II SAB/Wa 280/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynność w rozpoznaniu skargi A. Z. z dnia 20 czerwca 2020 r. dotyczącej nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz A. Z. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] czerwca 2020 r. A. Z.; zwany dalej skarżącym złożył do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (Prezesa UODO), za pośrednictwem platformy e-PUAP, skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] z siedzibą przy ul. [...] w [...]; zwanej dalej Wspólnotą oraz W. S. i J. S., wspólników spółki cywilnej Biuro Obsługi [...] z siedzibą przy ul. [...] w [...], polegające na przetwarzaniu jego danych osobowych w zakresie wizerunku zarejestrowanego za pomocą monitoringu wizyjnego. Prezes UODO pismem z [...] września 2020 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie: jakich danych osobowych dotyczy skarga, o wyjaśnienie czy dotyczy ona tylko wizerunku, czy też innych danych osobowych, jeśli innych to jakich; na czym polegają nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez każdy z podmiotów, na którego składa skargę; precyzyjne wskazanie, jakich działań znajdujących podstawę w przepisach RODO wobec każdego z podmiotów oczekuje od organu. W odpowiedzi, pismem z [...] września 2020 r. A. Z. poinformował, że wszelka korespondencja dotycząca niniejszej sprawy powinna być przesyłana na wskazany przez niego adres skrytki pocztowej. Pismem z [...] października 2020 r. Prezes UODO ponownie skierował do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przesyłając korespondencję na wskazany przez niego adres skrytki pocztowej. W dniu [...] października 2020 r. Urząd Pocztowy [...] zwrócił przesyłkę listową zawierającą ww. pismo z adnotacją "Adresowanie przesyłki na skrytkę pocztową wbrew takiej możliwości, przewidzianej przez K.p.a.". W związku z powyższym pismem z [...] listopada 2020 r. organ zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. o wyjaśnienie z jakich powodów Urząd Pocztowy [...] nie doręczył ww. przesyłki listowej jej adresatowi, wskazując, że skrytka pocztowa jest uznawana, jako adres w rozumieniu art. 63 § 2 K.p.a., a także powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. II OZ 652/14. W odpowiedzi na powyższe pismo Poczta Polska S.A. wskazała, że: "Z informacji uzyskanych z Urzędu Pocztowego [...] wynika, iż zwrot do nadawcy przesyłki nr [...] która adresowana była do skrytki pocztowej Pana A. Z. spowodowany był niejasnością przepisów prawa związanego z tego rodzaju doręczeniem oraz różnymi orzeczeniami sądów w tej sprawie. Informujemy również, że problem opisany w Państwa skardze został skierowany do właściwej jednostki organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. która ujednolici standardy doręczania takich przesyłek. Zawiadamiając o powyższym, za wszelkie niedogodności związane ze zgłoszoną sprawą uprzejmie przepraszamy.(...)". Wobec powyższego Prezes UODO po raz kolejny pismem z [...] stycznia 2021 r. skierował do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, wysyłając przedmiotową korespondencję na wskazany przez niego adres skrytki pocztowej (skrytka pocztowa [...], [...]). Powyższa przesyłka została doręczona skarżącemu [...] stycznia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). W dniu [...] lutego 2021 r. (data wpływu do organu – [...] lutego 2021 r.) skarżący odpowiedział na wezwanie organu z [...] stycznia 2021 r. Pismem z [...] marca 2021 r. Prezes UODO wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych pisma z [...] lutego 2021 r. poprzez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Prezesem UODO. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z [...] kwietnia 2021 r. przedłożył prawidłowe pełnomocnictwo do jego reprezentowania przez pełnomocnika w niniejszej sprawie. Następnie pismem z [...] kwietnia 2021 r. Prezes UODO poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie i zwróceniu się do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą przy ul. [...] w [...] oraz W. S. i J. S., wspólników spółki cywilnej Biuro Obsługi [...] z w [...] o udzielenie wyjaśnień w zakresie podniesionych w skardze zarzutów. Pismem z [...] maja 2021 r. pełnomocnik W. S. i J. S. skierował wniosek o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień W dniu [...] czerwca 2021 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia uczestników postępowania (W. S. i J. S.). W związku z brakiem wyjaśnień Wspólnoty, organ pismem z [...] lipca 2021 r. ponownie wezwał Wspólnotę Mieszkaniową [...] z siedzibą w [...] do ich złożenia. Pismem z [...] lipca 2021 r. Prezes UODO poinformował skarżącego o brakach formalnych pisma złożonego w sprawie przez W. S. i J. S., wspólników spółki cywilnej Biuro Obsługi [...] z siedzibą w [...] i konieczności zwrócenia się do uczestników postępowania celem ich uzupełnienia. Pismem z [...] sierpnia 2021 r. pełnomocnik Wspólnoty skierował wniosek o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień i dokumentów do [...] sierpnia 2021 r. W dniu [...] sierpnia 2021 r. wpłynęło pismo Wspólnoty stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z [...] lipca 2021 r. Z kolei pismem z [...] września 2021 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił stanowisko dotyczące nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] z siedzibą w [...]. Pismem z [...] grudnia 2021 r. Prezes UODO zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o uzupełninie braków formalnych pisma z [...] września 2021 r. dotyczącego nowych okoliczności w sprawie złożonego w sprawie, na które nie udzielił odpowiedzi. Pismem z [...] marca 2022 r. organ poinformował pełnomocnika skarżącego oraz Wspólnotę Mieszkaniową [...] z siedzibą w [...] oraz W. S. i J. S., wspólników spółki cywilnej Biuro Obsługi [...] z siedzibą w [...], że w sprawie zebrano materiał dowodowy na podstawie, którego zostanie wydana decyzja administracyjna. Jednocześnie organ wskazał pełnomocnikowi skarżącego o pozostawieniu pisma z [...] września 2021 r. bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia braków formalnych. W dniu [...] lutego 2024 r. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, do którego załączono nowe dowody w sprawie w postaci kopii wyroku Sądu Okręgowego [...] w [...] z [...] grudnia 2022 r. sygn. akt [...] uchylającego uchwałę z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. W dniu [...] marca 2024 r. skarżący złożył pismo zatytułowane "ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie". W związku z pismem pełnomocnika skarżącego z [...] lutego 2024 r. Prezes UODO pismem z [...] kwietnia 2024 r. zwrócił się do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] o udzielenie dodatkowych wyjaśnień niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Pismem z [...] kwietnia 2024 r. organ poinformował pełnomocnika skarżącego oraz pełnomocnika W. S. i J. S. o konieczności odebrania dodatkowych wyjaśnień od Wspólnoty w związku z pismem z [...] lutego 2024 r. W dniu [...] kwietnia 2024 r. A. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa UODO w zakresie rozpoznania skargi z [...] czerwca 2020 r. co do niezgodnego z prawem przetwarzania jego danych osobowych zarzucając naruszenie art. 35 § 1-3, art. 36 § 1 i 2 i art. 37 K.p.a., poprzez brak realizacji złożonej skargi, brak przeprowadzenia postępowania w ustawowym terminie, brak powiadomienia o opóźnieniu w załatwieniu i rozpoznaniu sprawy w terminach określonych w ustawie. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z [...] czerwca 2020 r., orzeczenia, że organ dopuścił się bezczynności i miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenia organowi grzywny, przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 4.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zaznaczył, że pomimo upływu blisko 4 lat nie rozstrzygnięto niniejszej sprawy, choć dotyczy ona naruszenia jego wrażliwych danych osobowych i bezprawnego ich przetwarzania. W sprawie nie są podejmowane żadne czynności, a do chwili obecnej nie wydano i nie doręczono decyzji administracyjnej. Podkreślił, że w tak długim okresie organ nie zawiadomił go o przedłużeniu czasu trwania postępowania, jak również nie podał przyczyn. Pomimo wystosowania ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie pozostaje bezczynny i nie uchyla się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Prezes UODO musiał zbadać twierdzenia podnoszone przez skarżącego w skardze, jak również okoliczności, na które powoływała się Wspólnota oraz W. S. i J. S., wspólnicy spółki cywilnej Biuro Obsługi [...] z siedzibą przy ul. [...] w [...] w złożonych wyjaśnieniach oraz ocenić dowody złożone w sprawie przez każdą ze stron na poparcie podnoszonych okoliczności. Ponadto złożone pisma stron postępowania wymagały ich analizy pod względem formalnym, które wpływały do organu i niejednokrotnie zawierały braki formalne, co wiązało się z koniecznością wzywania stron do ich uzupełnienia. Ponadto w niniejszej sprawie wystąpiły problemy po stronie podmiotu doręczającego korespondencję skarżącemu wymagające ich wyjaśnienia, co wpłynęło na przedłużenie postępowania, niemniej jednak doszło do skutecznego doręczenia wezwania skarżącemu, które nastąpiło w styczniu 2021 r. Odpowiedź na to pismo, przygotowana przez profesjonalnego pełnomocnika obarczona była zaś brakami formalnymi. Dodatkowo wyjaśnił, że prowadzenie postępowania administracyjnego jest zależne od konkretnych okoliczności sprawy. Gdy strona wraz z żądaniem wszczęcia postępowania przedstawia określone dowody, to konieczna jest ich weryfikacja oraz ocena ich kompletności i wiarygodności. Zarówno strona skarżona, jak i skarżący nie odpowiadali na wezwania organu w zakreślonym 7-dniowym terminie. Składanie przez pełnomocnika skarżącego kolejnych pism w sprawie wymagało analizy ich treści, jak również odebrania dodatkowych wyjaśnień w zakresie okoliczności w nich podniesionych, zwłaszcza w kontekście złożenia przez pełnomocnika skarżącego pisma z [...] lutego 2024 r. wraz z załącznikiem w postaci wyroku Sądu Okręgowego [...] w [...] z [...] grudnia 2022 r. uchylającego uchwałę z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] w sprawie uchwalenia regulaminu monitoringu wizyjnego. Złożenie powyższego dowodu skutkowało koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie poprzez uzyskanie dodatkowych wyjaśnień Wspólnoty w związku z przedstawionym przez skarżącego wyrokiem. Wyjaśnienia Wspólnoty wpłynęły do organu [...] kwietnia 2024 r., a zatem po złożeniu przez skarżącego skargi na bezczynność organu. Działania podejmowane przez Prezesa UODO w niniejszej sprawie miały na celu fachowe i wnikliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy. Wszystkie czynności podejmowane były zgodnie z kolejnością, bieżącym etapem postępowania oraz z uwzględnieniem złożoności sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ podjął w sprawie szereg skutecznych czynności zmierzających do jej rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem jednak ciążących na organie obowiązków wynikających z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. Ponadto organ z uwzględnieniem specyfiki i stopnia skomplikowania przedmiotowej sprawy przekazywał Skarżącemu informacje o postępach w jej prowadzeniu. W kontekście powyższego skarga Skarżącego na bezczynność organu jest bezzasadna. Pismem z [...] września 2024 r. organ nadesłał informację, że w przedmiotowej sprawie, po rozpoznaniu skargi A. Z. z [...] czerwca 2023 r., została wydana decyzja administracyjna z [...] września 2024 r. r [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z powyższym Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przedmiotem skargi A. Z. uczynił bezczynność organu w sprawie niezgodnego z prawem przetwarzania jego danych osobowych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Prezes UODO, jako organ właściwy w sprawie ochrony danych osobowych) jest obowiązany stosować ustawę z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781); zwanej dalej u.o.d.o., jak również rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1 Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35); powoływane dalej jako rozporządzenie 2016/679 lub RODO, które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. W myśl art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym – w myśl § 3 tego przepisu – załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi – wynosi trzy miesiące. Skarga A. Z. inicjująca postępowanie niniejszej sprawie wpłynęła do organu [...] czerwca 2020 r. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa sprawa do [...] kwietnia 2024 r., tj. do dnia wniesienia skargi na bezczynność, nie została zakończona poprzez wydanie decyzji. Zwłoka jakiej dopuścił się Prezes UODO w załatwieniu sprawy, nie może budzić żadnych wątpliwości w świetle art. 35 § 3 K.p.a. oraz art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 Podzielając stanowisko organu, że sprawa ta miała charakter szczególnie skomplikowany, jest bezsporne, że organ nie tylko nie zakończył postępowania w wymaganym terminie, lecz znacznie przekroczył wskazane powyżej terminy. Postępowanie administracyjne nie zostało zakończone rozstrzygnięciem administracyjnym do dnia złożenia skargi do na bezczynność organu w tej sprawie. Zatem skarga, poprzedzona stosownym ponagleniem, była dopuszczalna i zasadna w dniu jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, na co zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, iż wydłużonych czas rozstrzygania o zasadności wniosku skarżącego wynikał, z konieczności uzupełniania braków formalnych pism procesowych, nieprawidłowym działaniu doręczyciela korespondencji kierowanej do skarżącego, zebrania wyjaśnień od stron postępowania, oceny dowodów złożonych w sprawie przez każdą ze stron na poparcie podnoszonych okoliczności. Niemniej jednak dostrzec należy, iż A. Z. skargę na niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych wniósł do organu [...] czerwca 2020 r., zaś organ pierwszej czynności w postępowaniu dokonał [...] września 2020 r., kierując do skarżącego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Następnie prowadził postępowanie wyjaśniające zakończone pismem z [...] marca 2022 r. informującym strony o zebraniu materiału dowodowego, na podstawie którego zostanie wydana decyzja. Od wskazanej daty do [...] lutego 2024 r. nie podejmował czynności w sprawie. W tej dacie pełnomocnik skarżącego wniósł pismo, do którego załączono nowe dowody. Na skutek powyższego organ podjął kolejne czynności wyjaśniające w sprawie. Niemniej przez 2 lata i 2 miesiące nie podejmował jakikolwiek działań zmierzających do zakończenia sprawy. Bezspornie zatem organ dopuścił się bezczynności. Okoliczność, że Prezes UODO wydał w wyniku rozpatrzenia skargi decyzję z [...] września 2024 r., czyli przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie zmienia ustalenia Sądu w tym zakresie. Wydanie rozstrzygnięcia po wniesieniu skargi na bezczynność organu powoduje jedynie, że Sąd nie ma już podstaw aby zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku (skargi) z [...] czerwca 2020 r. Powyższa okoliczność nie czyni natomiast w stanie faktycznym tej sprawy skargi na bezczynność bezzasadną. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie w toku postępowania wystąpiły nieusprawiedliwione przerwy w działaniu organu. W świetle powyższego nie sposób przyjąć, iż organ dotrzymał trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów na załatwienie sprawy nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony oraz z przyczyn niezależnych od organu. Jednakże w realiach tej sprawy, nie można przywołanych przyczyn odnieść do wskazanego okresu bezczynności, jak też usprawiedliwić ponad dwuletniego braku aktywności procesowej obiektywnymi trudnościami, na które organ nie miał wpływy. Analiza okoliczności sprawy daje podstawę do stwierdzenia, że bezczynność organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Świadczy o tym długi, ponad dwuletni okres bierności organu, mający wpływ na nadmiernie wydłużenie rozpatrywania skargi dotyczącej ochrony danych osobowych i tym samym przekroczenia wszelkich terminów do załatwienia sprawy określonych w RODO i K.p.a. Wskazany sposób procedowania organu nie licuje z wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wymierzenie grzywny ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, zaś przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować stronie skarżącej stratę, jaką poniosła na skutek bezczynności czy przewlekłości organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1268/16). Mając powyższe na względzie, Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł. W ocenie Sądu grzywna w tej wysokości powinna spełnić swoją rolę prewencyjną i stanowić dla organu czytelny sygnał konieczności wywiązywania się z terminów procesowych. Ustalając wysokość grzywny Sąd miał też na względzie obiektywne okoliczności, na które powołał się organ w odpowiedzi na skargę oraz fakt wydania decyzji przed wyrokowaniem w sprawie. Natomiast Sąd nie dopatrzył się podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. W przypadku uwzględniania skargi sąd może, ale nie musi, przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że suma pieniężna nie powinna być przyznawana w każdym postępowaniu, gdzie stwierdza się bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a jedynie w tych sytuacjach, gdzie zwłoka lub opieszałość organu mają charakter kwalifikowany, zainteresowana osoba doznaje uszczerbku (osobistego, majątkowego), a poczucie praworządności wymaga zrekompensowania tego stanu zainteresowanej stronie (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z 22 marca 2022 r. sygn. akt II SAB/Bk 144/21). W warunkach niniejszej sprawy bezczynność miała wprawdzie postać kwalifikowaną lecz skarżącego nie wykazał żadnych konkretnych i wymiernych szkód oraz krzywd, które spowodowała stwierdzona bezczynność. Nie przedstawiał też dowodów, które uprawdopodabniałyby jego twierdzenia, że na skutek bezczynności organu poniósł szkodę finansową oraz dowodów wskazujących na wysokość takiej szkody. Ogólnikowe twierdzenia skarżącego w tej kwestii nie mogą być argumentem przemawiającym za zasądzeniem na jego rzecz sumy pieniężnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Podstawę wymierzenia organowi grzywny stanowił przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. – pkt 3 sentencji wyroku. Zaś podstawę oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej stanowił art. 151 P.p.s.a. – pkt 4 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 5 sentencji wyroku), uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).