II SAB/Wa 338/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. D na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - P. D., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zwrócił się w dniu 20 kwietnia 2017 r. do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie informacji dotyczącej sprawy pozwu, tj. "czy: 1. Minister Sprawiedliwości Pan Zbigniew Ziobro ma wiedzę o takim pozwie 2. Czy został przez Sąd wezwany i czy stawi się do Sądu". Do wniosku P. D. załączył pozew. Wniósł o przesłanie informacji drogą elektroniczną na wskazany adres e-mail. Organ e-mailem z dnia 4 maja 2017 r. poinformował, że przygotowanie odpowiedzi wymaga przeanalizowania działań podjętych w sprawie, której dotyczy wniosek, przez Sąd Okręgowy w [...]. Podał, że wiadomość tę należy potraktować jako przedłużenie terminu na rozpatrzenie wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, że odpowiedź zostanie udzielona do dnia 30 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4. ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniósł o: 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wydanie decyzji administracyjnej w terminie 7 dni, 2) orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie zareagował na jego wniosek z dnia 20 kwietnia 2017 r. i do dnia wniesienia skargi nie wydał decyzji, w ogóle nie odpowiedział w jakikolwiek sposób. Skarżący przywołał wyroki sądów administracyjnych w sprawach dotyczących skarg na bezczynność. Zarzucił lekceważenie wnioskodawcy i wniósł o zobowiązanie organu do ukarania winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podał, że w ustawowym terminie, tj. 4 maja 2017 r., do wnioskodawcy zostało wystosowane zawiadomienie (z uzasadnieniem) o konieczności przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek. Podstawę prawną zawiadomienia stanowił art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jako nowy termin udzielenia odpowiedzi na wniosek wyznaczono 30 czerwca br. Zgodnie z prośbą wnioskodawcy, zawartą we wniosku, zawiadomienie zostało przekazane na wskazany adres e-mail. Wnioskodawca potwierdził odczytanie zawiadomienia. Organ wskazał jednocześnie, że 27 czerwca 2017 r. wnioskodawcy została przekazana odpowiedź na wniosek. Podał, że w zakresie pierwszego pytania wniosku potwierdzono, że 22 sierpnia 2016 r. do Ministerstwa Sprawiedliwości wpłynęła, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wiadomość od P. D., do której w formie załącznika, dołączona została kopia powództwa, z złożonego w sądzie Okręgowym w [...]. W zakresie drugiego pytania wniosku, poinformowano, że Minister Sprawiedliwości nie został wezwany przez Sąd Okręgowy w [...]. Zgodnie z prośbą wnioskodawcy, zawartą we wniosku, odpowiedź została przekazana na jego adres e-mail. Wnioskodawca potwierdził odczytanie odpowiedzi. Organ wskazał, że wniosek został w całości rozpatrzony, poprzez udzielenie żądanych informacji. Podniósł jednocześnie, że można mieć pewne wątpliwości, czy wniosek mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym niemniej żądane informacje zostały przekazane wnioskodawcy. Organ zaznaczył przy tym, że nie zignorował wniosku, lecz potrzebował dodatkowego czasu na jego rozpatrzenie. Skorzystał w tym zakresie z trybu dopuszczonego przez art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym zawiadomił wnioskodawcę. W sprawie nie zaistniała podstawa do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Skarżący wszedł w posiadanie informacji, których się domagał, a zatem jego prawo do informacji zostało w pełni zrealizowane. Organ wniósł o oddalenie skargi, względnie umorzenie postępowania. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku P. D., postanowieniem z dnia 6 października 2017 r. zwolnił P. D. od kosztów sądowych i ustanowił adwokata z urzędu. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w piśmie z dnia 16 listopada 2017 r. poparł skargę na bezczynność wniesioną przez P. D.. Podniósł, że organ był w bezczynności od 21 czerwca 2017 r. gdyż w ustawowym terminie 2 miesięcy od złożenia wniosku nie przekazał skarżącemu informacji o podjętej przez organ decyzji w zakresie złożonego wniosku. Podniósł, że fakt udzielenia informacji po wniesieniu skargi nie ma znaczenia dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Minister Sprawiedliwości jest oczywiście podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie było sporne. Jednakże informacje żądane przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 20 kwietnia 2017 r. nie stanowią informacji publicznej, a tym samym brak było podstaw do zastosowania u.d.i.p. Okoliczność, że organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na zadane pytania nie zmienia stanowiska Sądu w tej sprawie. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: https://orzeczenia. nsa.gov.pl). Zadanie publiczne cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu. Z wniosku z dnia 20 kwietnia 2017 r. wynika jednoznacznie, że dotyczy on prywatnej sprawy skarżącego (pozwu o ochronę dóbr osobistych). Pytania wniosku ściśle odnoszą się do tej właśnie kwestii. Sprawa pozwu skarżącego o ochronę dóbr osobistych nie jest sprawą publiczną, nawet gdy pozwanym jest Minister Sprawiedliwości. Także kwestia doręczenia pozwu pozwanemu, zapoznania bądź niezapoznania się pozwanego z pozwem, uzyskania od pozwanego informacji, jakie zarządzenia w sprawie z powództwa P. D. wydano w postępowaniu sądowym (pytanie o to, czy pozwany został wezwany przez Sąd), jak również kwestie zamierzeń, czy działań samego pozwanego w postępowaniu cywilnym o ochronę dóbr osobistych, nie mają charakteru sprawy publicznej. W sprawach prywatnych nie mamy do czynienia z informacją publiczną (v. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK1898/15; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu skarga na bezczynność nie mogła zostać uwzględniona. Organ wprawdzie w terminie 14 dni nie poinformował pismem, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, ale w tym terminie wystosował do wnioskodawcy odpowiedź na wniosek z powołaniem się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nawet z pisma organu z dnia 4 maja 2017 r. wynika, że aby udzielić odpowiedzi na wniosek konieczne było przeanalizowanie "działań podjętych w sprawie, której dotyczy wniosek, przez Sąd Okręgowy w [...]". W tym stanie sprawy, wobec niespełnienia zakresu przedmiotowego u.d.i.p., brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organ nie pozostawał bowiem w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 kwietnia 2017 r. na gruncie u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w wyroku.