokumentów w postaci protokołów kontroli wewnętrznej, zleconej przez z-cę Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego A.K., o której ogłoszono w dniu 29 listopada 2007 r.; 5. podania autora (lub autorów) Komunikatu Komisji Nadzoru Finansowego, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. "w sprawie zakazu dopuszczenia do obrotu akcji S. S.A.", który znajduje się na stronie internetowej Komisji. W ocenie Spółki informacje, o udostępnienie których wnosiła ona do Komisji Nadzoru Finansowego mają charakter informacji publicznych i jako takie powinny być jej udostępnione w związku z treścią normy art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 160/08 zobowiązał Komisję Nadzoru Finansowego do rozpatrzenia wniosków Spółki z dnia 20 grudnia 2007 r. w zakresie pkt 3 i z dnia 30 stycznia 2008 r. w części oznaczonej lit. c, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, w pozostałym zakresie odrzucił skargę, a także zasądził od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz Spółki kwotę 117 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Komisja Nadzoru Finansowego mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako organ władzy publicznej właściwy w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym zobowiązana jest do udostępnienia posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych. Akta spraw prowadzonych przez Komisję zawierają informację o jej działalności, a tym samym mają walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Sąd uznał, że protokół z posiedzenia Komisji jako materiał wytworzony w toku postępowania współtworzy akta administracyjne. Podobnie jest z materiałami stanowiącymi zapis przebiegu posiedzenia. Stanowią one inną postać dokumentu, jakim jest protokół. Zdaniem Sądu wnioski o wydanie uwierzytelnionego odpisu protokołu posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 23 stycznia 2008 r., jak też kopii zapisu przebiegu tego posiedzenia, dotyczą udostępnienia materiałów tworzących akta administracyjne, do których strona postępowania ma dostęp na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołując się na treść art. 73 i art. 74 kpa, Sąd wskazał, że w każdym stadium postępowania organ prowadzący postępowanie obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym jego interesem. Ewentualna odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, uwierzytelniania takich odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, co w konsekwencji zapewnia stronie prawo do sądowej kontroli zasadności takiej odmowy. A zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych, w innym trybie, wyłączone jest stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w myśl którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, dostępne są w innym trybie. Z tego też powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę w tej części odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Za dopuszczalne i merytorycznie uzasadnione uznał Sąd natomiast żądania Spółki w zakresie dotyczącym rozpatrzenia wniosków o wydanie odpisów dokumentów w postaci protokołów kontroli wewnętrznej (pkt 3 wniosku z dnia 20 grudnia 2007 r.) oraz podania osoby, autora komunikatu KNF, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. (oznaczonego lit. c we wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r.). Stwierdził on bowiem, że jeżeli w Urzędzie KNF została przeprowadzona kontrola i z jej przebiegu został sporządzony protokół, to niewątpliwie ma on charakter informacji publicznej. Protokół jest bowiem dokumentem urzędowym, opisującym pewną sferę faktów związanych z działalnością organu, zaś dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Sąd nie zgodził się z organem, iż dokumenty wytworzone w ramach przeprowadzonej kontroli dotyczyły jedynie sfery ze stosunków pracy. Jeśli zaś chodzi o żądanie Spółki wskazania autora komunikatu Komisji Nadzoru Finansowego, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. w sprawie zakazu dopuszczenia do obrotu akcji Spółki w związku z nieprawdziwymi informacjami w prospekcie emisyjnym, to w tym zakresie Sąd uznał, że udzielona odpowiedź organu wskazująca komórkę organizacyjną Urzędu, do zadań której należy prowadzenie działań informacyjnych, nie stanowi odpowiedzi zawierającej informację, o którą Spółka zwróciła się, a zatem odpowiedź ta nie może być uznana za udostępnienie informacji publicznej. Spółka, zwracając się o wskazanie autora komunikatu, z pewnością nie miała na myśli osoby, która przygotowała komunikat, tzn. sporządziła go, lecz osobę która odpowiada za opublikowaną treść tego komunikatu. W pytaniu nie chodzi bowiem o kwestie techniczne, jak przykładowo nadanie komunikatowi formy dokumentu elektronicznego, zamieszczonego w witrynie internetowej Komisji Nadzoru Finansowego. Uznając zatem, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie pkt 3 wniosku z dnia 20 grudnia 2007 r. oraz w części oznaczonej lit. c wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązał Komisję Nadzoru Finansowego do ich rozpatrzenia, w zakreślonym w orzeczeniu terminie. Od powyższego wyroku Komisja Nadzoru Finansowego wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższe orzeczenie w części, tj. w zakresie zobowiązania Komisji Nadzoru Finansowego do rozpatrzenia wniosków Spółki z dnia 20 grudnia 2007 r. w zakresie pkt 3 i z dnia 30 stycznia 2008 r. w części oznaczonej lit. c, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komisja Nadzoru Finansowego podniosła, że wydając wyrok Sąd pierwszej instancji przyjął apriorycznie, że kontrola wewnętrzna prowadzona w ramach Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego miała ścisły i bezpośredni związek ze złożonym wnioskiem o wyłączenie pracownika Urzędu KNF od rozpoznawania sprawy administracyjnej. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji wszelkie ustalenia w tej materii oparł jedynie na oświadczeniu Spółki. Zaniechał przy tym jakichkolwiek działań, które zmierzałyby do sprawdzenia, czy w istocie twierdzenia Spółki odpowiadają rzeczywistości. Komisja Nadzoru Finansowego zarzuciła, że Sąd pierwszej instancji nie skorzystał z uprawnienia do żądania przedłożenia przez organ nadzoru żądanych przez Spółkę dokumentów, celem przeprowadzenia bezpośredniej oceny stanu rzeczywistego oraz wyprowadzenia zeń określonych wniosków. Komisja podniosła, że kontrola wewnętrzna nie służyła ustaleniu zachodzenia w stanie faktycznym sprawy przesłanek do wyłączenia pracownika Urzędu KNF, w ramach prowadzonego przez organ nadzoru postępowania administracyjnego, lecz miała na celu sprawdzenie, czy pracownik Urzędu KNF w sposób należyty, etyczny i profesjonalny wykonuje swoje obowiązki służbowe. Dotyczyło to zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną relacji, jaka zachodzi między pracownikiem i pracodawcą. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnił ją i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. NSA uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za trafne, uznając, że ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie były dowolne i nie znajdowały oparcia w aktach sprawy. W tych ostatnich brak było bowiem, wnioskowanego przez Spółkę, protokołu kontroli wewnętrznej, podczas gdy jego treść miała decydujące znaczenie dla oceny czy stanowi on dokument urzędowy podlegający udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też informacja w nim zawarta nie posiada waloru informacji publicznej. NSA wskazał, że bez tego dokumentu nie sposób było odpowiedzieć na pytanie, czy protokół z kontroli wewnętrznej o udostępnienie którego wystąpiła Spółka, zawierał w swej treści informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też informacja w nim zawarta miała inny charakter. Ocena co do charakteru żądanej informacji możliwa była wyłącznie po zapoznaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z treścią protokołu w trybie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a., było przedstawienie pełnej argumentacji przemawiającej za przyznaniem tej informacji waloru informacji publicznej, oraz wskazaniu, że podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konkludując NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił dlaczego uznał, że żądany materiał podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz nie wyjaśnił, dlaczego protokół z kontroli przeprowadzonej w konkretnej sprawie administracyjnej – [...], w związku ze złożonym w niej wnioskiem o wyłączenie pracownika na podstawie art. 24 § 3 kpa (wniosek z dnia 28 listopada 2007 r.) podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej a nie na podstawie art. 73 kpa, szczególnie w sytuacji gdy z treści art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnieniu w trybie ustawy podlega informacja publiczna, która nie może być udostępniona na podstawie innych ustaw. Jeśli zaś chodzi o uzasadnienie wyroku w części zobowiązującej Komisję Nadzoru Finansowego do wskazania autora komunikatu, który ukazał się w internecie w dniu 23 stycznia 2008 r. to również w tym zakresie NSA uznał, że uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a tym samym uniemożliwia dokonanie mu kontroli kasacyjnej. Pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Komisję Nadzoru Finansowego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, akt administracyjnych, poprzez nadesłanie dokumentu, o którym mowa w pkt 3 pisma Spółki z dnia 20 grudnia 2007 r. Komisja Nadzoru Finansowego pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. nadesłała do Sądu żądany dokument o nazwie "Raport końcowy zespołu ds. doraźnej kontroli wewnętrznej" z dnia 21 stycznia 2008 r. Następnie pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o wystosowaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. do Spółki pisma mającego istotne znaczenie dla prowadzonego w sprawie postępowania sądowoadministracyjnego. Organ nadesłał do Sądu kopię tego pisma. Jak wynika z jego treści, Komisja Nadzoru Finansowego poinformowała Spółkę, że w dokumentacji doraźnej kontroli wewnętrznej, o której ogłoszono w dniu 29 listopada 2007 r. brak jest dokumentu o nazwie odpowiadającej żądaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co powoduje, że nie jest możliwe zadośćuczynienie wnioskowi. Jednocześnie Komisja Nadzoru Finansowego wskazała, że Spółka, będąc pozwaną w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w [...] w sprawie o sygnaturze akt [...], z powództwa D. M. [...] S.A. jest uprawniona do dostępu do wszelkich dokumentów tego postępowania, włącznie z całością dokumentacji kontroli wewnętrznej, zleconej przez z-cę Przewodniczącego KNF, o czym ogłoszono w dniu 29 listopada 2007 r. Urząd KNF przekazał wzmiankowaną dokumentację, na wniosek Sądu Okręgowego w [...], w piśmie z dnia 11 grudnia 2009 r. jako materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia rzeczonej sprawy cywilnej. Zdaniem organu powoduje to, że brak jest podstaw do wnioskowania udostępnienia tego dokumentu na zasadzie przepisów o dostępie do informacji publicznej, skoro wgląd do tego dokumentu może być realizowany na gruncie kpc. Jeśli zaś chodzi o drugą żądaną przez Spółkę informację, zawartą we wniosku z dnia 30 stycznia 2008 r. oznaczoną lit. c, a dotyczącą podania autora (autorów) komunikatu KNF, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. "w sprawie zakazu dopuszczenia do obrotu akcji Spółki" i znajdującą się na stronie internetowej KNF, to organ stwierdził, iż w chwili obecnej nie jest możliwe skonkretyzowanie osoby, która bezpośrednio przygotowała wzmiankowany komunikat. Organ poinformował ponadto, że komunikaty przygotowywane są w oparciu o materiały z posiedzeń KNF i ich przygotowanie należy do kompetencji komórki organizacyjnej Urzędu Kontroli Nadzoru Finansowego, jaką jest Biuro Relacji Zewnętrznych. Organ podał też, że przygotowanie komunikatów stanowi w swej istocie działanie odtwórcze i redakcyjne. Organ wskazał też, że w okresie redagowania rzeczonego komunikatu Biurem Relacji Zewnętrznych kierował L. D. Organ dodał, że nie jest w stanie wskazać z imienia i nazwiska bezpośredniego autora albo autorów przedmiotowego komunikatu, poza wskazaniem komórki organizacyjnej, w której komunikat ten powstał i osoby, która w tamtym czasie kierowała komórką. Na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. pełnomocnik Spółki potwierdził fakt otrzymania pisma organu z dnia 20 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę wskazać należy, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając ponownie skargę podnieść należy, że obecnie przedmiotem badania Sądu są wyłącznie żądania Spółki zawarte w piśmie z dnia 20 grudnia 2007 r. oznaczone pkt 3 oraz w piśmie z dnia 30 stycznia 2008 r. oznaczone lit. c. W pozostałym bowiem zakresie skargi sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 160/08. Przypomnieć należy, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie było istnienie lub brak zaistnienia po stronie Komisji Nadzoru Finansowego stanu bezczynności w załatwieniu wniosku Spółki o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej udostępnienia odpisów dokumentów w postaci protokołów kontroli wewnętrznej, zleconej przez z-cę Przewodniczącego KNF - A. K. (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. c u.d.i.p.), o której ogłoszono w dniu 29 listopada 2007 r. oraz podania autora (lub autorów) komunikatu KNF, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. "w sprawie zakazu dopuszczenia do obrotu akcji Spółki", który znajduje się na stronie internetowej KNF. Przypomnieć również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok WSA w Warszawie wskazał, że odnośnie pierwszego z tych żądań, Sąd nie wyjaśnił dlaczego uznał, że żądanie Spółki w tym zakresie, dotyczące protokółu z kontroli przeprowadzonej w konkretnej sprawie administracyjnej – [...], winno być rozpoznane przez organ w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, nie zaś w oparciu o art. 73 kpa, w związku ze złożonym przez Spółkę wnioskiem o wyłączenie pracownika, na podstawie art. 24 § 3 kpa (wniosek z dnia 28 listopada 2007 r.). Ponownie rozpoznając skargę, w oparciu również o analizę dokumentu, jakim jest "Raport końcowy zespołu ds. doraźnej kontroli wewnętrznej", noszący datę 21 stycznia 2008 r., Sąd uznał, że skarga w zakresie tego punktu podlega odrzuceniu. Zdaniem bowiem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, raport ów uznać należy za dokument wytworzony w toku postępowania administracyjnego, którego Spółka była niewątpliwie stroną postępowania. Nie tylko został wytworzony w toku postępowania administracyjnego, którego Spółka była stroną i współtworzy te akta ale również zainicjowany został m.in. wnioskiem Spółki z dnia 28 listopada 2007 r. na podstawie art. 24 § 3 kpa o wyłączenie J. O. od udziału w tym postępowaniu. Wskazać należy, że o wyłączeniu, na podstawie art. 24 § 3 kpa orzeka bezpośredni przełożony w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie ani też inny środek odwoławczy. Nie ma w związku z tym formalnego wymogu jego uzasadniania. W takiej sytuacji jedyną możliwością Spółki jest wniesienie zastrzeżeń co do odmowy wyłączenia przez organ pracownika od udziału w postępowaniu, poprzez złożenie odwołania od decyzji bądź wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, już choćby z tego powodu, nie budzi wątpliwości, że powołany wcześniej Raport zainicjowany m.in. wnioskiem Spółki jest z pewnością dokumentem, który pozostaje w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, którego Spółka jest stroną. Pamiętać należy, że w sprawie toczy się postępowanie administracyjne, którego wniosek o wyłączenie pracownika jest tylko jego częścią. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, zwłaszcza po analizie tego Raportu, że ma on wyłącznie charakter wewnętrzny, prywatny, porównywalny do akt postępowania dyscyplinarnego. Wnikliwa analiza dokumentu najwyraźniej wskazuje, że ma on ścisły związek z toczącym się postępowaniem administracyjnym, którego Spółka jest stroną i fakt jego powstania również w związku z publikacją prasową, zawartą w "[...]" z dnia 29 listopada 2007 r., zatytułowaną "S. donosi na nadzór" tego nie zmienia. Przypomnieć należy, że strony postępowania mają szerszy dostęp do akt sprawy niż inne osoby niebiorące udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 73 i art. 74 kpa w każdym stadium postępowania organ prowadzący postępowanie obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym jego interesem. Ewentualna odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, uwierzytelniania takich odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, co w konsekwencji zapewnia stronie prawo do sądowej kontroli zasadności takiej odmowy. W sytuacji zatem, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w myśl którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, dostępne są w innym trybie. Dlatego też, skarga w tej części podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jeśli zaś chodzi o bezczynność organu w zakresie wniosku Spółki, zawartego w piśmie z dnia 30 stycznia 2008 r., oznaczonego lit. c, a dotyczącego podania autora (lub autorów) komunikatu KNF, który ukazał się w dniu 23 stycznia 2008 r. "w sprawie zakazu dopuszczenia do obrotu akcji Spółki", który znajduje się na stronie internetowej KNF, to wskazać należy, że w dacie wniesienia skargi na bezczynność zawierała ona usprawiedliwione podstawy, które odpadły jednak w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Okoliczność tę Sąd - orzekając w granicach sprawy i nie będąc związany, w myśl art. 134 p.p.s.a., zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - miał obowiązek uwzględnić z urzędu, co prowadzi do umorzenia postępowania w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności zachodzi on, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Dla stwierdzenia stanu bezczynności potrzebne jest zatem ustalenie, iż przekroczono termin w załatwieniu sprawy (dokonaniu stosownej czynności). Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje, iż udostępnienie informacji publicznej powinno się odbyć bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, a jeśli nie jest to możliwe, należy powiadomić stronę w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 i art. 13 ust. 1 i ust. 2). Udostępnienie informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej. W przypadku, gdy organ dysponuje żądaną informacją, jednak ze względów szczególnych (np. ochrona informacji niejawnych czy tajemnic ustawowo chronionych - art. 5) udostępnić jej nie może, wydaje decyzję odmowną, a gdy nie może jej udostępnić w określony wnioskiem sposób - umarza postępowanie (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), przy zachowaniu procedury przewidzianej w ostatnio powołanym przepisie. Obowiązek załatwienia wniosku w jeden ze wskazanych wyżej sposobów dotyczy, w myśl art. 4 ust. 3 u.d.i.p., tylko tych podmiotów, które dysponują informacją publiczną objętą żądaniem. W rozpoznawanej sprawie wniosek Spółki o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 1 lutego 2008 r. W odpowiedzi na wniosek, Komisja Nadzoru Finansowego pismem z dnia 11 lutego 2008 r., poinformował Spółkę, że przygotowanie komunikatów, zgodnie z regulaminem organizacyjnym Urzędu KNF należy do zadań Biura Relacji Zewnętrznych. Następnie pismem z dnia 20 stycznia 2010 r. KNF poinformował Spółkę, iż w chwili obecnej nie jest możliwe skonkretyzowanie osoby, która bezpośrednio przygotowała wzmiankowany komunikat. Organ podał podobnie jak w piśmie z dnia 11 lutego 2008 r., że komunikaty przygotowywane są w oparciu o materiały z posiedzeń KNF i ich przygotowanie należy do kompetencji komórki organizacyjnej Urzędu Kontroli Nadzoru Finansowego, jaką jest Biuro Relacji Zewnętrznych. Organ podał też, że przygotowanie komunikatów stanowi, w swej istocie, działanie odtwórcze i redakcyjne. Komisja Nadzoru Finansowego poinformowała też, że w okresie redagowania rzeczonego komunikatu Biurem Relacji Zewnętrznych kierował L. D., oraz że nie jest w stanie wskazać z imienia i nazwiska bezpośredniego autora albo autorów przedmiotowego komunikatu, poza wskazaniem komórki organizacyjnej, w której komunikat ten powstał i osoby, która w tamtym czasie kierowała komórką. Ustalenie, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodził stan bezczynności wymagało jednak oceny, czy ustosunkowanie się do wniosku nastąpiło niezwłocznie, jak tego wymagają przepisy art. 3 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie wskazanego terminu w sprawie niniejszej nie dochowano, albowiem Spółka dnia 16 września 2008 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, a pełną odpowiedź otrzymała przesyłką z dnia 20 stycznia 2010 r. Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd nie weryfikuje podanych w odpowiedzi informacji, jednakże dodać należy, że nie wynika ze wskazanego Regulaminu, ażeby inne osoby niż dyrektor Biura Relacji Zewnętrznych były osobami odpowiedzialnymi za przygotowanie komunikatów w tej komórce. Dla przyjęcia stanu bezczynności organu bez znaczenia pozostają powody, dla których nie udzielono Spółce odpowiedzi na wniosek, w terminie określonym w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, w szczególności czy opieszałość organu była zawiniona czy też nie. Skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem służącym dyscyplinowaniu organów do terminowego załatwiania sprawy, ale służy również zapewnieniu prawidłowej wykładni i stosowania przepisów prawa administracyjnego, a osiągnięcie tego celu możliwe jest tylko wówczas, gdy ocena działań organów oderwana będzie od kryteriów winy (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Zatem należało przyjąć, że faktycznie żądanie nie było załatwione. Ustalenie przez Sąd w niniejszej sprawie bezczynności organu trwającej od lutego 2008 r. do stycznia 2010 r. oznacza, iż istniała ona w dacie wniesienia skargi, natomiast przestała istnieć w dacie wydania przez Sąd wyroku. Odpadnięcie głównej przesłanki rozstrzygnięcia (bezczynności organu), w okresie pomiędzy wpłynięciem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem, uniemożliwiło Sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie organu do podjęcia czynności udostępnienia informacji, która co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu, ale została dokonana. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.