II SAB/Wa 215/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie wydania świadectwa służby – oddala skargę. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie wydania świadectwa służby. Zażądał, aby Sąd zobowiązał Szefa CBA do wydania w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku świadectwa służby, zgodnie z przepisem art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.) oraz przepisem § 2 i następnymi, rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie danych, które należy podać w świadectwie służby funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także trybu wydawania i prostowania świadectwa służby oraz jego formularza (Dz. U. Nr 202, poz. 1487). W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu [...] października 2009 r. Prezes Rady Ministrów odwołał go z funkcji Szefa CBA, a to oznacza, że w oparciu o obowiązujące przepisy obecny Szef CBA winien wydać mu świadectwo służby. Skarżący wystąpił w tym zakresie z pisemnymi żądaniami do szefa CBA – pisma z dnia 15 października 2009 r., z dnia 26 października 2009 r. i z dnia 3 listopada 2009 r., a mimo to Szef CBA, wbrew treści przywołanego art. 69 ust. 1 ustawy i § 2 rozporządzenia, nie wykonał ciążącego na nim obowiązku i nie wydał mu świadectwa służby. M. K. twierdził, że jako szef CBA stał się z dniem powołania na tę funkcję (art. 7 ust. 2 ustawy o CBA), funkcjonariuszem CBA. Jego zdaniem, powołanie to wywołało, poza nadaniem mu określonego stanowiska, także i skutek w postaci nawiązania stosunku służby (pracy), o czym stanowi art. 68 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o CBA. Przy czym, jak podkreślił dalej skarżący, status prawny Szefa CBA jako funkcjonariusza, na podstawie jednoznacznie wyrażonej woli ustawodawcy, różni się od statusu prawnego innych funkcjonariuszy Biura. Skarżący w tej części uzasadnienia skargi odwołał się do regulacji dotyczących szczególnych predyspozycji i warunków stawianych Szefowi CBA, przesłanek jego powołania i odwołania oraz kadencyjności sprawowania funkcji (przepisy rozdziału 2 ustawy). Jednocześnie skarżący zaznaczył, iż w pozostałym zakresie unormowań ustawowych dotyczących Szefa CBA, jako funkcjonariusza tej służby, stosuje się przepisy dotyczące funkcjonariuszy tej służby, o czym świadczy m. in. regulacja art. 17, art.19, art. 23 ustawy o CBA, a także treść § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. Nr 128, poz. 895), na mocy którego, w tabeli określającej stawki uposażenia wymieniono szefa CBA jako funkcjonariusza Biura. W końcowej części uzasadnienia skargi M. K. wywiódł, iż skoro, zgodnie z obowiązującymi przepisami, decyzję o jego odwołaniu ze stanowiska Szefa CBA i wygaśnięciu kadencji podjął Prezes Rady Ministrów, to tym samym, w oparciu o przepisy art. 6 – 8 ustawy o CBA oraz ogólne zasady prawa pracy w zakresie trybu rozwiązania stosunku pracy na podstawie powołania (art. 68 – 72 Kodeksu pracy), nastąpiło rozwiązanie łączącego go stosunku służby (pracy) i zakończenie służby w CBA. W ocenie skarżącego, o ile oczywistym jest zatem, że obecny Szef CBA nie ma uprawnień do decydowania o statusie swego poprzednika, bowiem te zastrzeżono dla Prezesa Rady Ministrów, to rozwiązanie stosunku służby rodzi po jego stronie obowiązek wydania świadectwa służby. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ stwierdził, iż M. K. z dniem [...] sierpnia 2006 r., tj. z dniem powołania go na stanowisko Szefa CBA, stał się funkcjonariuszem CBA. Okoliczność tę, zdaniem organu, potwierdza decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydana na podstawie art. 6 ust. 1 oraz art. 89 ust. 2 – 4 ustawy o CBA oraz cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2006 r., którą ustalono M.K. z dniem [...] sierpnia 2006 r. uposażenie miesięczne na stanowisku Szefa CBA. Organ wyjaśnił, że wypłata miesięcznego uposażenia następowała z budżetu CBA, a w sprawie uposażenia nie miała zastosowania ustawa z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. Nr 20, poz. 101 ze zm.). Organ wywiódł również, że o statusie M. K. jako funkcjonariusza CBA, świadczy fakt złożenia przez niego w dniu 23 listopada 2007 r. oświadczenia o zapoznaniu się z Kodeksem etyki zawodowej funkcjonariusza CBA. Odnosząc się z kolei do pisemnych wystąpień skarżącego, organ podniósł, że po odwołaniu M. K. z funkcji Szefa CBA w dniu [...] października 2009 r., pełniący obowiązki Szefa CBA – P. W. wydał w dniu [...] października 2009 r. decyzję personalną nr [...], mocą której zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych. Szef CBA podał, że w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 14 października 2009 r. o wydanie świadectwa służby dwukrotnie wezwał go o sprecyzowanie zawartego w nim żądania poprzez wyjaśnienie, czy złożone pismo należy traktować jako wystąpienie ze służby w CBA w trybie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. W dniu 26 października 2009 r. skarżący odnosząc się do skierowanych do niego wezwań, zaprzeczył aby jego pismo z dnia 14 października 2009 r. zawierało żądanie wystąpienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w opisanym trybie, ponieważ tego rodzaju żądanie byłoby bezprzedmiotowe z uwagi na zakończenie służby z chwilą odwołania i jej wygaśnięcia. Ponadto, Szef CBA wskazał, że przy piśmie z dnia 3 listopada 2009 r. M. K. odesłał decyzję personalną nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych z argumentacją jak powyżej oraz poinformował o zwrocie na konto CBA kwoty przekazanego mu uposażenia z informacją, iż wypłata uposażenia została dokonana bez podstawy prawnej. Jednocześnie ponowił prośbę o wydanie świadectwa służby, a także rozliczenia należności finansowych z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Mając na względzie przedstawiony stan faktyczny i treść § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie danych, które należy podać w świadectwie służby funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także trybu wydawania i prostowania świadectwa służby oraz jego formularza, zgodnie z którą świadectwo służby wydaje się funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w dniu określonym w decyzji o jego zwolnieniu, organ uznał, iż w przypadku M. K. nie zaszła żadna z wymienionych w art. 64 ustawy o CBA podstaw zwolnienia, skarżący nie zgłosił żądania wystąpienia ze służby i nie wydano wobec niego decyzji o zwolnieniu ze służby, a tym samym w dalszym ciągu pozostaje on funkcjonariuszem CBA i dlatego nie może ubiegać się o wydanie świadectwa służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu występuje gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna, jednakże nie z przyczyn podniesionych przez Szefa CBA zawartych w odpowiedzi na skargę. Podstawową kwestię dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy M. K. – odwołany Szef CBA – ma prawo domagać się od obecnego Szefa CBA wydania świadectwa służby, co w istocie sprowadza się do oceny, czy istnieje albo istniał między skarżącym a Centralnym Biurem Antykorupcyjnym taki stosunek służbowy, z którym łączyłby się obowiązek Szefa CBA do wydania świadectwa służby. Tylko bowiem w sytuacji, gdyby na organie ciążył taki obowiązek, zasadny byłby sformułowany w skardze zarzut bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W pierwszej kolejności podnieść należy, że prawo do uzyskania świadectwa służby zostało unormowane w art. 69 ustawy o CBA oraz przepisach, wydanego w jego oparciu, rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie danych, które należy podać w świadectwie służby funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także trybu wydawania i prostowania świadectwa służby oraz jego formularza (Dz. U. Nr 202, poz. 1487). Przepis art. 69 ust. 1 stwierdza, iż funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby. Z kolei, w myśl art. 52 ust. 1 i 2 ustawy, stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie zgłoszenia się do służby, a początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w decyzji o mianowaniu na podstawie zgłoszenia się do służby. Natomiast obligatoryjne i fakultatywne przesłanki zwolnienia ze służby reguluje art. 64 ustawy, przy czym, zgodnie z art. art. 54. ust. 1 ustawy organem właściwy do przyjmowania do służby w CBA, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego jest Szef CBA. Szczegółową regulację trybu wydania świadectwa służby i zakresu zamieszczanych w nim danych zawierają przepisy przywołane rozporządzenia. I tak, stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia, funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zwany dalej "funkcjonariuszem", zwalniany ze służby, otrzymuje w dniu zwolnienia ze służby, określonym w decyzji, świadectwo służby. Do wydawania świadectwa służby oraz do jego sprostowania jest uprawniony Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W konsekwencji oznacza to, że prawo do świadectwa służby przysługuje tylko i wyłącznie funkcjonariuszowi CBA, który został następnie zwolniony decyzją Szefa CBA z tej służby w trybie określonym w art. 64 ustawy. Jak wynika z akt sprawy i akt osobowych skarżącego w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym zajmował on stanowisko Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na które to stanowisko został powołany w dniu [...] sierpnia 2006 r. przez Prezesa Rady Ministrów, w trybie unormowanym w rozdziale 2 ustawy pt. "Organizacja Centralnego Biura Antykorypcyjnego", a w dniu [...] października 2009 r. został w tym samym trybie z tego stanowiska odwołany. Natomiast w aktach osobowych skarżącego nie ma żadnego dokumentu, na podstawie którego M.K. wprost uzyskał status funkcjonariusza CBA, a przeprowadzony w tym zakresie przez Sąd z urzędu uzupełniający dowód z dokumentu potwierdził (k.11 i 20 akt sprawy), iż swój wywód organ oparł przede wszystkim na akcie powołania M. K. na stanowisko CBA. Nadto organ posiadanie statusu funkcjonariusza wywodził ze sposobu przyznania i wypłaty uposażenia przysługującego Szefowi CBA. Powstaje zatem pytanie: czy osoba powołana na stanowisko Szefa CBA tj. z chwilą powołania, jednocześnie uzyskuje automatycznie status mianowanego funkcjonariusza CBA, a jeżeli tak, to czy status ten ustaje z chwilą jej odwołania, czy też trwa dalej, aż do czasu jej zwolnienia przez następnego Szefa CBA. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, akt powołania M. K. na Szefa CBA nie był aktem o podwójnym skutku, który kreował go funkcjonariuszem tego Biura. Z całą stanowczością należy stwierdzić, iż M.K. nigdy nie był funkcjonariuszem Centralnego Bura Antykorupcyjnego, albowiem statusu funkcjonariusza nie można domniemywać, musi on wprost wypływać z aktu mianowania, opartego na konkretnym przepisie prawa, zawartego w pragmatyce służbowej. Wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 5 ust. 2 ustawy, Szef CBA jest centralnym organem administracji rządowej nadzorowanym przez Prezesa Rady Ministrów, działającym przy pomocy CBA, który jest urzędem administracji rządowej. Szefa CBA powołuje na czteroletnią kadencję i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium do Spraw Służb Specjalnych oraz sejmowej komisji właściwej do spraw służb specjalnych. Kadencja Szefa CBA wygasa w przypadku jego śmierci lub odwołania (art. 6 ust. 1 i 3 ustawy). Ustawodawca wprowadził nadto szczegółowe wymagania i kwalifikacje, które musi spełniać osoba powoływana na stanowisko Szefa CBA (art. 7 ustawy). Szefem CBA może być osoba, która: 1) posiada wyłącznie obywatelstwo polskie; 2) korzysta z pełni praw publicznych; 3) wykazuje nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną; 4) nie była skazana za przestępstwo popełnione umyślnie ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe; 5) spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji stanowiących tajemnicę państwową, oznaczonych klauzulą "ściśle tajne"; 6) posiada wyższe wykształcenie; 7) nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155, poz. 1016, ze zm.), ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając się niezawisłości sędziowskiej. Poza tym, funkcji Szefa CBA nie można łączyć z inną funkcja publiczną, a Szef CBA nie może pozostawać w stosunku pracy z innym pracodawcą oraz podejmować innego zajęcia zarobkowego poza służbą. Szef CBA nie może tez być członkiem partii politycznej ani uczestniczyć w działalności tej partii lub na jej rzecz. Również sam tryb odwołania Szefa CBA został odrębnie i szczegółowo uregulowany, a możliwe przypadki odwołania Szefa CBA ustawodawca ujął w ramach zamkniętego katalogu (według art. 8 ustawy są to trzy przypadki). Uzasadnienie przyjętego przez Sejm projektu ustawy o CBA zakładało, iż w sferze organizacyjnej Centralne Biuro Antykorupcyjne będzie urzędem administracji rządowej, kierowanym przez Szefa CBA o statusie centralnego organu administracji rządowej. Ustawa w pełni zrealizowała te zamierzenia. Szef CBA został wyposażony w znaczne uprawnienia zarówno zewnętrzne, dotyczące różnych sfer życia publicznego (np. art. 17, art. 19, art. 23 ustawy o CBA), jak i również w uprawnienia wewnętrzne, dotyczące samego Biura (np. mianowanie i zwalnianie funkcjonariuszy i rozstrzyganie innych spraw służbowych funkcjonariuszy). Przyznanie Szefowi CBA tak znacznego imperium wskazuje, iż dla właściwego pełnienia swojej funkcji nie musi on korzystać z uprawnień funkcjonariusza CBA. Dla realizacji celów ustawy nie jest to mu w ogóle potrzebne i nadto ustawa nie wymaga, aby Szef CBA był jednocześnie funkcjonariuszem CBA, jakkolwiek jest możliwe powołanie na Szefa CBA funkcjonariusza tego Biura, który spełniałby ustawowe przesłanki (art. 7 ustawy). Wzajemne powiązania Szefa CBA i funkcjonariuszy CBA to hierarchiczna podległość służbowa, nie zaś stosunek primus inter pares. Porównując regulację ustawy dotyczącą Szefa CBA (rozdział 2 "Organizacja CBA") z regulacją dotyczącą funkcjonariuszy CBA (rozdział 5 "Służba funkcjonariuszy CBA"), należy stwierdzić, że są to dwie odrębne, niezależne od siebie regulacje, przy czym pierwsza dotyczy nawiązania stosunku służbowego z powołania pomiędzy Prezesem Rady Ministrów a Szefem CBA, a druga dotyczy stosunku służbowego mianowania – stosunku służbowego pomiędzy Szefem CBA a określonym funkcjonariuszem CBA. Z tego powodu nie można zgodzić się zarówno z poglądem skarżącego, który wywodzi, iż był on funkcjonariuszem tylko w okresie od powołania go na stanowisko Szefa CBA do odwołania z tego stanowiska, jak też z poglądem organu, który twierdzi, że M. K. z dniem powołania go na stanowisko Szefa CBA uzyskał status funkcjonariusza, którego nie utracił z dniem odwołania. Wbrew twierdzeniom obydwu stron postępowania, akt powołania na stanowisko Szefa CBA nie jest aktem o podwójnym skutku, tzn. nie wywołuje z dniem powołania określonej osoby na stanowisko Szefa CBA skutku mianowania tak powołanego piastuna tego organu na funkcjonariusza CBA. Czym innym jest bowiem nawiązanie stosunku służbowego (pracy) na podstawie powołania (art. 68 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o CBA), a czym innym jest nawiązanie stosunku służbowego na podstawie mianowania (art. 76 Kodeksu pracy w zw. z art. 52 ust. 1 i art. 53 ust. 1 ustawy o CBA). Toteż, inne wymogi i inny tryb nawiązania stosunku służbowego ustawodawca przewiduje dla osoby, która ma pełnić funkcję (być piastunem) centralnego organu administracji rządowej pozostającego w stosunku podległości organizacyjnej względem Prezesa Rady Ministrów (por. np. art. 5 ust. 2 i art. 12 ust. 1 oraz art. 7 ustawy), a zupełnie inne wymogi stawia osobie, która ma być funkcjonariuszem urzędu administracji rządowej pozostającym w stosunku podległości służbowej względem kierownika tego urzędu (por. np. art. 5 ust. 1 i art. 54 ust. 1 i 2 oraz art. 48 i 49 ustawy). Co prawda, rację ma Szef CBA stwierdzając w odpowiedzi na skargę, że w pozycji pierwszej "Tabeli stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego", stanowiącej załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, figuruje Szef CBA, niemniej jednak ani ten załącznik ani decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2006 r., w której ustalono dla M. K. uposażenie miesięczne na stanowisku Szefa CBA (zgodnie z powyższym rozporządzeniem), nie kreuje statusu Szefa CBA jako mianowanego funkcjonariusza tej służby i nie wyłącza obowiązywania przytoczonych wyżej unormowań ustawowych ściśle regulujących sposób mianowania funkcjonariusza CBA. Zamieszczenie w załączniku określającym stawki uposażenia stanowiska Szefa CBA obok innych stanowisk funkcjonariuszy CBA było zgodne z celem jaki legł u podstaw kompleksowego, tabelarycznego określenia wysokość stawek uposażenia na wszystkich stanowiskach służbowych w CBA, w tym, co oczywiste, również i wysokości stawki uposażenia na stanowisku Szefa CBA. Cel ten został wyraźnie zakreślony w uzasadnieniu do projektu ustawy o CBA. Było nim miedzy innymi określenie i wyodrębnienie budżetu tego Biura, a zatem kompleksowe ujęcie wszystkich obciążeń budżetowych związanych z tym Biurem – w tym wszystkich uposażeń. Również, z faktu zapoznania się z Kodeksem etyki zawodowej funkcjonariusza CBA przez M. K., potwierdzonego złożeniem stosownego oświadczenia, nie wynika status funkcjonariusza. Reasumując stwierdzić należy, iż stosunek powołania na stanowisko Szefa CBA jaki łączył M. K. z Centralnym Biurem Antykorupcyjnym uległ definitywnemu rozwiązaniu z dniem odwołania przez Prezesa Rady Ministrów z funkcji Szefa tego Biura. Jednocześnie z akt sprawy i akt osobowych skarżącego wynika, że skarżący nigdy nie był mianowany funkcjonariuszem CBA i nie posiadał statusu funkcjonariusza w chwili powołania na stanowisko Szefa CBA. Natomiast M. K. pełnił funkcję piastuna centralnego organu administracji do czasu odwołania z tego stanowiska przez organ nadrzędny – Prezesa Rady Ministrów. W związku z tym bezspornym jest, że skarżący nie będąc funkcjonariuszem CBA nie był uprawniony do otrzymania świadectwa służby, a Szef CBA nie był zobowiązany do jego niezwłocznego wydania albowiem świadectwo służby wydawane jest wyłącznie funkcjonariuszowi. Zatem z chwilą odwołania ze stanowiska Szefa CBA, M. K. należało wydać świadectwo pracy, co wynika wprost z treści art. 97 Kodeksu pracy w zw. z art. 5 tej ustawy. Jednakże zagadnienie to wymyka się spod kontroli sądów administracyjnych. Szef CBA nie pozostawał w bezczynności w zakresie zgłoszonego przez skarżącego żądania wydania mu świadectwa służby i mimo całkowicie błędnej oceny co do sytuacji prawnej skarżącego nie miał innej możliwości ustosunkowania do jego żądania jak tylko udzielenia mu odpowiedzi zwykłym pismem informującym o odmowie wydania świadectwa służby. Kompleksowe uregulowanie problematyki wydawania funkcjonariuszom CBA świadectwa służby zawarte w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie danych, które należy podać w świadectwie służby funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także trybu wydawania i prostowania świadectwa służby oraz jego formularza, wyłączyły stosowanie w tym zakresie art. 219 Kpa i organ nie był zobowiązany do zachowania formy postanowienia. Uzasadnienie przez organ przyczyn odmowy wydania świadectwa służby było błędne, jednakże ten element nie ma znaczenia przy ocenie problematyki bezczynności organu w załatwieniu sprawy i dlatego skargę, jako niezasadną, należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.