II SAB/Wa 279/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Dąbrowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi R. U. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego R. U. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. R. U. zwrócił się do Prezydenta W. o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie danych zawartych w ewidencji prowadzonej dla celów podatku od nieruchomości albo decyzjach wymiarowych lub deklaracjach dotyczących tego podatku: 1) o tożsamości (imionach i nazwiskach osób fizycznych albo nazwach osób prawnych) właścicieli lokali w nieruchomości przy ul. [...],[...], położonej na dz. nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], dla której to nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga wieczysta nr [...], 2) o adresie właścicieli lokali, 3) o powierzchni lokali oraz powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokali, 4) o numerze ksiąg wieczystych prowadzonych dla poszczególnych lokali. W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Dzielnicy W. W. pismem z dnia [...] marca 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że indywidualne dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów, a także dokumentacja rachunkowa organu podatkowego objęte są tajemnicą skarbową. Wskazał ponadto, iż dane zawarte w ewidencji podatkowej są to dane przetworzone a wskazany przez wnioskodawcę interes prawny nie stanowi podstawy do ich ujawnienia. Natomiast ujawnienie tych danych może nastąpić na wniosek sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem. W dniu 27 marca 2014 r. R. U. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta W. wnosząc o nakazanie organowi udostępnienia żądanej informacji zgodnie z wnioskiem w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia, - ewentualnie o orzeczenie, że skarżący jest uprawniony do uzyskania od organu administracji informacji żądanej wnioskiem, - ewentualnie o nakazanie bezczynnemu podmiotowi rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi administracji prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, a ponadto o nakazanie bezczynnemu zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w kwocie 400 zł wg poniższego spisu kosztów: - 100 zł – opłata sądowa (dotychczas nieuiszczona, na wypadek uwzględnienia skargi przez bezczynnego w trybie autokontroli), - 240 zł – wynagrodzenie za sporządzenie i wydrukowanie projektu skargi, - 2 x 30 zł – odpisy ksiąg wieczystych (2 kpl.). W uzasadnieniu skargi między innymi wskazał, iż jest współwłaścicielem nieruchomości wspólnej będącej częścią składową nieruchomości gruntowej dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Wnioskodawca jest więc współwłaścicielem gruntu i urządzeń, z których – między innymi – składa się wyżej powołana nieruchomość. Okoliczność, że wnioskodawca jest właścicielem lokalu i współwłaścicielem nieruchomości wspólnej – znana jest organowi administracji z urzędu (z ewidencji podatkowej podatku od nieruchomości oraz z ewidencji gruntów, ewidencji lokali i ewidencji budynków), toteż w myśl art. 220 kpa nie wymagała dowodu w postępowaniu przed organem administracji. Wszyscy właściciele lokalu, którego współwłaścicielem jest wnioskodawca, wyrazili zgodę na to, aby wnioskodawca wykonywał czynności z zakresu zwykłego zarządu dotyczące tego lokalu oraz związanego z nim ułamkowego udziału w prawie własności nieruchomości wspólnej. Zdaniem skarżącego informacja objęta wnioskiem jest informacją publiczną, natomiast organ nie udzielił informacji zgodnie z wnioskiem ani też nie wydał w tej sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał stan faktyczny sprawy wskazując jednocześnie, iż z uwagi na fakt, że odmowa udostępnienia informacji publicznej winna mieć formę decyzji administracyjnej w dniu [...] kwietnia 2014 r. została wydana w tej sprawie decyzja. Na potwierdzenie tego faktu złożył odpis decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. W piśmie procesowym z dnia 8 maja 2014 r. R. U. wskazał, iż w związku z ustaniem stanu bezczynności już po wniesieniu skargi wniósł o orzeczenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA – OZ we Wrocławiu z 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, "Gazeta Prawnicza" 1983 r., nr 24), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 listopada 1987 r., IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1 poz. 13 oraz W. Bochenek: "Bezczynność a milczenie organu administracji", Samorząd Terytorialny 2003 r., nr 12, s.49). Wskazać jednocześnie należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie za skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego nie zachodzi w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których organ pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05. Lex nr 188791; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r. sygn. akt. IV SAB 14/86, ONSA 19871/7). Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżący przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezydenta W. w zakresie udostępnienia żądanej przez niego we wniosku z dnia [...] marca 2014 r. informacji publicznej. Po wniesieniu przez R. U. skargi do sądu organ w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił żądanej informacji publicznej. W tej sytuacji postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe i należało je w tym zakresie umorzyć. Z uwagi jednak na to, że w dacie wystąpienia ze skargą występowała bezczynność, gdyż żądana informacja mieściła się w pojęciu informacji publicznej Sąd obowiązany był ocenić – stosownie do przepisu art. 149 § 1 ppsa – czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza przebiegu postępowania oraz podejmowanych przez organ czynności w sprawie doprowadziła Sąd do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Należy zwrócić w tym miejscu uwagę, że organ w ustawowym 14-dniowym terminie odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2014 r. Organ stanął na stanowisku, iż ujawnienie danych których udostępnienia domagał się skarżący objęte są tajemnicą skarbową. Po wniesieniu skargi do Sądu organ wydał w tym przedmiocie decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. W tej sytuacji, mając na względzie, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych z mocy ustawy (w piśmie skierowanym do skarżącego organ ustosunkował się bowiem do złożonego wniosku), w ocenie Sądu, nie można bezczynności organu przypisać cech rażącego naruszenia prawa. W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, Sąd orzekł na zasadzie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 i 2 ww. ustawy. Zasądzając zwrot kosztów postępowania Sąd nie uwzględnił wydatków związanych z wynagrodzeniem za sporządzenie i wydrukowanie projektu skargi – 240 zł i odpisów z ksiąg wieczystych – 60 zł. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 205 § 1 ppsa do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W świetle powyższego przepisu brak jest podstaw do uwzględnienia w ramach niezbędnych kosztów postępowania innych wydatków poniesionych przez stronę niż wymienione art. 205 § 1 ppsa.