II SAB/Wa 304/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku F. S. z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] lutego 2025 r. Pan F. S. (dalej: "Skarżący") zwrócił się z wnioskiem do Urzędu miasta [...] w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") o udostepnienie informacji. Wskazał, że [...] lutego za pomocą aplikacji [...] zgłosił przewrócony/wyrwany znak przy przejściu dla pieszych z [...] przy ul. [...]. Zgłoszenie otrzymało nr [...] i zostało zamknięte [...] lutego z informacją, że Urząd zleci naprawę wykonawcy. Do dnia dzisiejszego znak leży przewrócony na trawie. Domagał się udostępnienie informacji w następującym zakresie: Kto jest wykonawcą w przedmiotowej sprawie? Jakie koszty wymiany znaku ponosi miasto? W jakim dniu planowana jest wymiana znaku? Wnosił o udostępnienie faktur, umów cywilnoprawnych oraz notatek i innych dokumentów urzędowych wytworzonych lub zgromadzonych w związku z realizacją przedmiotowej wymiany znaku, w formie skanu lub elektronicznej kopii. W dniu [...] lutego 2025 r Skarżącemu udzielono odpowiedzi na wniosek wskazując, że znak został ustawiony w dniu [...].02.2024 r. przez firmę [...] za kwotę 620 zł netto. Następnie ww. wniosek został przekazany do Urzędu Dzielnicy [...] przy piśmie z dnia [...].02.2025 r do rozpatrzenia zgodnie z właściwością, o czym został poinformowany skarżący. W piśmie tym wskazano również ,ze wniosek winien być zrealizowany do [...] lutego 2025 r. Wykonawca ma 7 dni na dostarczenie faktury, która będzie podstawą do wypłaty wynagrodzenia za powyższe zamówienie. Dodatkowo poinformowano Skarżącego, że zamówienie ogólne, dla zamówień o wartości oferty do 5 000 zł brutto nie posiadają umów. W dniu [...] marca 2025 r. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie: 1.art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2.art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3.art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wobec powyższego wnosił o: 1.stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2.zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3.zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazał, że udzielenie odpowiedzi Skarżącemu po terminie przewidzianym w ustawie 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, co spowodowane było obiegiem dokumentów oraz zwiększonym zakresem obowiązków w związku z brakami kadrowymi w Wydziale [...] dla [...]. Podkreślono, że wnioski wpływające do Urzędu Miasta [...] rozpatrywane są bez zbędnej zwłoki w terminach ustawowych. W tych okolicznościach, nie udzielenie w ustawowym terminie odpowiedzi Panu F. S. nie było wynikiem lekceważenia wniosku czy też braku woli załatwienia omawianej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu zasługuje na uwzględnienie. Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", które to przepisy stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest stan faktyczny i prawny w dniu jej wniesienia. Stwierdzenie, że bezczynność istniała w dacie wniesienia skargi, lecz ustała po wniesieniu skargi, ma jedynie wpływ na orzeczenie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności. Gdy w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skarga podlega oddaleniu. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) dalej u.d.i.p. podmiot ten nie udzielił żądanej informacji publicznej ani nie rozpoznał wniosku w inny, prawnie dopuszczalny sposób, tj. poprzez wydanie decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji, umorzenie postępowania bądź poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. bądź, że dany podmiot nie posiada żądanej informacji publicznej. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Prezydent [...] jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej, jak bowiem stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Uwzględniając wszystkie aspekty, wynikające z treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 u.d.i.p., należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Dokonując analizy wniosku Skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r. pod kątem, czy odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania stanowią informacje publiczną należy uznać, że jest to informacja publiczna. Jednak jak wskazuje sam organ odpowiedź na wniosek skarżącego została udzielona po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Reasumując w ocenie Sądu organ w dniu [...] lutego 2025 r. udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. wyjaśnił również, że nie posiada dokumentacji, której skarżący się domagał, gdyż taka nie została sporządzona a w dniu [...] lutego 2025 r. organ nie posiadał również faktury wystawionej przez wykonawcę. Z akt sprawy wynika, że odpowiedź na wniosek została wysłana. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd uznał, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r.( 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność, w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812, a także wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). W przedmiotowej sprawie brak dowodów na to, by bezczynność Prezydenta [...] wynikała ze złej woli czy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. Organ bowiem w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zareagował na wniosek skarżącej spółki, przy czym dokonał jedynie niewłaściwej kwalifikacji prawnej tego wniosku. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł,) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawarł w punkcie trzecim sentencji wyroku, mając za podstawę art. 200 p.p.s.a.