II SAB/Wa 193/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA - Adam Lipiński Protokolant - asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej * zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku W.S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: wydania odpisu protokołu przekazania w [...] r. dokumentacji Gromadzkiej Rady Narodowej w K. oraz spisu inwentaryzacyjnego wszystkich akt Gromadzkiej Rady Narodowej w K. znajdujących się obecnie w urzędzie i poinformowania o osobie pełniącej w [...] r. funkcję wójta gminy K., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, w pozostałym zakresie odrzuca skargę, * zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego W.S. kwotę 60,- (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący W. S. zwrócił się do Urzędu Gminy K. o: – wyjaśnienie, dlaczego fakt przekazania dokumentów z Gromadzkiej Rady Narodowej w K. do urzędu gminy w K. w kierowanych do niego pismach przez wójta był zaprzeczany, a dokumenty ukrywano zarówno przed nim, jak i przed kontrolami Archiwum Państwowego; – wydanie odpisu protokołu przekazania w [...] r. dokumentacji Gromadzkiej Radzie Narodowej w K. znajdujących się obecnie w urzędzie; – wydanie spisu inwentaryzacyjnego wszystkich akt Gromadzkiej Rady Narodowej w K. znajdujących się obecnie w urzędzie; – wskazanie osób odpowiedzialnych za przekazanie dokumentów z GRN w K. do urzędu gminy w K.; – informacji o osobie pełniącej w [...] r. funkcję wójta gminy K. Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] maja 2010 r., a doręczonym skarżącemu w dniu [...] maja 2010 r. odpowiedział, że Urząd Gminy nie jest w posiadaniu dokumentów źródłowych na podstawie których można by było stwierdzić, kto był odpowiedzialny za przekazanie dokumentacji Gromadzkiej Radzie Narodowej w K., ani też kto był odpowiedzialny za odbiór wspomnianej dokumentacji. Natomiast w dalszej części stwierdził, że po przeprowadzeniu rozmowy z pracownikami Archiwum Państwowego Oddział w P. uzyskano odpowiedź, iż w zasobie Archiwum nie ma żadnej dokumentacji byłej Gromadzkiej Rady Narodowej w K. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu – jak wynika z adnotacji zwrotnej na potwierdzeniu odbioru – w dniu [...] maja 2010 r. W skardze z dnia [...] maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. S. wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy w K. do rozpatrzenia wskazanego już wyżej wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że organ udzielił mu wymijającej odpowiedzi oraz nie wyjaśnił, dlaczego w dotychczasowej dokumentacji zaprzeczał zarówno przekazaniu mu dokumentów z Gromadzkiej Rady Narodowej w K., jak i ich obecnego posiadania oraz nie wyjaśnił również, dlaczego fakt ten był ukrywany przed kilkukrotnymi kontrolami Archiwum Państwowego w P., o czym świadczą protokoły pokontrolne. Natomiast w dalszej części powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz na stanowisko judykatury w tym przedmiocie konkludując, że organ pozostaje w bezczynności i gra na zwłokę. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie skargi w całości, bądź – ewentualnie – o umorzenie postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że pismem z dnia [...] maja 2010 r. udzielono już skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r., a tym samym dokonano czynności materialno – technicznej. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący stwierdził, że odpowiedź organu na skargę jest wymijająca i podtrzymał złożoną przez siebie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przechodząc natomiast do dostępu informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Skoro zaś zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest m.in. organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1), to w myśl art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), organami gminy są rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej. Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi ponadto wątpliwości fakt, że informacją publiczną w rozumiemu ustawy jest wnioskowana w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. informacja dotycząca odpisu protokołu przekazania w [...] r. dokumentacji Gromadzkiej Radzie Narodowej w K., spisu inwentaryzacyjnego wszystkich akt Gromadzkiej Rady Narodowej w K., osób odpowiedzialnych za przekazanie dokumentów z GRN w K. do urzędu gminy w K. oraz informacji o osobie pełniącej w [...] r. funkcję wójta gminy K. Z tego mianowicie powodu, że jest nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Natomiast w rozpoznawanej sprawie organ pismem z dnia [...] maja 2010 r. (udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialnoprawnej), udzielił skarżącemu informacji, że po przeprowadzeniu rozmowy z pracownikami Archiwum Państwowego Oddział w P. uzyskano odpowiedź, iż w zasobie Archiwum nie ma żadnej dokumentacji byłej Gromadzkiej Rady Narodowej w K. W tym miejscu jednakże wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy i udzielenie informacji publicznej powinno być udzielone zgodnie z treścią wniosku. Tymczasem treść wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. jest – w ocenie Sądu – jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Mianowicie zwracał się on o udzielenie powyższych informacji nie w oparciu o zasoby Archiwum Państwowego Oddział w P., lecz o zasoby przechowywane obecnie w urzędzie. Wszak nie można wykluczyć, że – a w tym względzie nie udzielono skarżącemu odpowiedzi – powyższa informacja znajduje się w zasobach organu. Ponadto w żaden sposób i w żadnej formie, jak również we wspomnianym już wyżej piśmie z dnia [...] maja 2010 r., nie udzielono skarżącemu informacji dotyczącej osoby pełniącej w roku [...] funkcję wójta gminy K. Tym samym organ nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej i wobec takiego stanu rzeczy, należało Wójta Gminy K. zobowiązać do wykonania wniosku skarżącego w tym zakresie. Ponadto w piśmie tym wskazano skarżącemu, że Urząd Gminy nie jest w posiadaniu dokumentów źródłowych na podstawie których możnaby było stwierdzić, kto był odpowiedzialny za przekazanie dokumentacji Gromadzkiej Radzie Narodowej w K., ani też kto był odpowiedzialny za odbiór wspomnianej dokumentacji. Podkreślić w tym miejscu należy, że pisemne poinformowanie wnioskodawcy o braku żądanej informacji, wypełnia obowiązek udzielenia informacji publicznej i jest przerwaniem bezczynności, co w konsekwencji powoduje, że nie pozostaje on w zwłoce. Skoro zatem skargę do Sądu wniesiono w dniu [...] maja 2010 r., a organ udzielił powyższej informacji doręczając skarżącemu w dniu [...] maja 2010 r. pismo z dnia [...] maja 2010 r., to tym samym skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Podobnie rzecz się ma z wnioskiem skarżącego o wyjaśnienie mu, dlaczego fakt przekazania dokumentów z Gromadzkiej Rady Narodowej w K. do urzędu gminy w K. w kierowanych do niego pismach przez wójta był zaprzeczany, a dokumenty ukrywano zarówno przed nim, jak i przed kontrolami Archiwum Państwowego. Analizując powyższe doszedł Sąd do przekonania, że w tej części wniosku nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, bowiem skarżący nie domagał się informacji objętych jej zakresem, lecz dotyczył sprawy indywidualnej, wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII k.p.a., tj. odnoszącym się do skarg i wniosków. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2002 r. sygn. akt II SAB 180/02, nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej czy polemiki z dokonanymi ustaleniami. Wskazać bowiem należy, iż tego typu wniosek nie podlega rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też do skarg w tych sprawach nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, zaś samo powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie powoduje konieczności jej stosowania, jeśli z całokształtu okoliczności wynika, że skarżący ma zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie. W konsekwencji złożony przez skarżącego wniosek w tym zakresie jest niedopuszczalny, a skoro tak, to winien być odrzucony. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 i art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.