II SAB/Wa 33/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - B. W. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca wskazał jedynie, że z uwagi na brak dochodów nie jest w stanie uiścić w całości kosztów sadowych, a ewentualna egzekucja jest bezskuteczna i jej wszczynanie jest bezcelowe. Ponadto dołączył do wniosku kserokopię postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. z dnia [...] czerwca 2009 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji oraz kserokopię zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] o umorzeniu należności sądowej w kwocie 100 zł z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Wnioskodawca nie nadesłał też, żądanych przez Sąd, informacji o stanie majątkowym jego i jego rodziny oraz stosownych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone zarządzenie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przytoczonego przepisu wynika, iż jedynym czynnikiem, od którego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia możliwość przyznania wnioskującemu żądanej pomocy w ramach prawa pomocy, jest kryterium materialne. Ponadto ciężar udowodnienia okoliczności wskazanych w art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy spoczywa na wnioskodawcy. Strona winna bowiem przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy, dlatego też powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie tak uzyskanych informacji Sąd ocenia, czy wnioskodawca wykazał, że spełnia wskazane wyżej przesłanki. W przypadku zaś niewystarczających wyjaśnień Sąd może wezwać wnioskodawcę do przedstawienia dodatkowych dokumentów potwierdzających jego możliwości finansowe. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dokumenty złożone wcześniej do akt sprawy nie pozwalają bowiem w jakikolwiek sposób ustalić jego sytuacji materialnej. Wnioskodawca nie nadesłał też żądanych przez Sąd dokumentów, uniemożliwiając w ten sposób rzetelne rozważenie i zweryfikowanie jego twierdzeń oraz dokonanie oceny, czy przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 cytowanej ustawy faktycznie zaistniały. Natomiast niewyjaśnienie sytuacji materialnej i majątkowej przez skarżącego uzasadnia ocenę Sądu o braku podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 604/08, publ. LEX nr 493594). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.