II SAB/Wa 191/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Przemysław Szustakiewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...]lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Zdrowia do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz strony skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej stroną skarżącą lub spółką) złożyła do Ministra Zdrowia wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie skanów następujących dokumentów urzędowych: 1. wniosku do członka kierownictwa Ministra Zdrowia nadzorującego Departament Polityki Zdrowotnej o zaakceptowanie podziału dodatkowych (ponad wysokość przyznaną poszczególnym realizatorom zadania w wyniku konkursu) środków na realizację i zadania dotyczącego pozyskiwania i badań HLA potencjalnych niespokrewnionych dawców szpiku", realizowanego w 2016 r. w ramach Programu Wieloletniego na 2011-2020 Narodowy Program Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej, 2. korespondencji z innymi komórkami organizacyjnymi Ministerstwa Zdrowia w sprawie aneksów, o których mowa w pierwszej części wniosku. Spółka wniosła o przesłanie ich na wskazany adres poczty elektronicznej. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Minister Zdrowia poinformował spółkę o przedłużeniu terminu do udzielenia informacji publicznej, do dnia 31 marca 2017 r. z powodu konieczności zasięgnięcia opinii w przedmiotowej sprawie. W dniu 14 marca 2017 r. skarżącą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia, w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Zdrowia do rozpoznania jej wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W skardze spółka zakwestionowała prawidłowość przedłużenia na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez organ terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek, wyjaśniając, że nie występują uzasadnione przesłanki przedłużenia terminu, a sama okoliczność wskazana przez organ, czyli "konieczności zasięgnięcia opinii w przedmiotowej sprawie" jest chybiona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzut bezczynności za niezasadny. Minister podkreślił, że pismem z dnia [...] marca 2017 r. poinformował stronę skarżącą, iż żądane dokumenty stanowią dokumenty wewnętrzne Ministerstwa i nie podlegają udostępnieniu, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto pismem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] poinformował stronę skarżącą (faksem i pocztą tradycyjną) o nowym terminie rozstrzygnięcia oraz o przyczynach opóźnienia, jak również udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie (pismo z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]). Pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a będącym repliką na odpowiedź organu na skargę, strona skarżąca nie zgodziła się z poglądem organu, że żądane dokumenty stanowią dokument wewnętrzny, które nie stanowią informacji publicznej. Spółka wskazała, że jej zdaniem, przedmiotowy dokument w całości posłużył do wykonywania zadań publicznych, realizowanych przez Ministra Zdrowia, a także stanowi nośnik decyzji Ministra Zdrowia, dotyczącej gospodarowania środkami publicznymi, co w konsekwencji przesądza o jego udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister Zdrowia pismem z dnia 5 października 2017 r., podtrzymał stanowisko zawarte już w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako P.p.s.a. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego, wobec czego nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Wyjaśnić również należy, że udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub niestwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Dokonując oceny, czy w sprawie doszło do bezczynności organu nie sposób pominąć rozważania i regulacji prawnych, które co do zasady wyznaczają istotę prawa do dostępu do informacji publicznej. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa zaś z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym "owo" każdy należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle ww. przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do podmiotów zobowiązanych na gruncie u.d.i.p. Innymi słowy, będzie nią treść dokumentów wytworzonych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. Stanowią ją zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego. Informacja może przybierać różne formy, może występować w formie ustnej lub też przybierać postać utrwalonego opisu rzeczywistości, czyli dokumentu. Stwierdzić zatem należy, że informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest informacja pisemna, jak i ustna, dotycząca określonej kategorii spraw. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka przedmiotem swojej skargi uczyniła bezczynność organu w zakresie nierozpoznania jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r., w którym wniosła o udostępnienie informacji publicznej w formie skanów następujących dokumentów urzędowych: 1. wniosku do członka kierownictwa Ministra Zdrowia nadzorującego Departament Polityki Zdrowotnej o zaakceptowanie podziału dodatkowych (ponad wysokość przyznaną poszczególnym realizatorom zadania w wyniku konkursu) środków na realizację i zadania dotyczącego pozyskiwania i badań HLA potencjalnych niespokrewnionych dawców szpiku", realizowanego w 2016 r. w ramach Programu Wieloletniego na 2011-2020 Narodowy Program Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej, 2. korespondencji z innymi komórkami organizacyjnymi Ministerstwa Zdrowia w sprawie aneksów, o których mowa w pierwszej części wniosku. W świetle powyższego, uznać należy i okoliczności tej nie kwestionuje organ, że Minister Zdrowia jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Jeśli zaś chodzi o zakres podmiotowy to wskazać należy, że przykładowy zakres przedmiotowy informacji publicznej ustawodawca wskazał w przepisie art. 6 u.d.i.p. Z przepisu tego m. in. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 4) oraz o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a), w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W niniejszej sprawie rozważenia w pierwszej kolejności wymaga czy żądany przez Skarżącą Spółkę wniosek skierowany do członka kierownictwa Ministra Zdrowia nadzorującego Departament Polityki Zdrowotnej, o zaakceptowanie podziału dodatkowych (ponad wysokość przyznaną poszczególnym realizatorom zadania w wyniku konkursu), środków na realizację zadania dotyczącego pozyskiwania i badań HLA potencjalnych niespokrewnionych dawców szpiku", realizowanego w 2016 r. w ramach Programu Wieloletniego na 2011-2020 Narodowy Program Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej, stanowi informację publiczną w rozumieniu przywołanych przepisów, a zwłaszcza art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Przypomnieć należy, że Minister Zdrowia, nieudostępniając stronie skarżącej żądanych dokumentów uznał, że stanowią one dokumenty wewnętrzne Ministerstwa i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowią one bowiem notatki służbowe, które nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu stanowisko organu uznać należy za błędne. Wskazać bowiem należy, że z punktu widzenia omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty (notatki służbowe) jako wytworzone przez organy władzy publicznej, mają charakter informacji publicznej. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2118/11, a który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przymiot informacji publicznej posiadają także dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem zadań w ramach realizacji zadań publicznych czy też konkretnych spraw. Adnotacja zatem organu o wyrażeniu zgody na wniosku do członka kierownictwa Ministra Zdrowia, nadzorującego Departament Polityki Zdrowotnej, o zaakceptowaniu podziału dodatkowych (ponad wysokość przyznaną poszczególnym realizatorom zadania w wyniku konkursu), środków na realizację zadania dotyczącego pozyskiwania i badań HLA potencjalnych niespokrewnionych dawców szpiku", realizowanego w 2016 r. w ramach Programu Wieloletniego na 2011-2020 Narodowy Program Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej, stanowi niewątpliwie informację publiczną. "Zgoda" Ministra Zdrowia lub osoby przez niego upoważnionej, z jego pieczęcią i datą podpisania, która to adnotacja jest nanoszona na notatki służbowe, wytworzone przez określone osoby (pracowników Ministerstwa), wbrew twierdzeniom organu nie stanowi tylko dokumentów wewnętrznych, odnosi się bowiem do sfery faktów i dotyczy dysponowania przez organ środkami publicznymi. W tym miejscu przypomnieć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Ke 7/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08, wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 181/02, wszystkie dostępne w elektronicznej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Jak już wspomniano wcześniej, art. 6 u.d.i.p. nie zawiera wyczerpującego katalogu informacji publicznych, w tym danych publicznych. Stąd też nieuprawniony byłby wniosek, iż warunkiem uznania danych publicznych za informację publiczną jest jedynie zmaterializowanie tej informacji w formie dokumentów urzędowych, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznych. Z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b tejże ustawy wynika bowiem, że informacją publiczną są również stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych i to niezależnie od formy utrwalenia tych stanowisk. Wyraz "informacja" obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż wyraz "dokumenty" i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Należy jednak podnieść, że to dokument - w szerokim tego słowa rozumieniu - będzie podstawowym nośnikiem informacji publicznej. W tej sytuacji organ obowiązany był do realizacji żądania, gdyż dokumenty takie znajdują się w jego zasobach. Nie czyniąc tego organ pozostaje w bezczynności, co uzasadnia zobowiązanie zawarte w pkt 1 wyroku. Organ zobowiązany był załatwić zgłoszony wniosek we wskazanym zakresie w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej albo przez udostępnienie żądanych w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., po wcześniejszej ocenie, czy dokumenty te wymagają anonimizacji z uwagi na zawarte w nich dane osobowe osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi, a jeśli tak to w jakim zakresie, albo poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) w przypadku zaistnienia przesłanek tej odmowy. Jednocześnie Sąd ocenił, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy. Wniosek złożony przez skarżącego [...] lutego 2016 r. w momencie orzekania przez Sąd nie był wszak wciąż załatwiony zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl zaś art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje zasadniczo bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, to podmiot obowiązany do jej udostępnienia powinien powiadomić w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Tym samym stwierdzić należy, że bezczynność w sprawie w sposób dość oczywisty wystąpiła z naruszeniem prawa. Kwestią jednak kluczową jest ocena, czy to naruszenie ma charakter "rażący" w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie była wynikiem złej woli organu, lecz wadliwej wykładni i zastosowania obowiązującego prawa oraz mylnej oceny stanu faktycznego. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że bezczynności organu nie można przypisać charakteru kwalifikowanego. Z tych samych względów Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 § 1a oraz art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania przeczono na podstawie art. 200, oraz art. 209 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku.