II SAB/Wa 206/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka–Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Generalnego Służby Więziennej do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. S. z dnia [...] stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) w pozostałym zakresie skargę oddala. M. S. (skarżący) wnioskiem z [...] stycznia 2022 r. skierowanym do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej (organ), zwrócił się o udzielenie informacji publicznej w postaci "Wszystkich opinii - odpowiedzi na pytania prawne sporządzanych przez Biuro Prawne Centralnego Zarządu Służby Więziennej w okresie od [...].06.2021 r. do [...].12.2021 roku". Wniósł o przesłanie wskazanej informacji w formie kserokopii dokumentów. Wskazał, że wnioskowana informacja nie jest informacją przetworzoną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże jest "mi potrzeba w celu szeroko rozumianego dobra publicznego, w związku z troską o dobro wymiaru sprawiedliwości." Pismem z [...] lutego 2022 r. znak [...] E. K., Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, poinformowała skarżącego, iż wnioskowana dokumentacja nie posiada charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) i tym samym nie podlega udostępnieniu. Wnioskowana dokumentacja ma charakter dokumentu wewnętrznego, za jaki uznaje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych (pozasłużbowych). W piśmie z [...] lutego 2022 r. skarżący poinformował Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, że przesyła skargę na bezczynność adresowaną do WSA w Warszawie, albowiem, jak stwierdził, stanowisko organu rażąco narusza prawo. W dniu [...] marca 2022 r. wpłynęła do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej skarga na bezczynność organu w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci "Wszystkich opinii - odpowiedzi na pytania prawne, sporządzanych przez Biuro Prawne Centralnego Zarządu Służby Więziennej w okresie od [...].06.2021 r. do [...].12.2021 roku". Skarżący sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z [...] stycznia 2022 r. w terminie 3 dni od uprawomocnienia się wyroku; 2. wymierzenie organowi kary grzywny w kwocie 200 złotych; 3. przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od uiszczenia wpisu od skargi na bezczynność; 4. rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przedmiotem jego wniosku jest informacja publiczna. Skarżący odwołując się do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji stwierdził, że prawo określone w tym przepisie obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skarżący dodał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja w sprawach publicznych. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty i informacje wytworzone przez podmiot publiczny, ale także dokumenty do takiego podmiotu odnoszone. Tak więc w ocenie skarżącego, żądane przez niego stanowiska i opinie sporządzone przez Biuro Prawne CZSW w związku ze skargami, protestami i wnioskami osadzonych w ZK i AŚ stanowią informacje publiczną. Zauważył, że takie samo stanowisko w podobnej sprawie wyraził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 154/16. W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za niezasadną. Zdaniem organu w niniejszej sprawie wykazano, że wnioskowana informacja nie posiada charakteru informacji publicznej. Wnioskowana dokumentacja ma charakter dokumentu wewnętrznego, za jaki uznaje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych (pozasłużbowych). Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1105/13, Legalis nr 1330270). Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów. Nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. Jak podał organ, takiego charakteru nie mają też zewnętrzne opinie i ekspertyzy, służące gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 312/18, Legalis nr 2310956). Terminu "dokument wewnętrzny" używa się dla określenia dokumentu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokumenty tego typu mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3351/19, Legalis nr 2356686). Wobec powyższego Dyrektor Generalny Służby Więziennej prawidłowo uznał, jak stwierdził organ, że wnioskowana informacja nie posiada charakteru informacji publicznej, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w związku z czym odmówiono wnioskodawcy udzielenia takiej informacji. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie można zarzucić bezczynności Dyrektorowi Generalnemu Służby Więziennej, który niezwłocznie, pisemnie odpowiedział wnioskodawcy na zgłaszane przez niego sprawy. Prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy w zakresie spraw, o które wnosił skarżący. Ponadto organ zwrócił uwagę na stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych, zgodnie z którym celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji publicznych. Próba korzystania z dostępu do informacji publicznej w innym celu niż troska o dobro publiczne stanowi nadużycie prawa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/Ke 6/19, Legalis nr 1896544). W ocenie organu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że za udostępnieniem wnioskowanej informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej P.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie, Sąd zastosował wspomniany wyżej tryb. Przedmiotem niniejszego postepowania jest skarga na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku M. S. z [...] stycznia 2022 r. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, a także wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Biorąc pod uwagę definicję informacji publicznej zawartą w art. 1 ust. 1 ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz przykładowe wyliczenie w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. informacji posiadających przymiot publicznych, w orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, Lex nr 78063). Musi ona dotyczyć sfery istniejących już faktów, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań, i może pochodzić od dawnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W świetle powyższego żądane przez skarżącego opinie – odpowiedzi na pytania prawne sporządzone przez Biuro Prawne Centralnego Zarządu Służby Więziennej z okresu [...].06.2021 – [...].12.2021, stanowią informację publiczną. Bezsporna jest ponadto okoliczność, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej jako organ władzy publicznej, jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sad Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 125/16. W tym miejscu wskazać ponadto należy, że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i nieograniczonym. Jedno z takich ograniczeń przewiduje przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiąc, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Inne ograniczenie prawa do informacji wynika z art. 5 u.d.i.p.. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że organ przyjął, iż żądana informacja stanowi dokument wewnętrzny, bez bliższego uzasadnienia przedmiotowego faktu, należy uznać, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. co powodowało konieczność zobowiązania tego organu do rozpoznania wniosku, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. W ocenie Sądu, stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd uznał bowiem, że w sprawie nie zachodzi jednak przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W tej sytuacji, uznać należy, że bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nie wynikała z celowego działania tego podmiotu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz z błędnej kwalifikacji żądanej informacji. Jeśli chodzi z kolei o możliwość wymierzenia grzywny, wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. wprowadza możliwość orzeczenia o nałożeniu grzywny na organ pozostający w bezczynności lub przewlekle prowadzący postępowanie. Podobnie, jeśli chodzi o żądanie zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, zauważyć należy, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd może zasądzić od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Jest to rozwiązanie analogiczne do instytucji przewidzianej w art. 154 § 7 P.p.s.a. i stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla strony skarżącej za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Nie ulega wątpliwości, że instytucja grzywny oraz instytucja zasądzenia określonej sumy pieniężnej od organu na rzecz strony skarżącej mają na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Rozwiązania te, w połączeniu z odszkodowaniem z ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1169), mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością. Niemniej, w ocenie Sądu, uznać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do nałożenia na organ wnioskowanej przez stronę skarżącą grzywny, czy też zasądzenia wspomnianej sumy pieniężnej, albowiem nie tylko brak rażącego naruszenia prawa po stronie podmiotu zobowiązanego, ale również nieznaczny stopień jego zawinienia w zakresie podejmowanych czynności, nie pozwalają, aby w niniejszej sprawie dopatrywać się racji mogących przemawiać za dodatkowym nakładaniem na organ obciążeń finansowych w postaci wymierzenia grzywny, czy też zasądzenia sumy pieniężnej, których domagał się skarżący w treści skargi. W tej sytuacji, w tym zakresie Sąd skargę oddalił.