II SAB/Wa 260/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. Z. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność Burmistrza Miasta [...] postanawia odrzucić skargę. M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi na działalność Burmistrza Miasta [...] w zakresie "bałaganu, brudu i braku skutecznego odśnieżania dróg gminnych na terenie [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach wskazanych w tym przepisie, a ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 tej ustawy). M. Z. wskazał, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność Rady Miasta [...] dotycząca jego skargi na działalności Burmistrza Miasta [...] w zakresie utrzymania porządku na terenie gminy. W ocenie Sądu, żądanie strony, skierowane do Rady Miasta [...], w istocie stanowi skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Burmistrza Miasta [...], czym wyczerpuje dyspozycję art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Skarga z art. 227 K.p.a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani sądowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że działalność organów państwowych realizowana na zasadach określonych przepisami działu VIII K.p.a., odnosząca się do skarg i wniosków obywateli, nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że również skarga na bezczynność organu w tym przedmiocie nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.