II SAB/Wa 330/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie unieważnienia egzaminu na stopień nauczyciela dyplomowanego postanawia: - odrzucić skargę - M. C. pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie unieważnienia egzaminu na stopień nauczyciela dyplomowanego. W jej uzasadnieniu wskazała, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. zwróciła się do Ministra Edukacji Narodowej o unieważnienie jej egzaminu na stopień nauczyciela dyplomowanego, który odbył się w dniu [...] sierpnia 2008 r., ze względu na uchybienia, jakich w trakcie tego postępowania dopuściła się komisja kwalifikacyjna. Zarzuciła, że organ nie podjął jakichkolwiek czynności w celu załatwienia powyższego wniosku. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że dotyczące skarżącej postępowanie kwalifikacyjne na stopień nauczyciela dyplomowanego zastało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] o odmowie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego i dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, nie jest możliwe stwierdzenie nieważności czynności dokonanych przez komisję kwalifikacyjną. Z tego też względu wniosek skarżącej z dnia [...] stycznia 2011 r. został rozpoznany w trybie działu VIII KPA. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2011 r. skarżąca podtrzymała swoją skargę i wyjaśniła dodatkowo, że podstawą żądania przez nią od Ministra Edukacji Narodowej unieważnia egzaminu zawodowego jest art. 9 h ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do postanowień art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Bezczynność organu administracji zachodzi więc wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie (wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a.) lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym-komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy przede wszystkim wskazać, iż stosownie do postanowień art. 9g ust. 3 zd. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) komisję kwalifikacyjną dla nauczycieli ubiegających się o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego powołuje organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Jednocześnie, stosownie do postanowień art. 9 h ust 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy, nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego przez organy sprawujące nadzór pedagogiczny oraz komisje, o których mowa w art. 9g ust. 3, 6a i 7a – sprawuje właściwy minister. Wskazane wyżej czynności podjęte z naruszeniem przepisów ustawy, przepisów o kwalifikacjach nauczycieli lub przepisów wydanych na podstawie art. 9 g ust. 10 są nieważne. Nieważność czynności stwierdza w drodze decyzji administracyjnej, odpowiednio organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub właściwy minister (art. 9h ust 2 Karty Nauczyciela). Z powyższego wynika, że wskazane wyżej postępowanie nadzorcze jest postępowaniem szczególnym, odrębnym zarówno od dwuinstancyjnego postępowania w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego, jak też wobec trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznych, przewidzianego w art. 156 KPA. Może być ono bowiem wszczynane tylko i wyłącznie z urzędu, a zatem nauczyciel nie może się skutecznie domagać uruchomienia tej procedury. Oznacza to, iż nie ma również możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w tym przedmiocie. Na marginesie należy jednak skarżącej wskazać, że zgodnie z zasadą trwałości decyzji, postępowanie nadzorcze mające podstawę w art. 9h ust 2 Karty Nauczyciela, może być przeprowadzone jedynie do momentu wydania przez organ decyzji deklaratoryjnej dotyczącej nadania (bądź odmowy nadania) nauczycielowi stopnia awansu zawodowego. Dopóki bowiem brak jest ostatecznej i prawomocnej decyzji eliminującej z obrotu prawnego decyzję dotyczącą awansu zawodowego, to nie zachodzą podstawy do stwierdzenia w trybie art. 9 h ust 1 pkt 2 i ust. 2 Karty Nauczyciela nieważności czynności komisji kwalifikacyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2011 r. sygn. II SA/Wa 1356/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. II SA/Wa 389/07; wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r. sygn. I OSK 789/10 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem w niniejszej sprawie w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia [...] września 2008 r. nr [...] o odmowie nadania skarżącej stopnia nauczyciela dyplomowanego, to Minister Edukacji Narodowej nie jest uprawniony do unieważnienia poszczególnych czynności komisji kwalifikacyjnej podjętych w trakcie jej wydawania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.