II SAB/Wa 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. K. – redaktora naczelnego ,,[...]‘’ na bezczynność Burmistrza Miasta M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Burmistrza Miasta M. na rzecz skarżącego K.K. – redaktora naczelnego ,,[...]’’ kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SAB/Wa 30/16 UZASADNIENIE K. K. redaktor [...] wniósł w dniu [...] grudnia 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza Miasta M. w przedmiocie udzielenia prasie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U Nr 112 poz. 1198 ze zm.) w związku z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5 poz. 24 ze zm.) W skardze zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta M. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał , że w dniu 15 grudnia 2015 r. złożone zostało pismo dotyczące realizacji zobowiązań zawartych w "umowie społecznej" stanowiącej ulotkę wyborczą Pani Burmistrz. Główne pytania dotyczyły realizacji następujących kwestii: 1. W jaki sposób zrealizowano punkty porozumienia? 2. Które punkty zostały w pełni zrealizowane? 3. W wypadku gdy któryś z punktów nie został zrealizowany, proszę o informację w jaki sposób ma zostać przeprowadzona "ocena Mieszkańców". Do pisma dołączony został wydruk dwustronnej ulotki, na której zawarte zostały 4 punkty umowy społecznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.p., przedsiębiorcy i podmioty nie zaliczone do sektora finansów publicznych oraz nie działające w celu osiągnięcia zysku, są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Poprzedzający ten przepis art. 3a, dodany do ustawy Prawo prasowe w wyniku jej nowelizacji, stanowi natomiast, iż w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Dalej skarżący podał że, pomimo upływu terminów wynikających z u.p.p jak i u.d.i.p nie otrzymałem żadnej odpowiedzi od skarżonego organu. Zawrócił uwagę, że pytania dotyczyły zasad funkcjonowania organu, o czym mówi art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p, a w szczególności sposobu realizacji zadań publicznych, co uszczegóławia podpunkt d. Jednocześnie zaznaczył, że organ bezsprzecznie miał świadomość funkcjonowania tytułu prasowego [...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r, podany był numer wpisu do rejestru[...], dodatkowo o uruchomieniu nowego tytułu prasowego Pani Burmistrz była informowana podczas otwarcia "amfiteatru" w dniu [...] grudnia 2015 r, oraz w mailu z dnia 8 grudnia 2015 r. Powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) gdzie sąd zauważył, że "o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia." Podkreślił że bezczynność spowodowała dezorganizację pracy redakcji i niemożliwość poinformowania opinii publicznej o realizacji zobowiązań organu, które w przypadku niezrealizowania do 30 listopada 2015 roku miały skutkować poddaniem się przez organ ocenie Mieszkańców. Działania te wraz ze "zniknięciem", w dniach pokrywających się z terminem realizacji "umowy społecznej", profilu FB, na którym publikowana była ulotka stanowiąca załącznik do pisma z dnia [...] grudnia 2015r, nosi znamiona celowych działań, mających za zadanie utrudnić dostęp do informacji, w związku z czym wnoszę o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości W odpowiedzi na skargę organ podał, że nie dopuścił się bezczynności. W uzasadnieniu podał, że pytanie do Urzędu wpłynęło dnia [...] grudnia 2015 r., natomiast w Biuletynie Miasta M. nr [...] wydanym na przełomie listopada i grudnia 2015 r. został opublikowany artykuł "[...]", w którym Burmistrz Miasta M. przedstawiła szczegółowo stan realizacji wszystkich 18 punktów z porozumienia zawartego przed wyborami samorządowymi, w tym również z 4 punktów, o które pytał skarżący. W dniu 31 grudnia 2015 r. do skarżącego wpłynęło, za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo, podpisane z upoważnienia Burmistrza, przez Sekretarza Miasta M. –[...], będące odpowiedzią na zapytanie skarżącego. W piśmie tym wyjaśniono, że odpowiedź na 18 punktów porozumienia została opublikowana w Biuletynie Miasta M. oraz zamieszczono link do elektronicznej wersji gazety. Wyjaśniono również, że "profil Facebook [...] nie był uaktualniany, stąd decyzja o jego zamknięciu. Treść umowy społecznej jest cały czas dostępna na profilu[...]". W załączeniu przesyłam kopię pisma oraz wydruk e-mail, potwierdzający wysłanie pisma do skarżącego. Organ wyjaśnił że budzi wątpliwość kwestia zasadność zadawania pytań i konieczności udzielania odpowiedzi przez Burmistrza Miasta M. na pismo dotyczące profilu komitetu wyborczego. Profil ten nie był bowiem prowadzony przez organ administracji publicznej, lecz przez osobę fizyczną i nie wiąże się z realizacją zadań publicznych i pełnienia funkcji Burmistrza Miasta M.. Pomimo tych wątpliwości podkreślił, że odpowiedź została jednak udzielona. Zdaniem organu Burmistrz Miasta M. nie dopuścił się bezczynności. Opóźnienie dwudniowe w przekazaniu informacji bezczynnością nie jest, w szczególności w sytuacji, gdy w okresie biegu terminu do udzielenia informacji jeden dzień (24 grudnia) był, na podstawie zarządzenia Burmistrza Miasta M. Nr[...], dniem wolnym od pracy. Organ stwierdził też, że Burmistrz Miasta M. nie dążyła do zatajenia informacji, o które pytał skarżący, gdyż przed wpływem pisma z pytaniami sama opublikowała żądane przez skarżącego informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 — 4 i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt l - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnił lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia - w rozpoznawanej sprawie - czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. ł i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno- Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Burmistrz Miasta M. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dalej wskazać należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl - co już wyżej wykazano - art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem wobec treści wniosku skarżącego z dnia 7 października 2015 r., spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do powyższego wniosku. Natomiast skoro organ rozpoznał wniosek skarżącego i udostępnił żądaną informację, w dniu 31 grudnia 2015 r. to należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, gdyż został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63). Jednocześnie z drugiej strony Sąd nie dopatrzył się w bezczynności Burmistrza Miasta M. rażącego naruszenia prawa, bowiem długotrwałość procedowania organu - jak wynika z jego wyjaśnień - była związana z obszernością informacji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 149 § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji