II SAB/Wa 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Fularski, Andrzej Kołodziej (sprawozdawca), Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P.G. na bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej na rzecz skarżącego P.G. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2011 r., przesłanym drogą elektroniczną, P.G. zwrócił się, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli (OKDN) przy Ministrze Edukacji Narodowej o przesłanie na podany adres mailowy kopii rejestru Spraw Komisji od 1 stycznia 2010 r. do dnia udzielenia odpowiedzi. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ, w dniu 5 stycznia 2012 r., przesłał wnioskodawcy kopię rejestru spraw OKDN od 1 stycznia 2010 r. do 5 stycznia 2012 r. zawierającego 100 pozycji. W skardze z dnia 6 stycznia 2012 r. na bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Ministrze Edukacji Narodowej P. G. zarzucił, że organ nie udostępnił żądanej informacji w terminie i w związku z tym wniósł o zobowiązanie go do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu podał, że wbrew twierdzeniom organu, odpowiedź nie zawiera kopii rejestru spraw, lecz jakiś wyciąg z rejestru, a jemu chodziło o pełny rejestr zawierający wszystkie rekordy danych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podał, że przed upływem terminu do załatwienia sprawy i bez zbędnej zwłoki udzielił wnioskowanej informacji publicznej w takim zakresie i formie, w jakiej uznał to za dopuszczalne, przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia ochrony danych osobowych znajdujących się w rejestrze. Skoro organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie można mówić o bezczynności organu, a środkiem ochrony praw wnioskodawcy, niezadowolonego ze sposobu rozpoznania wniosku i kwestionowanie merytorycznej jego poprawności jest, zgodnie z orzecznictwem, skarga na czynność z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał ponadto, że po otrzymaniu skargi na bezczynność ponownie przeanalizował żądanie wnioskodawcy i merytoryczną poprawność rozpoznania jego wniosku. W wyniku analizy i wobec stwierdzenia, że istotnie skarżącemu nie przekazano wszystkich rekordów danych, które mogą być udostępnione, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, w dniu 17 i 20 stycznia 2012 r. w formie elektronicznej przekazano wnioskodawcy wszystkie rekordy danych z wyłączeniem danych umożliwiających identyfikację osób fizycznych. W związku z tym, w ocenie organu, nie istnieje przedmiot zaskarżenia, tj. bezczynność organu, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie dokonał stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność była zawiniona czy też niezawiniona. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) następuje w formie czynności materialno-technicznej, a jedynie odmowa udostępnienia informacji, bądź umorzenie postępowania, wymaga wydania decyzji administracyjnej, jak stanowi art. 16 ust. 1 powołanej ustawy. Jednakże warunkiem niezbędnym do stosowania powyższej ustawy jest, by żądana informacja posiadała przymiot informacji publicznej, zaś adresat wniosku o jej udostępnienie był podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy. Powyższy warunek w niniejszej sprawie niewątpliwie został spełniony, albowiem rejestr spraw Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej mieści się w pojęciu informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej), zaś wymieniona Komisja jest obowiązana do udostępnienie informacji publicznej, jako podmiot reprezentujący inną osobę lub jednostkę organizacyjną, który wykonuje zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy organ udzielił części informacji w ustawowym terminie 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, natomiast pozostałą, przeważającą część informacji udostępnił z przekroczeniem powyższego terminu i już po wniesieniu skargi. W ocenie Sądu, organ pozostawał więc w bezczynności, albowiem zadośćuczynienie całości żądania zawartego we wniosku nastąpiło dopiero w dniu 20 stycznia 2012 r. Z tym dniem zatem przestał istnieć przedmiot niniejszej sprawy, czyli bezczynność organu, co w konsekwencji prowadzić musi do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. następuje w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (postanowienie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2297/11, Lex nr 1070383). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.