II SAB/Wa 217/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku K. N. z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W piśmie z dnia 8 lutego 2025 r. K. N. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zobowiązanie organu do podjęcia czynności lub wydania aktu w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżący podniósł, że we wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. na podstawie m.in. przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej w postaci: 1. kopii wszystkich dokumentów dotyczących zgłoszenia się sędzi Sądu Okręgowego w [...] A. M. do konkursu ogłoszonego w MP z 2020 r. poz. 796 na jedno wolne stanowisko sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w [...], w tym: a) opinii przełożonych, w tym sędziów wizytatorów, b) rekomendacji, c) karty zgłoszenia z załączonymi dokumentami, d) opinii Kolegium Sądu Apelacyjnego w [...], wraz z wynikiem głosowania na tą kandydatkę (ewentualnie dokumentów współistniejących, załączonych) e) dokumentów dotyczących stabilności wydawanych orzeczeń przez ww. kandydatkę z podaniem jej dorobku (ilości) i ilości ich uchyleniu przez inne składy orzekające, w tym Sąd Najwyższy z podaniem sygnatur spraw, f) postanowienia Prezydenta RP z powołaniem ww. na sędziego Sądu Apelacyjnego w [...]; 2. wszystkich decyzji Ministra Sprawiedliwości dotyczących delegowania sędzi Sądu Okręgowego w [...] A. M. do Sądu Apelacyjnego w [...]; 3. "wydanych orzeczeń przez Sądu Apelacyjny w [...] którymi z URZĘDU UCHYLIŁ inne orzeczenia wydane w składzie z SĘDZIĄ DELEGOWANYM przez Ministra Sprawiedliwości do orzekania w Sądzie Okręgowym." Skarżący wyjaśnił, że wniosek wpłynął do organu pocztą elektroniczną w dniu [...] stycznia 2025 r., a zatem żądana informacja powinna mu być udostępniona do dnia [...] lutego 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu [...] lutego 2025 r. – pismem przesłanym pocztą elektroniczną - udostępnił wnioskodawcy: 1) kopie wszystkich dokumentów dotyczących zgłoszenia sędzi A. M. do konkursu ogłoszonego w MP z 2020 r. poz. 796, z wyłączeniem karty zgłoszenia z uwagi na fakt, że jest to dokument o charakterze prywatnym i zawiera dane wrażliwe; 2) decyzje Ministra Sprawiedliwości dotyczące delegowania s. A. M. do orzekania w Sądzie Apelacyjnym w [....]. Natomiast w odniesieniu do punktu trzeciego wniosku, organ zwrócił się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku, poprzez wskazanie konkretnie, czego się domaga. Organ wskazał, że wniosek w tym zakresie i w takiej formie jest niejasny i jako taki nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ zakreślił wnioskodawcy siedmiodniowy termin na udzielenie odpowiedzi od daty otrzymania wezwania. W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2025 r. skarżący stwierdził, że organ nie wydał mu właściwej i pełnej informacji. Zdaniem skarżącego, organ dokonał bezpodstawnej anonimizacji danych stanowiących informację publiczną, co spowodowało, że żądana informacja nie została udostępniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7467/21; z dnia 7 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 1174/23; z dnia 26 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 1192/24, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Powyższa okoliczność nie była sporna w niniejszej sprawie. Przechodząc do oceny, czy wnioskowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. informacje stanowią informację publiczną, należy wyjaśnić, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p. informację publiczna stanowi informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Informację publiczną stanowi również treść i postać dokumentów urzędowych - art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. Punkt pierwszy wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r. dotyczył wszystkich dokumentów dotyczących zgłoszenia się określonego sędziego do konkursu na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w [...]. Organ przy piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. udostępnił skarżącemu następujące informacje: ocenę kwalifikacji A. M. na stanowisko Sędziego Sądu Apelacyjnego sporządzoną przez wizytatora w dniu [...] grudnia 2020 r.; postanowienie Prezydenta RP z dnia [...] października 2021 r. o powołaniu A. M. do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Apelacyjnego w [...]; wyciąg z protokołu nr [...] z posiedzenia Kolegium Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r.; wykaz osób, w stosunku do których Krajowa Rada Sądownictwa na posiedzeniu w dniu [...] lipca 2021 r. podjęła uchwały o przestawieniu wniosków o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego; pismo Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r.; uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu apelacyjnego w Sądzie Apelacyjnym w [...]; protokół z posiedzenia zespołu członków Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] czerwca 2021 r.; wykaz sygnatur akt pięćdziesięciu spraw sądowych różnych kategorii, w których rozpoznawaniu kandydat brał udział oraz zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie wyznaczenia sędziego do oceny kwalifikacji kandydata. Dokumenty te jako dokumenty urzędowe, wytworzone przez podmioty publiczne w procesie obsadzania wolnego stanowiska sędziego w Sądzie Apelacyjnym w [...], stanowiły informację publiczną, co nie było kwestionowane przez organ, który udostępnił skarżącemu informacje w przedstawionym zakresie przy piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. Odnosząc się do informacji, które nie zostały skarżącemu udostępnione, tj. po pierwsze karty zgłoszenia kandydata, a po drugie fragmentów udostępnionych pism, które zostały zaczernione, należy stwierdzić, że w ocenie Sądu, te informacje nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym nie podlegały udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie o informacji publicznej, o czym organ prawidłowo poinformował skarżącego w piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że informacje o charakterze osobistym dotyczące kandydatów do pełnienia określonej funkcji publicznej nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 61/21 i powołane tam orzecznictwo). Informacje zawarte w karcie zgłoszenia (a więc w dokumencie niewytworzonym przed podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.) oraz w pozostałych – udostępnionych skarżącemu – dokumentach, dotyczące wykształcenia, życia osobistego i zawodowego kandydatki nie stanowiły zatem informacji publicznej. Pozostałe elementy zaczernione przez organ, to wzory podpisów widniejące na dokumentach (które również – jako wzory graficzne – nie stanowią informacji publicznej), a także dane dotyczące innych osób, które uczestniczyły w konkursie (te dane nie były z kolei przedmiotem wniosku skarżącego). Sąd uznał zatem, że organ udzielił odpowiedzi na punkt 1 wniosku skarżącego w pełnym zakresie, tzn. udostępnił wszystkie informacje, które mieszczą się w katalogu informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz poinformował, że pozostałe informacje nie mogą być udostępnione, gdyż nie stanowią informacji publicznej. Z kolei punkt drugi wniosku dotyczył wszystkich decyzji Ministra Sprawiedliwości dotyczących delegowania wymienionego sędziego do Sądu Apelacyjnego w [...]. Decyzje te jako wydane przez organ administracji publicznej dokumenty urzędowe stanowiły również informację publiczną. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organ udostępnił skarżącemu żądaną w tym zakresie informację przy piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. Sąd podzielił stanowisko organu, że treść punktu 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przedmiotu żądania. Nie sposób bowiem stwierdzić, udzielenia informacji o jakiego rodzaju orzeczeniach uchylonych przez Sąd Apelacyjny w [...] (przy czym skarżący wskazał, że chodzi mu o orzeczenia uchylone "z urzędu") domagał się skarżący. Wobec nieprecyzyjnej treści wniosku zasadne było wezwanie przez organ skarżącego w piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. do jednoznacznego sprecyzowania punktu trzeciego wniosku. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie uczynił zadość wezwaniu organu w omawianym zakresie, co uniemożliwiało organowi realizację żądania w tej części. Jak wynika z powyższego skarżący uzyskał odpowiedź na wszystkie zawarte we wniosku pytania. Organ bądź udostępnił żądaną informację publiczną bądź wskazał, że żądana informacja w pozostałej części nie stanowi informacji publicznej. Organ wezwał ponadto wnioskodawcę do sprecyzowania niejasnej części wniosku. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że skarżącemu udzielono odpowiedzi na wszystkie punkty wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. Jak wskazano wyżej, Sąd ocenił, że stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. jest w całości zasadne i wypełnia obowiązki nałożone na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie pozostawało natomiast to, czy organ swój obowiązek wykonał w terminie przewidzianym przepisami prawa. W tym zakresie Sąd uznał, że rozpatrzenie wniosku skarżącego nastąpiło z uchybieniem terminów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2025 r. Termin na rozpatrzenie wniosku, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., upłynął zatem w dniu 7 lutego 2025 r. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek w piśmie przesłanym skarżącemu drogą elektroniczną w dniu 10 lutego 2025 r., tj. już po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu. Sam fakt opatrzenia pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek datą 7 lutego 2025 r. nie ma znaczenia dla oceny bezczynności organu, bowiem – co nie jest kwestionowane przez organ – pismo to zostało wysłane skarżącemu dopiero w dniu 10 lutego 2025 r., a więc 3 dni po upływie ustawowego terminu. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, że organ pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Biorąc pod uwagę, że w dniu 10 lutego 2025 r. organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na wniosek, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku, bowiem wniosek ten w momencie wyrokowania został już rozpatrzony. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, organ nie udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r., jednak uchybienie terminu było nieznaczne, bowiem wyniosło jedynie 3 dni (z czego dwa dni były dniami wolnymi od pracy). Powyższe, zdaniem Sądu, świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z nieznacznego opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszym postępowaniu skarżący nie był reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Skarżący został natomiast zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2025 r. sygn. akt II SPP/Wa 49/25, w związku z czym należało stwierdzić, że skarżący nie poniósł niezbędnych kosztów postępowania w wyżej przedstawionym rozumieniu.