II SAB/Wa 198/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2002 r. sygn. II SAB 371/02 p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - W dniu 11 sierpnia 2008 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB 371/02 oddalającym jego skargę na bezczynność Wojskowego Biura Emerytalnego w przedmiocie wysokości uposażenia. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 271 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. pozbawienie strony możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Wyjaśnił, że w powyższej sprawie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. nie otrzymał odpisu skargi, ani też nie został powiadomiony o terminie rozprawy w dniu 17 kwietnia 2003 r. Skarżący podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny uznał prawidłowość zawiadomienia organu o terminie rozprawy dysponując wyłącznie potwierdzeniem odbioru zawiadomienia podpisanym przez pracownika Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej. Ponadto skarżący wskazał, że o powyższym wyroku organ dowiedział się dopiero w dniu 23 czerwca 2008 r. w związku z rozprawą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt I OSK 1515/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Stosownie do treści art. 270 ppsa, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 powołanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skargę o wznowienie postępowania - stosownie do art. 277 ppsa - wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z art. 281 ppsa, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu oraz oparta została na jednej z podstaw ściśle określonych W niniejszej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 271 pkt 2 cytowanej ustawy. Przepis ten stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Badając dopuszczalność niniejszej skargi o wznowienie, stosownie do treści art. 281 cytowanej ustawy, Sąd stwierdza, że skarga J. K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB 371/02 została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 277 cytowanej ustawy. Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie na podstawie wskazanej przez skarżącego należy liczyć, od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W ocenie Sądu, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. dowiedział się o wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB 371/02 w dniu 9 maja 2007 r. W dniu tym, do Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wpłynęła skarga J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. w przedmiocie należności pieniężnych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W skardze tej, rozpatrzonej przez Sąd pod sygnaturą akt II SAB/Wa 65/07, skarżący zawarł informację, iż wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SAB 371/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jego skargę na bezczynność Wojskowego Biura Emerytalnego w W. Datę 9 maja 2007 r. należy więc przyjąć jako datę, w której organ dowiedział się o powyższym wyroku. W związku z tym od tej daty, a nie jak wskazuje skarżący od dnia 23 czerwca 2008 r., należy liczyć termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 281 w zw. z art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.