II SAB/Wa 198/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi W. U. na bezczynność Komendanta [...] Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni [...] 1. zobowiązuje Komendanta [...] Policji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni [...] przez W. U. w terminie 60 (sześćdziesięciu) dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy, 2. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz W. U. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. U. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w dniu [...] lutego 2008 r. został poinformowany przez Komendanta [...] Policji o wszczęciu z urzędu postępowania o cofnięciu mu pozwolenia na posiadanie broni [...] w związku z faktem prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego. Pomimo jednak upływu ponad 1 roku i 9 miesięcy organ nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie. Zamiast tego wielokrotnie przedłużał terminy zakończenia ww. postępowania, powołując się na bliżej nieokreślone przyczyny. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ przytoczył chronologiczny porządek podejmowanych kolejnych czynności w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto podkreślił, iż postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte w związku prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym dotyczącym popełnienia czynu z art. 207 § 1 kk, dlatego też dla prawidłowego rozstrzygnięcia administracyjnego niezbędne jest ustalenie sposobu zakończenia postępowania karnego. Organ wyjaśnił też, że w trakcie postępowania administracyjnego, mając na uwadze art. 7 i art. 77 kpa, wykonał szereg czynności w celu zebrania pełnego materiału dowodowego. Skoro jednak zebrany materiał okazywał się niewystarczający, organ działając na podstawie art. 36 § 1 kpa informował stronę o niezałatwieniu sprawy i wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie pozostawał w bezczynności. Przechodząc do powyższej problematyki należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na treść przepisu art. 35 kpa, który określa terminy w jakich organy administracji obowiązane są załatwić prowadzoną sprawę. Przepis ten, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II GSK 130/09, "ma charakter instrukcyjny, a terminy w nim określone są terminami, w których organ powinien przeprowadzić postępowanie i wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Jednak do terminów o których mowa w wymienionym przepisie nie wlicza się, co podkreśla się w literaturze, opóźnień nie powstałych z przyczyn leżących po stronie organu, a powstałych z winy strony, związanych z wykonywaniem czynności określonych w przepisach prawa lub czynności wyznaczonych przez organ prowadzący postępowanie". Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż uznać ją można za szczególnie skomplikowaną, w myśl regulacji zawartej w art. 35 § 3 kpa. Wymaga bowiem przeprowadzenia skomplikowanego postępowania dowodowego, oraz wnikliwej analizy zebranych dowodów i oceny wiarygodności świadków. Nadto, o szczególnym stopniu skomplikowania stanu faktycznego niniejszej sprawy świadczy też to, iż postępowanie karne toczące się wobec skarżącego, w sprawie o znęcanie się przez niego nad żoną (gdzie poruszany jest m.in. wątek straszenia żony przez skarżącego przy użyciu posiadanej broni), od wielu lat nie może zakończyć się prawomocnym wyrokiem. Pierwsze rozstrzygnięcie sądu karnego zostało bowiem w toku postępowania apelacyjnego uchylone, zaś sprawa przekazana sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wobec powyższego, przyjmując iż przedmiotowa sprawa administracyjna jest szczególnie skomplikowana – zgodnie z regulacją art. 35 § 3 kpa – winna być załatwiona nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W świetle jednak regulacji art. 35 § 5 kpa aby móc oceniać, czy czas trwania spornego postępowania administracyjnego przekracza termin dwóch miesięcy, należało zbadać, czy nie zaistniały w sprawie okoliczności, których czasu trwania nie wlicza się do terminu określonego w art. 35 § 3 kpa. Nie podlegają bowiem uwzględnieniu okresy: - przewidziane w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, - zawieszenia postępowania, - opóźnień spowodowanych z winy strony, - opóźnień spowodowanych przyczynami niezależnymi od organu. Okolicznością niesporną w sprawie jest to, iż nie zaistniały pierwsze z trzech w/w przesłanek. Miały natomiast miejsce okresy opóźnień spowodowane z przyczyn niezależnych od organu. Związane one były z oczekiwaniem przez organ na m.in. otrzymanie informacji z centralnego rejestru skazanych, otrzymanie opinii o skarżącym, otrzymanie wyników badań psychiatrycznych skarżącego itp. Zebranie powyższych danych było konieczne dla oceny, czy skarżący daje rękojmię tego, iż nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponieważ zaś organ nie miał wpływu na czas zbierania powyższych danych, okresu tego nie sposób skutecznie wliczać do terminu określonego w art. 35 § 3 kpa. Ostatnia z ww. przeszkód ustała w dniu [...] września 2009 r. kiedy to nastąpiło przesłuchanie świadka – S. U. (syna skarżącego) akta adm. k. [...] – wobec podejrzenia, iż skarżący udostępnia broń osobom nieuprawnionym. W świetle natomiast stanowiska organu zaprezentowanego w dopowiedzi na skargę, iż w chwili obecnej organ oczekuje z wydaniem decyzji na prawomocny wyrok w sprawie karnej toczącej się przeciwko skarżącemu, kwestią sporną stało się ustalenie, czy czas oczekiwania na wyrok sądu powszechnego, może być uznany za okres opóźnienia w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Zdaniem Sądu nie sposób zakwalifikować powyższej okoliczności do przesłanek oznaczonych w art. 35 § 5 kpa. Prawomocny wyrok w sprawie karnej nie jest bowiem niezbędny dla zakończenia postępowania w sprawie o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Zgodnie z treścią art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Użyty w w/w przepisie zwrot "w szczególności" świadczy o tym, iż skazanie prawomocnym wyrokiem jest tylko jedną z przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Wobec powyższego uznać należy, iż organ jest władny do tego, aby we własnym zakresie ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy i ocenić wiarygodność przesłuchanych świadków. W tych czynnościach nie jest bowiem ograniczony przez toczące się postępowanie karne i nie musi oczekiwać na jego prawomocne zakończenie. W świetle powyższego wskazać trzeba, iż od dnia [...] września 2009 r. czyli od chwili gdy organ zakończył prowadzenie czynności mających na celu zebranie materiału dowodowego, tj. od momentu przesłuchania ostatniego świadka – S. U. – postanowił oczekiwać na wyrok sądu karnego, popadł w bezczynność o której mowa w art. 149 ppsa w zw. z art. 35 § 3 i 5 kpa. Po tej bowiem dacie organ nie prowadził już innych czynności wyjaśniających. Przepisy prawa nie usprawiedliwiają natomiast przedłużania czasu trwania postępowania administracyjnego do momentu zakończenia postępowania w sprawie karnej. Jeżeli zaś – czego Sąd nie przesądza – w ocenie organu, dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej konieczne były ustalenia poczynione przez sąd karny, to kwestię tę organ winien oceniać lecz przez pryzmat art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Organ winien więc ustalić, czy kwestia rozstrzygnięcia sądu karnego odnośnie winy, czy niewinności skarżącego, może stanowić zagadnienie wstępne o którym mowa w ww. przepisie. Jeśliby zaś organ doszedł do przekonania, iż ma do czynienia z takim zagadnieniem wstępnym, winien następnie ocenić, czy pomiędzy sprawą administracyjną a zagadnieniem wstępnym, istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, uznając iż organ dopuścił się bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 ppsa, zaś o kosztach na podstawie art. 200 ppsa. Sąd zakreślając organowi termin do zakończenia sprawy, brał zaś pod uwagę szczególny stopień jej skomplikowania. We wskazanym terminie organ winien zaś ocenić, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.