II SAB/Wa 243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1665/16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2017 r. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. M. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1665/16. Rozstrzygnięcie Sądu zostało oparte na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wobec nie podpisania przez skarżącego skargi w zakreślonym terminie. Pismem z dnia 4 lipca 2017 r. skarżący złożył zażalenie na wskazane postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Skarżący nadmienił, że w dniu 31 maja 2017 r. odebrał wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. W dniu 6 czerwca 2017 r. złożył do WSA w Warszawie podpisaną skargę. Sąd potraktował ją jednak jako nową skargę oraz przesłał do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wzywając do nadesłania odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy. Skarżący podkreślił, że WSA w Warszawie niesłusznie uznał, iż skarżący w terminie 7 dni nie przesłał podpisanej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez sąd, który postanowienie wydał. W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie skarżącego jest oczywiście uzasadnione. WSA w Warszawie ma zatem podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Słusznie bowiem podnosi skarżący, że brak było podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 i odrzucenia skargi w sytuacji, gdy skarżący w terminie 7 dni uzupełnił jej brak formalny. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu w dniu 31 maja 2017 r. (karta 17) doręczone zostało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, po czym w dniu 6 czerwca 2017 r. (karta 42) skarżący przesłał podpisaną skargę. Podpisana przez skarżącego skarga została zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2017 r. II DK/Wa 6/17 przesłana Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa celem jej zwrotu do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W takim stanie rzeczy należało przyjąć, iż brak było podstawy do zastosowania art. 54 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi. Postanowienie o odrzuceniu skargi wydane w dniu 26 czerwca 2017 r. jest wadliwe i wobec wniesienia na nie zażalenia zastosowanie znajduje art. 195 § 2 p.p.s.a. zezwalający na jego uchylenie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 195 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.