II SAB/Wa 287/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Danuta Kania (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę w zakresie pkt 1 i pkt 3 wniosku; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 20 (słownie: dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2013 r. W. S. zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Wójta Gminy K., w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływanej jako: "U.d.i.p." o udzielenie mu odpowiedzi na następujące pytania: 1) Czy, a jeżeli tak, to kiedy i na jakiej podstawie nadano nazwę ul. [...] drodze publicznej na działce nr [...] w W. (wniósł o wydanie kopii stosownej uchwały Rady Gminy K.)? 2) Kto odpowiada za sporządzenie w tym kształcie przekazanego przy piśmie z dnia [...] marca 2013 r. [...] "roboczego wykazu zmian numeracji na ul. [...]"? Kiedy został on sporządzony? Czy sporządzono ostateczny, obowiązujący obecnie wykaz, a jeżeli tak, to kto sporządził i kiedy (wniósł o wydanie kopii)? 3) W ww. wykazie zmian numeracji działek i nadanych im numerów porządkowych na ul. [...] w W. wskazano działkę o nr [...] przypisując jej nr budynku [...]. Wnioskodawca zwrócił się o precyzyjne wskazanie, gdzie dokładnie leży ta działka (pomiędzy jakimi działkami), czy ma założoną księgę wieczystą, a jeśli tak, to o wskazanie jej numeru? 4) Któremu budynkowi mieszkalnemu nadano nr porządkowy [...] na działce w W. nr ew. [...], do kogo należy ten budynek, kto go zamieszkuje i czy, a jeżeli tak, to kto jest w nim zameldowany, czy w związku z istnieniem tego budynku gmina uzyskuje jakieś wpływy podatkowe? 5) Czy, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie, z czyjej inicjatywy, na czyj wniosek (wniósł o wydanie jego kopii) gmina nadała temu samemu budynkowi mieszkalnemu o wcześniejszym nr [...] nowe numery porządkowe [...] i [...]? Powyższy wniosek został zarejestrowany w Urzędzie Gminy K. w dniu [...] marca 2013 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy K. przekazał wnioskodawcy następującą odpowiedź: Ad. 1) Odnośna uchwała znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej o ścieżce dostępu: [...] – BIP – Zawiadomienia, Uchwały, Protokoły z sesji – [...], Ad. 2) Organ nie posiada informacji w przedmiocie żądań: kto odpowiada za sporządzenie roboczego wykazu zmian oraz kiedy został on sporządzony. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika jedynie, że został on sporządzony na wniosek zainteresowanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. Nie sporządzono ostatecznego, obowiązującego wykazu. Wobec zamieszczenia w BIP Adresowej Mapy Gminy nie istnieje potrzeba sporządzania innej - niż obecnie prowadzona - ewidencji w formie elektronicznej. Ścieżka dostępu: [...] – BIP – Adresowa Mapa Gminy. Ad. 3) Korzystając z Adresowej Mapy Gminy istnieje możliwość ustalenia we własnym zakresie szczegółowego zlokalizowania interesującej wnioskodawcę nieruchomości. Żądanie udzielenia informacji, czy działka ta ma założoną księgę wieczystą oraz jej numeru nie mieści się w pojęciu informacji publicznej określonej w U.d.i.p. Odnośna działka stanowi nieruchomość prywatną, nie wchodzi ona zatem w zasób mienia gminnego. Organ nie jest w posiadaniu informacji, jaki był poprzedni numer budynku na ww. działce. Ad. 4) Żądanie nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Działka o nr ew. [...] stanowi nieruchomość prywatną, nie wchodzi ona zatem w zasób mienia gminnego. Wnioskodawca, jako właściciel działki jest w posiadaniu objętej wnioskiem informacji. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. W. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] marca 2013 r. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Wójta Gminy K. do niezwłocznego rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2013 r. i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2) stwierdzenie, że Wójt Gminy K. działając celowo, z rozmysłem, rażąco naruszył prawo - art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 U.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP oraz wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a." w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., 3) zasądzenie od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, 4) poinformowanie zwierzchnie organy nadzoru, na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a., o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegających na łamaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W motywach skargi skarżący ustosunkował się do odpowiedzi organu zawartej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazując, iż: Ad 1) Wbrew twierdzeniu organu pod wskazanym przez niego adresem w BIP Urzędu brak jest odpowiedzi na zadane pytanie. Wskazana uchwała dotyczy bowiem usytuowania ul. [...] na innych, sąsiednich działkach, co nie było przedmiotem wniosku. Ponadto organ nie udzielił odpowiedzi, czy Rada Gminy K. uchwaliła nadanie nazwy [...] drodze na działce nr [...]. Ad 2) Oświadczenie organu, iż nie posiada informacji, kto sporządził roboczy wykaz zmian oznacza, że organ naruszył art. 12 ust. 1 U.d.i.p. Natomiast zaniechanie sporządzenia ostatecznego, obowiązującego obecnie wykazu numerów nieruchomości oznacza, że nie wypełnił on ustawowego obowiązku z art. 47a Prawo geodezyjne i kartograficzne odnośnie ustalenia numerów porządkowych oraz założenia i prowadzenia ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Ad 3) Adresowa Mapa Gminy nie umożliwia zlokalizowania działki o nr [...]. Po wpisaniu w wyszukiwarce jej numeru pojawia się komunikat, iż nie znaleziono ww. działki. Ad 4) Organ błędnie przyjął, że skarżący - jako właściciel działki nr [...] - posiada wnioskowaną informację. Skarżący nie został nigdy powiadomiony o nadaniu jego budynkowi mieszkalnemu na działce nr [...] nr porządkowego [...], choćby dlatego, że na działce tej nie ma żadnego budynku mieszkalnego należącego do skarżącego. Jego budynek mieszkalny położony jest na działce nr [...], któremu Wójt nadał adres [...]. Zasadnym jest zatem wyjaśnienie faktu usytuowania przez Wójta jakiegoś budynku mieszkalnego na działce nr [...], nadania mu numeracji [...] i umieszczenia tego punktu w ogólnodostępnej bazie Adresowej Mapy Gminy. Ad 5) Organ nie udzielił żadnej odpowiedzi pozostając w bezczynności. Dalej skarżący wskazał, iż mając na względzie treść art. 1 ust. 1 U.d.i.p., informacja na temat uchwał podejmowanych przez Radę Gminy i nadawania nazw ulic w gminie, jak również urzędowej procedury sporządzania wykazów numeracji nieruchomości czy też przypisywania numerów porządkowych konkretnym działkom ewidencyjnym stanowi informację publiczną. Wójt Gminy K. jako organ władzy samorządowej jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na wniosek, jeśli nie została ona udostępniona w BIP. W sprawie niniejszej została spełniona zarówno przesłanka przedmiotowa jak i podmiotowa udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Na poparcie powyższego stanowiska skarżący powołał obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem skarżącego, odpowiedź udzielona przez organ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. jest wymijająca i niepełna. Odesłanie do BIP okazało się bezskuteczne, zaś część wniosku pozostała bez odpowiedzi. Z powyższego wynika, że organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 Konstytucji RP, co uzasadnia wymierzenie dotkliwej grzywny. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł: - o oddalenie skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 P.p.s.a., - z ostrożności procesowej, w razie, gdyby skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w tym o zwolnienie z kosztów postępowania - o odrzucenie wniosku zarówno w zakresie zwolnienia z kosztów, jak również przyznania pomocy prawnej z urzędu, - ewentualnie o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż należycie załatwił wniosek skarżącego udzielając mu szczegółowej informacji, zgodnej z jego żądaniem. Odnośnie pkt 1) wniosku organ stwierdził, iż zasadnie wskazał skarżącemu ścieżkę dostępu do uchwały Rady Gminy K. nr [...], której zapisy jednoznacznie wskazują nadanie nazwy wszystkim działkom przylegającym do ulicy wskazanej w uchwale, w tym również działce nr [...]. W zakresie pkt 2) organ ponownie podkreślił, iż nie posiada wnioskowanej informacji, zatem odpowiedź udzielona pisemnie z podaniem wyjaśnienia, że organ nie dysponuje żądaną informacją stanowi realizację obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie pkt 3) organ wskazał, iż możliwym jest, że skarżący nie posiada odpowiedniego poziomu wiedzy na temat obsługi komputera, która pozwoliłaby mu na prawidłowe korzystanie z BIP. Zaznaczył nadto, że Adresowa Mapa Gminy stanowi aktualną ewidencję numerów porządkowych budynków znajdujących się na terenie Gminy K., z tego względu próba wyszukiwania konkretnej działki na podstawie nieaktualnego numeru każdorazowo kończy się komunikatem: "nie znaleziono działki". Odnośnie pkt 4) organ stwierdził, iż zarzuty skarżącego są całkowicie bezpodstawne, o czym świadczy dołączony do pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. wypis z ewidencji gruntów prowadzonej przez Urząd Gminy K. Z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu wynika, że właścicielem działek nr [...] i [...] jest W. S. Argumentacja skargi prowadzi do wniosku, że skarżącemu nie chodzi o pozyskanie jakichkolwiek informacji, lecz o podważenie prawidłowości działań organu prowadzonych w 2003 r. na podstawie przyjętej przez Radę Gminy uchwały o nadaniu nazw ulicom położonym w W. W zakresie pkt 5) organ wskazał, iż powzięte przez organ czynności wprowadzenia nazw ulic i nadania budynkom numeracji porządkowej wynikały bezpośrednio z: - art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Zadania te obejmują sprawy z zakresu: 1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska, przyrody i gospodarki wodnej, 2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego; - przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, która stanowi, iż do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów; - uchwały Rady Gminy K. nr [...]. Wszelkie podejmowane przez organ czynności w przedmiocie zmian wprowadzanych w 2003 r. opierały się na powszechnie obowiązującym prawie, podanym do publicznej wiadomości. Z tego względu żądanie skarżącego z czyjej inicjatywy doszło do wprowadzenia przedmiotowych zmian jest dowodem na pozorne wnioskowanie o udostępnienie informacji publicznej i nie znajduje podstaw w przepisach ustawy. Pismem procesowym z dnia 13 listopada 2013 r. W. S. doprecyzował swoje stanowisko w sprawie podając, co następuje: Ad 1) wskazana przez organ uchwała Rady Gminy K. nie była przedmiotem wniosku, bowiem nie dotyczy ona działki nr [...], lecz działek o nr [...] i [...] – odpowiedź jest więc wymijająca, Ad 3) organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie odnośnie działki nr ew. [...] figurującej w urzędowym spisie organu; wbrew twierdzeniu organu działka o ww. numerze nie figuruje w zasobie Adresowej Mapy Gminy, do którego skarżący został odesłany, Ad 5) organ udzielił odpowiedzi na przedmiotowe pytanie dopiero w odpowiedzi na skargę - po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność, co winno skutkować umorzeniem postępowania oraz zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Jednocześnie skarżący cofnął skargę w zakresie pkt 2 i 4 wniosku z dnia [...] marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Stan bezczynności organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia określonej czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu administracji publicznej należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), stanowiąca w art. 1 ust. 1 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 U.d.i.p.). Wniosek taki złożył skarżący, organ zaś udzielił mu odpowiedzi ustosunkowując się do żądań wymienionych w poszczególnych punktach wniosku. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje prawidłowość działania organu na gruncie U.d.i.p. w zakresie objętym skargą. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 U.d.i.p. Przy wykładni powołanych przepisów należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą - dotyczącą sfery faktów i danych - wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów - związane z realizacją przez nie prawem przewidzianych zadań. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062). Przepis art. 4 ust. 1 U.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 U.d.i.p., iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji jednak tylko wówczas, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje ona w obiegu publicznym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 U.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 U.d.i.p.). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 U.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 U.d.i.p.). W sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu U.d.i.p., właściwą formą odniesienia się do takiego wniosku jest pismo organu zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów U.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I OSK 714/09, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wniosek W. S. z dnia [...] marca 2013 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 U.d.i.p. - Wójta Gminy K. Oceny Sądu wymagało to, czy organ prawidłowo załatwił ww. wniosek na podstawie przepisów U.d.i.p. Udzielając pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. odpowiedzi na pytanie objęte pkt 1 wniosku Wójt Gminy K. prawidłowo uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 U.d.i.p. - dotyczy ona bowiem realizacji zadań własnych Gminy wymienionych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Organ wskazał, iż żądana informacja objęta została uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie nadania nazw ulicom w miejscowości W. Organ podał również, że ww. uchwała znajduje się Biuletynie Informacji Publicznej Gminy K. w zakładce - zawiadomienia, uchwały, protokoły z sesji. Z załącznika Nr [...] do ww. uchwały wynika, że ul. [...] to droga gminna obejmująca działki nr ewid. [...] i [...] - rozpoczyna się od drogi krajowej nr [...] do drogi gminnej działka nr ewid. [...] (pkt [...] załącznika). Wbrew twierdzeniom skarżącego odpowiedź Wójta Gminy K. odnośnie pkt 1 wniosku nie jest "wymijająca". Organ odwołał się do ww. uchwały umieszczonej w BIP, z której jednoznacznie wynika, które działki tworzą drogę gminną o nazwie ul. [...]. Skoro żądana w pkt 1 wniosku informacja dotyczyła materii objętej zakresem przedmiotowym ww. uchwały Rady Gminy K., która została udostępniona w BIP w trybie art. 8 ust. 2 U.d.i.p., działanie organu polegające na poinformowaniu o tym fakcie skarżącego oraz podaniu ścieżki dostępu do ww. uchwały było prawidłowe. Powyższe oznacza, że w zakresie pkt 1 wniosku organ nie pozostawał w bezczynności, co skutkowało oddaleniem skargi w odnośnym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. Udzielając odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku Wójt Gminy K. poinformował skarżącego, że lokalizacji przedmiotowej nieruchomości można dokonać korzystając z zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Adresowej Mapy Gminy - aktualnej ewidencji numerów porządkowych budynków znajdujących się na terenie Gminy K. Jak wskazał sam skarżący w pkt 3 wniosku, działce nr [...] przypisano nr budynku [...], co oznacza, iż posiadał on wiedzę o aktualnym numerze przypisanym tej nieruchomości w Adresowej Mapie Gminy. Z tego względu zarzuty skargi odnośnie braku możliwości zlokalizowania ww. działki przy pomocy Adresowej Mapy Gminy pozostają, w ocenie Sądu, nieuzasadnione. Wskazując wyłącznie dane zamieszczone w BIP organ prawidłowo zrealizował obowiązek informacyjny na gruncie U.d.i.p. zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotowa działka stanowi nieruchomość prywatną i nie należy do zasobu mienia gminnego. Jak zasadnie podał, część żądania odnośnie księgi wieczystej ww. nieruchomości nie stanowi informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, że gromadzenie informacji o zakładaniu ksiąg wieczystych na nieruchomościach nienależących do zasobu mienia gminnego oraz o ich numerach nie należy do zadań własnych gminy w świetle powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro zatem organ poinformował pisemnie skarżącego o możliwości zlokalizowania ww. nieruchomości w oparciu o Adresową Mapę Gminy w BIP oraz o tym, że pozostała część żądania nie stanowi informacji publicznej, to nie można mu przypisać stanu bezczynności. Z tego względu należało oddalić skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. również w zakresie pkt 3 wniosku. Odnośnie pkt 5 wniosku Sąd stwierdza, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 U.d.i.p., bowiem - jak wskazał sam organ - dotyczy realizacji zadań Gminy na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Organ, powołując uchwałę Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r., udzielił skarżącemu żądanej informacji, jednak uczynił to dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, a mianowicie w odpowiedzi na tę skargę z dnia 24 maja 2013 r. Wobec udzielenia skarżącemu przez Wójta Gminy K. żądanej w pkt 5 wniosku informacji publicznej Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne. W dacie orzekania nie było bowiem podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w ww. zakresie, skoro został on już rozpoznany (v. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, publ.: ONSA i WSA 2009/4/63). Jakkolwiek na dzień wniesienia skargi organ pozostawał bezczynności w zakresie pkt 5 wniosku, to jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudzielenie przedmiotowej informacji w ustawowym terminie wynikało, w ocenie Sądu, ze zwykłego niedopatrzenia organu. Nie było natomiast efektem lekceważenia skarżącego, czy celowego przedłużania postępowania. Z tego względu Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Jak wskazano w części sprawozdawczej uzasadnienia, pismem z dnia 13 listopada 2013 r. skarżący cofnął skargę w zakresie pkt 2 i 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu cofnięcie skargi w ww. zakresie jest dopuszczalne, gdyż nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 60 in fine P.p.s.a. Tym samym cofnięcie skargi jest skuteczne i wiąże Sąd. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił o umorzeniu postępowania w ww. zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu brak było podstaw do uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 § 1 P.p.s.a., o co wnosił skarżący, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie. Końcowo Sąd zauważa, iż wbrew twierdzeniu organu, przedmiotem wniosku w zakresie objętym niniejszą skargą były kwestie odmienne od tych, które stanowiły przedmiot oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt II SAB/Wa 173/10 i II SAB/Wa 15/10. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Wobec zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji. Wobec stwierdzenia, że bezczynność Wójta Gminy K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 P.p.s.a.- jak w pkt 4 sentencji wyroku.