II SAB/Wa 292/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Dąbrowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego W.S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. S. w dniu [...] kwietnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej. Skarżący w skardze wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia ww. wniosku i stwierdzenie, iż Wójt Gminy [...] rażąco naruszył prawo tj. art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP oraz wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (powinno być [...] marca 2014 r.) skierowanym do Wójta Gminy [...] pocztą elektroniczną zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej: 1) czy nieruchomości o nr ew. [...] w [...] należały kiedykolwiek do gm. [...], jeśli tak o wskazanie tytułu własności i przesłania jego kopii oraz wskazania numeru KW lub zbioru dokumentów, 2) jeśli doszło do podziału nieruchomości wniósł o przesłanie kopii decyzji zatwierdzającej ich podział wraz z załącznikami, 3) czy gmina sprzedała, wydzierżawiła lub wynajęła którąkolwiek z ww. nieruchomości lub którąkolwiek z nieruchomości powstałą z ich podziałów, jeśli tak wniósł o przesłanie kopii umów z tym związanych. Skarżący wskazał, iż mimo upływu 14-dniowego terminu ustawowego organ nie udzielił żadnej informacji pozostając w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż do organu nie wpłynął na adres poczt elektronicznej wniosek z dnia [...] marca 2014 r. Następnie pismem z dnia [...] maja 2014 r. Wójt Gminy [...] zmodyfikował swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wskazał, iż powodem błędnego twierdzenia w odpowiedzi na skargę odnośnie wpływu do urzędu Gminy przedmiotowego wniosku z dnia [...] marca 2014 r. jest duża ilość wpływających wniosków o dostęp do informacji publicznej. Ponadto skarżący podał również błędną datę tego wniosku w skardze skierowanej do Sądu. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż pismem z dnia [...] marca 2014 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 19 marca 2014 r.) poinformowano go o wydłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi do dnia [...] maja 2014 r. Następnie w dniu [...] maja 2014 r. (doręczonym w dniu 6 maja 2014 r.) organ udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi na złożony przez niego wniosek. Tym samym zdaniem organu w niniejszej sprawie nie wystąpiła bezczynność ani przewlekłość postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA - OZ we Wrocławiu z 14 czerwca 1983 r., sygn. akt. SA/W 6/83, "Gazeta Prawnicza" 1983 r., nr 24), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 listopada 1987 r., IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1 poz. 13 oraz W. Bochenek: "Bezczynność a milczenie organu administracji", Samorząd Terytorialny 2003 r., nr 12, s. 49). Wskazać jednocześnie należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego nie zachodzi w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których organ pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05. Lex nr 188791; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r. sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7). Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżący przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie udostępnienia żądanej przez niego we wniosku z dnia [...] marca 2014 r. informacji publicznej. Po wniesieniu przez W. S. skargi do sądu organ w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. udzielił mu żądanej informacji. Wskazać również, należy, iż bez znaczenia dla oceny czy organ pozostaje w bezczynności jest natomiast fakt czy dana odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego. W tej sytuacji postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe i należało je w tym zakresie umorzyć. Z uwagi jednak na to, że w dacie wystąpienia ze skargą występowała bezczynność, gdyż żądana informacja mieściła się w pojęciu informacji publicznej Sąd obowiązany był ocenić - stosownie do przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. – czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza przebiegu postępowania oraz podejmowanych przez organ czynności w sprawie doprowadziła Sąd do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że organ w ustawowym 14-dniowym terminie poinformował skarżącego, że z uwagi na dużą ilość wniosków oraz konieczność przejrzenia dokumentacji znajdującej się w urzędzie żądane informacje zostaną udostępnione w terminie do [...] maja 2014 r. a następnie pismem z dnia [...] maja 2014 udzielił (jednak już po wniesieniu skargi do sądu) odpowiedział na ten wniosek. W tej sytuacji mając na względzie, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożenia z mocy ustawy, w ocenie sądu nie można bezczynności organu przypisać cech rażącego naruszenia prawa. W świetle powyższych ustaleń nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, Sąd orzekł na zasadzie art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 1 i 2 ww. ustawy.