II SAB/Wa 298/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w zakresie pkt 4 wniosku z dnia [...] października 2014 r., 3. oddala skargę w pozostałym zakresie wniosku, 4. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej K. S. kwotę 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] października 2014 r. K.S. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), o udostępnienie i przesłanie, za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres pełnomocnika do doręczeń, następujących informacji: 1. imion i nazwisk wszystkich osób zatrudnionych w Departamencie [...] Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz ich służbowych numerów telefonów, 2. daty przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], 3. kopii dyplomu ukończenia studiów W.K., daty zatrudnienia go w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz kopii dokumentu, z którego wynika jego zakres obowiązków, 4. wykazu spraw, które wpłynęły do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Departamentu [...] w styczniu br. i zostały przekazane do prowadzenia W.K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2014 r. K.S. zarzuciła Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2014 r., zarzucając naruszenie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podała, że organ wykonał jej żądanie jedynie w zakresie punktu 2 wniosku, przesyłając w dniu [...] listopada 2014 r. pocztą elektroniczną informację, że skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] listopada 2014 r. Żądania zawarte zaś w pozostałych punktach wniosku nie zostały zrealizowane. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. l. dz. [...] udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w zakresie punktu 1-3, natomiast w zakresie punktu 4 decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. l.dz. [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca podtrzymała skargę, wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w zakresie punktu 1-3 oraz stwierdzenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazała, że nie zostały udostępnione numery telefonów służbowych pracowników Departamentu [...]. W jej ocenie nie są to numery wewnętrzne, jak twierdzi organ, bowiem wybierając odpowiednią końcówkę numeru można uzyskać połączenie z danym pracownikiem. Podkreśliła, że informacji o tych numerach nie można otrzymać także od pracownika sekretariatu Departamentu [...]. Zdaniem skarżącej informacja o numerach telefonów służbowych pracowników jest informacją prostą podlegającą publicznemu udostępnieniu i pracownik sekretariatu powinien udzielić jej w rozmowie telefonicznej. Informacją publiczną jest również data zatrudnienia pracownika w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz dyplom ukończenia studiów. Jest to bowiem dokument urzędowy wystawiany przez rektora uczelni państwowej, tj. organ państwowej osoby prawnej. Natomiast w przypadku jeśli pracownik uzyskał tytuł magistra na uczelni prywatnej także należałoby rozważyć, czy dokument, zawierający informację o wykształceniu pracownika, nie stanowi informacji publicznej. Do oceny Sądu pozostawiła kwestię, czy zakres obowiązków pracownika jest informacją publiczną. Jednocześnie wskazała, że pismo organu z dnia [...] grudnia 2014 r. l. dz. [...], będące odpowiedzią na jej wniosek, przesłano po wniesieniu skargi i nastąpiło to w sposób niezgodny z żądaniem w nim zawartym, bowiem wysłano je pocztą zwykłą zamiast pocztą elektroniczną na adres pełnomocnika do doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Załatwienie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Zadaniem Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę, było zatem określenie, czy Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] października 2014 r., a więc czy w sprawie wystąpiły podmiotowe oraz przedmiotowe przesłanki udzielenia informacji publicznej określone w u.d.i.p. Niewątpliwie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako organ władzy publicznej, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest organem zobowiązanym w zakresie podmiotowym do stosowania tej ustawy, w związku z czym jest zobligowany do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3). W sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 149 P.p.s.a. zdanie pierwsze, rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym - w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie przez organ w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzji administracyjnej odmawiającej K.S. dostępu do informacji publicznej co do punktu 4 wniosku z dnia [...] października 2014 r., doręczonej skarżącej w dniu [...] grudnia 2014 r., czyni postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie bezprzedmiotowym, gdyż na dzień orzekania organ nie pozostawał już w bezczynności. Zdaniem Sądu, bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych z mocy ustawy. Organ załatwił wniosek skarżącej z dnia [...] października 2014 r. w zakresie punktu 4 decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., tj. niezwłocznie po wniesieniu skargi. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. w punkcie 1 wyroku stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 2, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 tej ustawy, umorzył postępowanie w zakresie punktu 4 wniosku z dnia [...] października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu, nie jest możliwe udostępnienie K.S. numerów telefonów służbowych wszystkich osób zatrudnionych w Departamencie [...]w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, ponieważ nie stanowi to informacji publicznej. Telefony służbowe służą bowiem jedynie do celów wewnętrznych i zapewniają prawidłowe funkcjonowanie organu i co do zasady nie są przeznaczone do kontaktów z obywatelami. Kontakt telefoniczny zainteresowanych z Departamentem [...] Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest zapewniony przez stacjonarny numer telefonu sekretariatu, który jest zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej. Nie stanowi informacji publicznej również imienna lista osób zatrudnionych w Departamencie [...] Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, ponieważ osoby te, poza jego kierownictwem nie pełnią funkcji publicznych ani też nie wykonują zadań publicznych, tj. nie posiadają kompetencji do podejmowania działań władczych w ramach organu. Informacji publicznej nie stanowi także dyplom ukończenia studiów W.K. pracownika Departamentu [...] Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Choć przyjęte przez polskiego prawodawcę prawo do informacji publicznej ma szeroki zasięg, to jednak nie obejmuje ono uprawnienia do udzielenia każdej informacji, w tym informacji zawartej w dokumencie prywatnym. Takim jest dyplom ukończenia studiów uzyskany przez osobę zatrudnioną przez organ. Dokument ten złożony został w związku z nawiązaniem stosunku pracy i nie ma charakteru dokumentu urzędowego, który podlegałby udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie dotyczy też spraw publicznych. Z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m. in. informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Natomiast nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że znajduje się w jego posiadaniu. Nie nabierze zatem cech dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, nie jest informacją publiczną również opis stanowiska (szczegółowy zakres czynności) W.K. zatrudnionego w Departamencie [...] Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jak również data zawarcia z nim umowy o pracę, ponieważ nie jest on osobą pełniącą funkcje publiczne. Osoba, aby mogła być uznana za pełniącą funkcję publiczną, musi w ramach instytucji publicznej realizować w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych. Świadczenie pracy jest natomiast sprawą prywatną i indywidualną zatrudnionej osoby. Pytania dotyczące nawiązania stosunku pracy oraz zakresu odpowiedzialności, wynikającej z umowy o pracę, które nie nawiązują do warunków powierzenia i wykonywania funkcji publicznych, nie wiążą się z publiczną sferą działalności organu. U.d.i.p. w art. 5 ust. 2 wprowadziła prymat ochrony danych o charakterze prywatnym w ramach dostępu do informacji o działalności organów władz publicznych poprzez dopuszczenie jako wyjątku w tym zakresie dostępu do informacji wobec osób pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji (...). W związku z tak sformułowaną zasadą, przepisy tej ustawy nie mogą być interpretowane rozszerzająco i brak jest podstaw, aby obejmować nią również dane o charakterze prywatnym pracowników urzędów funkcjonujących w ramach administracji publicznej. Prawidłowo zatem organ przyjął, że w przypadku gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to odmowa jej udostępnienia następuje w formie pisma, bowiem wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej dopuszczalne jest jedynie w przypadku uznania, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w pozostałym zakresie wobec faktu, że żądania objęte punktami 1 i 3 wniosku z dnia [...] października 2014 r. nie stanowią informacji publicznej, natomiast w zakresie punktu 2 wniosku z tego względu, że organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi (tj. [...] grudnia 2014 r. ), ponieważ już w dniu [...] listopada 2014 r. udzielił skarżącej żądanej informacji. O kosztach orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1, art. 206 i art. 209 P.p.s.a.