II SAB/Wa 345/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w zakresie wniosku o orzeczenie o istnieniu uprawnienia w postaci nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz przyznanie sumy pieniężnej, 4. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, 5. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego R. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Centralnej Komisja do Spraw Stopni i Tytułów z siedzibą w W. (dalej jako Centralna Komisja) w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] (dalej jako Rada Wydziału [...]) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] odmawiającej nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Centralnej Komisji do rozpatrzenia odwołania w terminie nie dłuższym niż 30 dni; 2) stwierdzenie, że organ administracyjny dopuścił się bezczynności postępowania; 3) przyznanie na rzecz odwołującego sumy pieniężnej określonej w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jedn. Dz. U. z 2017. poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a), 4) ustalenie, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., "uprawnienia w postaci stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie nauki prawa administracyjnego przez skarżącego"; 5) zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż uchwałą z dnia [...] grudnia 2015 r. Rady Wydziału [...] odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego. Uchwała ta zapadła z naruszeniem przepisów prawa szczegółowo opisanych w treści odwołania. Odwołanie za pośrednictwem Rady Wydziału [...] skarżący nadał do Centralnej Komisji listem poleconym w dniu [...] stycznia 2016 r. Pomimo upływu 16 miesięcy przedmiotowe odwołanie nie zostało rozpoznane. W ocenie skarżącego, jest to zbyt długi termin na rozpoznanie sprawy. Zarzuty podniesione w treści odwołania nie uzasadniały uzupełniania postępowania dowodowego, gdyż kluczowy dowód w sprawie, tj. opinie recenzentów były pozytywne. Konsekwencje bezczynności Centralnej Komisji powodują naruszenie interesu prawnego strony, gdyż aktualnie Uniwersytet [...] przystąpił do czynności związanych z wypowiedzeniem skarżącemu umowy o pracę, w związku z nieuzyskaniem w terminie określonym w Statucie [...] stopnia naukowego doktora habilitowanego. Z tych też względów skarżący zawnioskował o bezzwłoczne rozpatrzenie jego odwołania, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, bowiem wówczas załatwienie sprawy mogłoby nastąpić przed upływem terminu wypowiedzenia umowy o pracę z [...]. Skarżący podniósł ponadto, iż w związku z bezczynnością organu administracyjnego poniósł szkody majątkowe, wynikające z pobierania niższego wynagrodzenia. Stąd też zamierza on domagać się naprawienia szkody majątkowej od Centralnej Komisji. Nadto skarżący domaga się przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej określonej w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., która mogłaby stanowić rekompensatę poniesionych szkód, również niemajątkowych. Skarżący podniósł także, iż w związku z nieobsadzeniem funkcji Przewodniczącego Centralnej Komisji (w dacie wnoszenia skargi) i spodziewanym powołaniem dopiero po zakończeniu prac legislacyjnych nad ustawą o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach w zakresie sztuki, należy założyć, iż upłynie wiele miesięcy zanim dojdzie do wydania przez Centralną Komisję decyzji w sprawie skarżącego. W tym czasie dojdzie do wygaśnięcia stosunku pracy łączącego skarżącego z U[...]. Okoliczności polityczne nie mogą usprawiedliwiać naruszania praw obywatelskich. Za okoliczności polityczne związane z nieobsadzeniem stanowiska Przewodniczącego Centralnej Komisji oraz z projektowanymi zmianami legislacyjnymi nie może ostatecznie ponosić konsekwencji jednostka, gdyż z istoty państwa prawnego opartego o zasadę subsydiarności wynika, iż to właśnie państwo wino wspierać jednostkę w jej rozwoju, stwarzać jej nowe możliwości, poszerzać zakres jej wolność i chronić ją w tych zakresach. Z tych też względów skarżący domaga się, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., ustalenia uprawnienia w postaci stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie nauki prawa administracyjnego. Stan sprawy pozwała bowiem na merytoryczne rozstrzygnięcie tej sprawy. Stan faktyczny sprawy, nie budzi żadnych wątpliwości. Spór ma charakter prawny i dla jego rozstrzygnięcia wystarczająca jest wykładnia art. 16 powołanej ustawy o stopniach i tytule naukowym. Wydaje się, że wątpliwości nie ma również Centralna Komisja, gdyż wyznaczyła na dzień [...] maja 2017 r. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych. Skarżący wskazał, iż wezwał organ administracyjny do usunięcie bezczynności listem poleconym nadanym w dniu [...] maja 2017 r., zakreślając na dokonanie tej czynności 14 - dniowy termin, który upłynął bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie. Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik organu wskazał, iż zgodnie z procedurą postępowań przed Centralną Komisją wynikającą z § 8 pkt 2 lit. a i § 18 ust. 1 statutu Centralnej Komisji, zatwierdzonego zarządzeniem nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r., odwołanie od negatywnej uchwały Rady o odmowie nadania stopnia naukowego podlega rozpatrzeniu przez właściwą Sekcję, w tym przypadku przez Sekcję [...] na podstawie opinii recenzentów. Stanowisko Sekcji podlega potem zatwierdzeniu w głosowaniu tajnym na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji. Skarżący złożył odwołanie w dniu [...] stycznia 2016 r. doręczone Centralnej Komisji w dniu [...] kwietnia 2016 r. (za pośrednictwem Rady Wydziału). Centralna Komisja skierowała akta do recenzentów w celu sporządzenia przez nich opinii. Złożone przez recenzentów opinie noszą daty: pierwsza recenzja [...] lipca 2016 r. (doręczenie CK – [...] lipca 2016 r.); druga recenzja – [...] września 2016 r., uzupełnienie recenzji – [...] maja 2017 (doręczenie CK – [...] września 2016 r. i [...] maja 2017 r.). Zgodnie ze statutem Centralnej Komisji odwołanie po złożeniu recenzji podlega następnie rozpatrzeniu przez Sekcję [...]. Po złożeniu przez recenzentów kompletu opinii przedmiotowe odwołanie zostało wprowadzone do porządku obrad Sekcji [...] na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2017 r., a potem na posiedzenie Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2017 r. Po uzyskaniu podpisów wszystkich członków Prezydium Centralnej Komisji, decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. z uzasadnieniem została wysłana na adres skarżącego. Wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie odwołania od uchwały Rady Wydziału [...] o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego czyni podstawowy zarzut skarżącego bezprzedmiotowym. W zakresie czasu trwania postępowania odwoławczego Centralna Komisja wyjaśniła, że w niniejszym postępowaniu rozpatrzenie odwołania wymagało wydania decyzji administracyjnej na posiedzeniu Prezydium CK po wyczerpaniu postępowania opiniodawczego wskazanego w przepisach art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 ze zm.) i postanowieniach § 8 pkt 2 lit. a i § 18 ust. 1 statutu Centralnej Komisji. W ramach prowadzonego przez CK postępowania opiniodawczego w sprawie odwołania skarżącego Centralna Komisja zwróciła się o sporządzenie opinii do dwóch recenzentów z dyscypliny prawo. Opinia drugiego recenzenta została złożona w dniu [...] września 2016 r., konkretyzacja konkluzji recenzji – [...] maja 2017. Dopiero po złożeniu kompletu recenzji sprawa mogła zostać skierowana na posiedzenie Sekcji I CK i Prezydium Centralnej Komisji w czerwcu 2017 r. Centralna Komisja zaznaczyła, że na daty czynności końcowego etapu procedury wpływ miał także niezależny od Centralnej Komisji fakt nowelizacji ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. W związku z wejściem w życie przepisów art. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 859) Przewodniczący CK kadencji 2017-2020 powołany został dopiero z dniem [...] maja 2017 r. Projekt nowelizacji ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym ze zmianą procedury powoływania Przewodniczącego Centralnej Komisji, w tym kadencji 2017-2020, razem ze wskazaniem o nierozpatrywaniu kandydatur na przewodniczącego Centralnej Komisji przedstawionych już Prezesowi Rady Ministrów przez posiedzenie plenarne Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2017 r. - został złożony do Sejmu w dniu [...] lutego 2017 r. Ponieważ Przewodniczący Centralnej Komisji przewodniczy Prezydium Komisji oraz zwołuje jego posiedzenia, pierwsze posiedzenie Prezydium nowej kadencji mogło odbyć się dopiero po powołaniu Przewodniczącego CK. Przewodniczący CK zwołał posiedzenie Prezydium CK nowej kadencji w dniach [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. Centralna Komisja rozpatrzyła w efekcie odwołanie i wydała decyzję administracyjną w dniu [...] czerwca 2017r. W ocenie Centralnej Komisji, bezzasadny jest stawiany w skardze zarzut zawinionej przewlekłości przedmiotowego postępowania i bezczynności Centralnej Komisji. Także wnioski skarżącego są bezzasadne. Na terminarz czynności po złożeniu przez skarżącego odwołania wpływ miały data złożenia przez recenzentów kompletu opinii oraz fakt dużej ilość spraw odwoławczych będących przedmiotem rozpatrywania przez Sekcję [...]. Termin wprowadzenia sprawy odwołania Kandyda do porządku obrad posiedzenia Sekcji [...] wynikał z kolejności wpływu spraw odwoławczych, których ilość po nowelizacji ustawy z 2011 r. zwiększyła się bardzo znacząco. Sekcje i Prezydium CK podejmują uchwały na posiedzeniach plenarnych, które są zwoływane cyklicznie co miesiąc (z wyjątkiem dwóch miesięcy letnich). Konkludując Centralna Komisja podniosła, że odwołanie skarżącego nie mogło być rozpatrzone z przyczyn obiektywnych w terminach przewidzianych w przepisach ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika zarazem, że przekroczenie terminu do wydania decyzji przez Centralną Komisję, o którym mowa w przepisach ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, nie powoduje wady wydawanej decyzji CK. Centralna Komisja zaznaczyła, iż co do zasady termin wynikający z art. 21 ust. 2 ustawy jest terminem instrukcyjnym (zob. H.Izdebski, J.Michał Zieliński, Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz, Warszawa 2015, s. 107). Rozpatrywanie przez Centralną Komisje odwołania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy - co w realiach niniejszej sprawy wyniknęło ze wskazanych powyżej przyczyn obiektywnych - nie narusza prawa w sposób skutkujący stosowaniem wnioskowanych przez skarżącego sankcji przez sąd administracyjny wobec Centralnej Komisji. Wnosząc o oddalenie wniosku skarżącego, opartego na przepisie art. 149 § 2 p.p.s.a., Centralna Komisja wskazała, że czas trwania przedmiotowego postępowania wyniknął z przyczyn obiektywnych i niezawinionych przez organy Centralnej Komisji, zaś skarżący był informowany o przyczynach opóźnienia. Odnosząc się do wniosku "ustalenia uprawnienia w postaci stopnia dr hab. w zakresie nauki prawa administracyjnego przez skarżącego" na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., Centralna Komisja stwierdziła, że wniosek skarżącego jest zupełnie niezasadny, bowiem Sąd nie może bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego, w tym przypadku nadawać stopnień dr hab. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. skarżący w całości podtrzymał skargę na bezczynność organu. Podniósł, iż sprawa z odwołania skarżącego nie została merytorycznie załatwiona, bowiem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2017 r. została przez Centralną Komisję uchylona w trybie autokontroli decyzją z dnia [...] września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny W. zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanej w indywidualnych sprawach. Przedmiotem skargi rozpatrywanej w niniejszej sprawie jest bezczynność Centralnej Komisji w rozpoznaniu odwołania skarżącego od uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Zasadniczym warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest - zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (w brzmieniu na dzień wniesienia skargi) - uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższy wymóg dotyczy również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl bowiem art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu na dzień wniesienia skargi) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy skarżący spełnił powyższy warunek, bowiem przed wniesieniem skargi do sądu pismem nadanym w dniu [...] maja 2017 r. wezwał Centralną Komisję do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym skarga na bezczynność Centralnej Komisji jest dopuszczalna. Przechodząc do meritum należy zauważyć, że definiując pojęcie bezczynności w orzecznictwie i doktrynie wyjaśnia się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 3 opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex Wolters Kluwer, 2016. Stwierdzenie, iż postępowanie organu można zakwalifikować jako dotknięte bezczynnością wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 882 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Z powołanego przepisu wynika zatem, że Centralna Komisja powinna zakończyć postępowanie odwoławcze w terminie do sześciu miesięcy od dnia, w którym odwołanie to wpłynęło do niej, na skutek przekazania przez Radę Wydziału. Centralna Komisja, pełniąca funkcję centralnego organu administracji rządowej, której zadanie polega na zapewnieniu harmonijnego rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego, działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy (art. 35 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy, kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa uchwalony przez nią statut. Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych poprzez swoje organy (Sekcje Komisji stałych i Prezydium Komisji - § 2 ust. 1 Statutu CK) w trybie określonym w Rozdziale IV "Organizacja i tryb Działania Komisji" Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. nr 47. Tryb procedowania przewiduje postępowanie opiniodawcze, którym powołuje się recenzentów (§ 19 ) oraz podjęcie uchwały przez Sekcję po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego. Następnie Prezydium Komisji, po zapoznaniu się z uchwałą Sekcji, podejmuje uchwałę w sprawie będącej przedmiotem uchwały (§ 22 usta. 1 i 2). Z powyższego wynika, iż postępowanie przed Centralną Komisją ma specyficzny, odmienny od postępowania określonego przepisami k.p.a., charakter. Postępowanie dowodowe bowiem ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt I OSK 192/06). Jednakże model postępowania przed Centralną Komisją z udziałem recenzentów i Sekcji, wynikający z postanowień statutu Centralnej Komisji, jest czasochłonny, bowiem sprawy rozstrzygane są na posiedzeniach plenarnych organów kolegialnych Komisji, zwoływanych w miarę potrzeb (§ 14 ust. 1). Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zobligowany, nie tylko do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), ale także do rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia grzywny. Przesądza o tym treść art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem w sytuacji ewentualnego zakończenia postępowania administracyjnego przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, obowiązkiem sądu jest dokonanie kontroli stanu sprawy na dzień wniesienia skargi, a więc określenia, czy w tej dacie organ pozostawał w bezczynności lub też przewlekle prowadził postępowanie. Należy przy tym zastrzec, że jedynie w wypadku, gdy bezczynność lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania trwa w momencie orzekania, sąd administracyjny jest upoważniony do wydania orzeczenia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a więc do zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W każdym innym przypadku orzeczenie sądu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce i oraz czy charakteryzowały się z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Z dołączonych akt administracyjnych wynika, że odwołanie skarżącego od uchwały Rady Wydziału [...] zostało przez tę Radę doręczone Centralnej Komisji w dniu [...] kwietnia 2016 r. Centralna Komisja zwróciła się do recenzentów o sporządzenie opinii odpowiednio w dniu [...] czerwca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r. Złożone przez recenzentów opinie noszą daty: pierwsza recenzja – [...] lipca 2016 r. (doręczenie CK – [...] lipca 2016 r.); druga recenzja – [...] września 2016 r. (doręczenie CK – [...] września 2016 r.) W aktach brak jest natomiast uzupełniającej recenzji z dnia [...] maja 2017 r., o której pełnomocnik Centralnej Komisji wspomniał w odpowiedzi na skargę. Obrady Sekcji [...] zostały zwołane na posiedzenie w dniu [...] czerwca 2017 r., kiedy to Sekcja, po zapoznaniu się z opiniami recenzentów, podjęła uchwałę w sprawie zasadności odwołania skarżącego od uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2017 r. podjęto uchwałę we wskazanym wyżej przedmiocie i wydano decyzję o odmowie uwzględnienia odwołania od uchwały odmawiającej nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Z przedstawionej chronologii czynności podejmowanych przez Centralną Komisję wynika, iż wskazany organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, bowiem od momentu otrzymania odwołania strony wraz z aktami sprawy do dnia jej załatwienia decyzją administracyjną upłynęło niemal 14 miesięcy. Podkreślenia wymaga, w dacie wniesienia skargi do Sądu ([...] czerwca 2017 r.) Centralna Komisja nadal pozostawała w zwłoce w załatwieniu sprawy decyzją kończącą postępowanie. Zatem w realiach niniejszej sprawy koniecznym jest uznanie, że w dacie złożenia skargi upłynął sześciomiesięczny termin do rozpoznania odwołania (termin ten upłynął [...] październik 2016 r.), a organ sprawy nie załatwił wydaniem decyzji administracyjnej. Reasumując stwierdzić należy, iż na dzień wniesienia skargi zarzut bezczynność wobec prowadzonego przez Centralną Komisję postępowania był zasadny. Z uwagi, iż na dzień orzekania przez Sąd sprawa została zakończona opisaną wyżej decyzją organu z dnia [...] czerwca 2017 r. brak było podstaw do zobowiązania organu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do załatwienia sprawy i z tej też przyczyny Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a - pkt 1 sentencji wyroku. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie dopatrzył się, aby wynikała ona ze złej woli organu, czy jakiejś niechęci do strony, ale z faktów obiektywnych zasygnalizowanych przez organ w odpowiedzi na skargę. W szczególności za znaczące utrudnienie w pracach Centralnej Komisji należy uznać zmianę przepisów ustrojowo – procesowych mających wpływ na sprawne funkcjonowanie tej Komisji i powołanie nowego Przewodniczącego kadencji 2017- 2020 dopiero w dniu [...] maja 2017 r. Wprawdzie, w realiach niniejszej sprawy, wskazane przez organ przeszkody nie uwalniają organu od zarzutu naruszenia terminów rozpoznania sprawy i związanej z tym bezczynności, jednakże, jako obiektywnie wpływające na przebieg postępowania, wyjaśniają przyczyny zaistniałego stanu rzeczy. Z tych samych przyczyn Sąd oddalił zawarty w skardze wniosek o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzenie braku rażącego naruszenia prawa oznacza, że stopień zawinienia organu w zakresie szybkości podejmowanych czynności nie był znaczny. Trudno zatem w takim przypadku dopatrywać się racji mogących przemawiać za dodatkowym nakładaniem na organ obciążeń finansowych w postaci wymierzenia grzywny, czy sumy pieniężnej, o przyznanie której skarżący wnosił w skardze. Skarżący błędnie przy tym zakłada, że z winy Centralnej Komisji poniesie wymierną szkodę w postaci rozwiązania umowy o pracę z [...] na skutek nieuzyskania stopnia doktora habilitowanego w określonym czasie. To twierdzenie jest nieuprawnione, albowiem w świetle art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...), Centralna Komisja może utrzymać zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (negatywną) w mocy, albo ją uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zatem w postępowaniu odwoławczym skarżący nie uzyska kolejnego stopnia naukowego. Ten aspekt sprawy również nie przemawia za przyznaniem skarżącemu kwoty pieniężnej od skarżonego organu. Także oddalając, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniosek skarżącego o ustalenie uprawnienia "w postaci stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie nauki prawa administracyjnego" Sąd miał na uwadze, iż co do zasady wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (patrz wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 211/11, publik CBOSA). Skoro w wyniku rozparzenia odwołania skarżącego Centralna Komisja wydała decyzję odwoławczą, którą zresztą skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., to brak jest podstaw do zastosowania instytucji z art. 149 § 1b p.p.s.a., ponieważ w sprawie nie doszło do zobowiązania organu do wydania określonego aktu, a jest to warunek konieczny dla wydania orzeczenia o istnieniu uprawnienia. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania, na które składa się wpis od skargi w wysokości 100 złotych. Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.