II SAB/Wa 346/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Ewa Kwiecińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi czasopisma [...] reprezentowanego przez redaktora naczelnego – J. P. na bezczynność Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S. A. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie punktów od 1 do 6 wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r.; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S. A. z siedzibą w W. na rzecz czasopisma [...] kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Czasopismo [...] wniosło w dniu [...] kwietnia 2016 r. do Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. z siedzibą w [...] wniosek o udzielenie informacji publicznej: 1. Jakie aktualnie projekty są w przygotowaniu, bądź w stadium realizacji, które są firmowane przez Centrum Współpracy [...]? 2. Z jakimi polskimi podmiotami (instytucje rządowe, osoby prawne lub fizyczne) nawiązany jest bieżący kontakt w ramach przedmiotowej współpracy? 3. Który projekt pracy ww. Centrum można określić sztandarowym? Z którego wynikły wymierne korzyści dla Polski? Jeśli, to jakie? 4. Jaką rolę w tych przedsięwzięciach odgrywa obywatelka [...] Pani [...]? 5. Jaki jest zakres obowiązków Pani [...]? Czy w jego ramach zawiera się przyjmowanie na terenie [...] pracowników dyplomacji [...]? Czy w tych spotkaniach towarzyszy Pani [...] obywatel RP, znający język [...]? Jeśli, to kto? Czy z przedmiotowych spotkań są sporządzane notatki na potrzeby Zarządu [...]? 6. Czy Pani [...] uczestniczyła w targach EXPO 2015 w [...] ? Kto poniósł koszty pobytu Pani [...] w ekskluzywnym hotelu w [...]? Dlaczego w tym samym hotelu nie mieszkała reszta polskiej delegacji (nie licząc Prezesa Zarządu)? Czy prawdą jest, że [...] nie posiadała wówczas zezwolenia na pracę w [...]? Czy tym samym można wnosić, że jako PR Manager polskiej delegacji pracowała nielegalnie? Czy Zarząd [...] był ewentualnie poinformowany o tym stanie prawnym? 7. Czy prawdą jest, że Pani [...] posiada niestandardowe relacje osobiste z jednym z prominentnych członków Zarządu [...], które mogą negatywnie rzutować na stronę profesjonalną wykonywanych zadań i obojga, a członka Zarządu stawiać w sytuacji dwuznacznej? Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. z siedzibą w [...] wystosowała do wnioskodawcy pismo z dnia [...] maja 2016 r. zawierające odpowiedzi na ww. pytania. Treść odpowiedzi była następująca: Pytanie: Jakie aktualnie projekty są w przygotowaniu, bądź w stadium realizacji, które są firmowane przez Centrum Współpracy [...]? Odpowiedź: Misje gospodarcze dla polskich przedsiębiorców na targi [...] w [...] ([...]-[...] czerwca 2016) oraz Międzynarodowa Konferencja "[...]" zaplanowana na czerwiec w [...]. Pytanie: Z jakimi polskimi podmiotami (instytucje rządowe, osoby prawne lub fizyczne) nawiązany jest bieżący kontakt w ramach przedmiotowej współpracy? Odpowiedź: Są to organizatorzy, współorganizatorzy, uczestnicy wydarzeń oraz firmy zapewniające obsługę części logistycznej organizacji ww. wydarzeń. Pytanie: Który projekt pracy ww. Centrum można określić sztandarowym? Z którego wynikły wymierne korzyści dla Polski? Jeśli, to jakie? Odpowiedź: Centrum realizuje program [...] jako wsparcie dla polskich firm przekładające się na wzrost eksportu, inwestycji oraz świadomości i wiedzy o rynku [...]. Pytanie: Jaką rolę w tych przedsięwzięciach odgrywa obywatelka [...] Pani [...]? Odpowiedź: Wynikającą z zakresu obowiązków pracowniczych. Pytanie: Jaki jest zakres obowiązków Pani [...]? Odpowiedź: Nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów z instytucjami [...], poszczególnymi prowincjami i firmami [...] w zakresie promocji współpracy biznesowej z Polską, pomoc dla polskich firm w nawiązywaniu i prowadzeniu współpracy biznesowej z partnerami [...]. Pytanie: Czy w jego ramach zawiera się przyjmowanie na terenie [...] pracowników dyplomacji [...]? Odpowiedź: Tak. Pytanie: Czy w tych spotkaniach towarzyszy Pani [...] obywatel RP, znający język [...]? Jeśli, to kto? Odpowiedź: W spotkaniach uczestniczą pracownicy [...] znający język [...]. Spotkania odbywają się w języku [...]. Pytanie: Czy z przedmiotowych spotkań są sporządzane notatki na potrzeby Zarządu [...]? Odpowiedź: Tak. Informacje na temat spotkań, w tym cel i osoby uczestniczące, są zamieszczane każdorazowo w sprawozdaniach z działalności Centrum Współpracy Gospodarczej [...]. Pytanie: Czy Pani [...] uczestniczyła w targach EXPO 2015 w [...]? Odpowiedź: Tak. Pytanie: Kto poniósł koszty pobytu Pani [...] w ekskluzywnym hotelu w [...]? Odpowiedź: Koszty organizacji polskiego Pawilonu na Expo, w tym delegacji pracowników tego Pawilonu pokrywane były ze środków przeznaczonych na realizację promocji Polski. Pytanie: Dlaczego w tym samym hotelu nie mieszkała reszta polskiej delegacji (nie licząc Prezesa Zarządu)? Odpowiedź: Osoby, które przebywały w [...] przez cały czas realizacji Expo mieszkały w wynajętym na ten okres mieszkaniu. Pozostałe osoby korzystały z hoteli, których koszty były niższe niż średnie ceny hoteli w [...] obowiązujące w czasie Expo i porównywalne z kosztem najmu mieszkania. Dla tych osób wynajem mieszkania był jednak niemożliwy z uwagi na brak ciągłości pobytu tych osób w [...], a tym samy ciągłości najmu. Wynajem mieszkania byłby możliwy na dłuższy okres. Pytanie: Czy prawdą jest, że [...] nie posiadała wówczas zezwolenia na pracę w [...]? Czy tym samym można wnosić, że jako PR Manager polskiej delegacji pracowała nielegalnie? Czy Zarząd [...] był ewentualnie poinformowany o tym stanie prawnym? Pani [...] nie była zatrudniona w [...]. Odpowiedź: W czasie pracy przy Expo 2015 niezmiennie była zatrudniona w [...] i posiadała pozwolenie na pracę w Polsce. W ramach pracy wyjeżdżała w delegacje do [...] i nie musiała w związku z tym posiadać pozwolenia na pracę w [...]. Pytanie: Czy prawdą jest, że Pani [...] posiada niestandardowe relacje osobiste z jednym z prominentnych członków Zarządu [...], które mogą negatywnie rzutować na stronę profesjonalną wykonywanych zadań obojga, a członka Zarządu stawiać w sytuacji dwuznacznej? Odpowiedź: Pytanie dotyczy sfery prywatności Pani [...], co zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza prawo dostępu do informacji publicznej w tym zakresie. Czasopismo [...] reprezentowane przez redaktora naczelnego – J. P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: ‒ art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieudzielenie informacji publicznej o działalności organów władzy publicznej oraz osobach pełniących funkcje publiczne, ‒ art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej, ‒ art. 4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe poprzez nieudzielenie prasie informacji o swojej działalności i brak doręczenia zainteresowanej redakcji w formie pisemnej w terminie trzech dni tej odmowy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z wydruku poczty elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz statutu Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. z siedzibą w [...]. Skarżący domagał się zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej w terminie 7 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca wniosła również o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz o przyznanie od organu na rzecz redaktora naczelnego maksymalnej sumy pieniężnej. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, że pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. umocowany pracownik redakcji zwrócił się w imieniu pisma do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do dnia złożenia skargi brak jest jakiejkolwiek informacji o odmowie bądź też o udzieleniu informacji publicznej. Zdaniem skarżącego w świetle art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, pkt 6 i pkt 7 w związku z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe nie budzi wątpliwości legitymacja czynna redaktora naczelnego portalu [...] – J. P., skoro o udzielenie informacji zwracał się dziennikarz redakcji tego portalu. Zarówno dziennikarz, jak i redaktor naczelny, mieszczą się w pojęciu "prasa" w rozumieniu tej ustawy. Wprawdzie autor wniosku nie powoływał się na żadne pełnomocnictwo, jednak przedmiotowy wniosek został w nagłówku oznaczony: logiem portalu, tematem wiadomości jako "zapytanie prasowe", a także rozszerzeniem portalu w mailu oraz powołaniem się w treści maila na redakcję portalu. Wniosek został złożony na druku firmowym redakcji, z podaniem danych, numerów telefonów, faxów, adresów poczty elektronicznej i strony internetowej, zatem nie budzi wątpliwości, że K. U. jest dziennikarzem tej redakcji. Interes prawny w sprawie zainicjowanej przedmiotowym wnioskiem będzie miał portal, a w konsekwencji jego redaktor naczelny. Redaktorowi naczelnemu jako osobie kierującej redakcją – przysługuje legitymacja do wniesienia skargi w takim postępowaniu. Udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast art. 4 ust. 1 tej ustawy poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w ustawie o dostępie do informacji publicznej: przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. Rozszerzenie uprawnienia wynikającego z art. 61 Konstytucji RP oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej ma na względzie zadania, jakie pełni prasa w demokratycznym społeczeństwie. Dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz adresata wniosku. Jeżeli wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, to właściwym do jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej prasie informacji tej nie udziela i nie wydaje w tym przedmiocie żadnego aktu, redaktorowi naczelnemu czasopisma przysługuje prawo do wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika ze statutu Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. celem działania tej Spółki jest promocja Polski i regionów Polski w świecie, ze szczególnym uwzględnieniem promocji polskiej gospodarki, towarów, firm i marek oraz napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski. Wszystkie akcje tej Spółki posiada Skarb Państwa. Oznacza to, że Spółka zarządza i obraca kapitałem Skarbu Państwa, który powołał ją do istnienia i jest jej jedynym akcjonariuszem. Zdaniem skarżącego Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Organ jest zatem obowiązany do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla oceny tego czy w niniejszej sprawie miała miejsce bezczynność organu bez znaczenia pozostają powody, dla których organ ten nie wykonał swoich obowiązków. Okoliczności te, podobnie jak długość trwania stanu bezczynności, mają znaczenie dla oceny, czy nastąpiło rażące naruszenie prawa. W ocenie skarżącego istnieje podstawa do przyjęcia, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem stan bezczynności trwa nadal. W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. wniosła o oddalenie skargi i umorzenie postępowania. Organ stwierdził, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. o godz. 18:07 wypłynęły na adres mailowy Agencji pytania od redaktora K. U. Z uwagi na wpływ pytań do Agencji po zakończeniu godzin pracy podjęcie wymaganych czynności w celu przygotowania odpowiedzi nastąpiło dnia następnego. W sprawie niezbędne było uzyskanie akceptacji Prezesa Zarządu co do przekazywanych treści. W tym okresie Prezes Zarządu Agencji przebywał w delegacji służbowej, co uniemożliwiało udzielenie odpowiedzi w ustawowym terminie. Z tej też przyczyny nastąpiło wydłużenie terminu udzielenia odpowiedzi na pytania, o czym redaktor K. U. został poinformowany telefonicznie przez pracownika organu. Podmiot zobowiązany wyjaśnił nadto, że po powrocie Prezesa Zarządu z delegacji służbowej odpowiedzi na przedmiotowe pytania zostały przedłożone Prezesowi Zarządu do akceptacji, a po jej uzyskaniu przesłane na adres mailowy K. U. w dniu [...] maja 2016 r. Agencja podkreśliła, że z zachowaniem 14-dniowego terminu, ustalonego art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformowała redaktora K. U. o przedłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi i przyczynie opóźnienia. Odpowiedzi na pytania zostały przesłane w dniu [...] maja 2016 r., a więc z zachowaniem dwumiesięcznego terminu określonego w ust. 2 przepisu art.13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Agencja nie pozostawała zatem w bezczynności, bowiem żądane informacje przekazane zostały w dopuszczalnym ustawowym terminie. Wobec powyższego skarga na bezczynność winna zostać oddalona, a postępowanie umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na samym wstępie wskazać należy, że przedmiotem skargi jest bezczynność Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. z siedzibą w [...], zwanej dalej "PAIiIZ", polegającą na nierozpatrzeniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udzielenie informacji prasowej, złożonego przez K. U. Dokonując analizy tego wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że pochodzi on od redakcji portalu [...], a nie od K. U. występującego jako osoba fizyczna. Wnioskującym o udzielenie informacji jest zatem prasa w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe. We wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. dziennikarz wprawdzie nie powołał się na żadne upoważnienie, jednak wniosek ten wskazuje adres internetowy portalu, wyjaśnia, że redakcja portalu przygotowuje materiał dotyczący okoliczności współpracy [...], a jako jego podstawę prawną wskazano ustawę – Prawo prasowe. Zatem nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że z wnioskiem o udzielenie informacji K. U. w niniejszej sprawie występował w imieniu własnym, a nie jako dziennikarz portalu [...], będącego czasopismem, jak wynika z postanowienia Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2016 r., sygn.. akt [...] (k-39 i 40 akt sądowoadministracyjnych). Zgodnie z art. 4 ust. 1 Prawa prasowego, przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy (ust. 3), a odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych (ust. 4). Z kolei w myśl art. 3a ustawy, w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Wniosek stąd, że udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast art. 4 ust. 1 Prawa prasowego poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania prasie informacji o podmioty niewymienione w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Chodzi tu o przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku. W konsekwencji dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. W sytuacji bowiem, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej i z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z tym przepisem do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tymczasem PAIiIZ jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Wynika to z § 3 Statutu Spółki, w myśl którego celem jej działania jest promocja Polski i regionów Polski w świecie ze szczególnym uwzględnieniem promocji polskiej gospodarki, towarów, firm i marek oraz napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski. Ponadto, jak wynika z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, numer KRS: 0000109815, Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych jest spółką akcyjną, w której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa reprezentowany przez Ministerstwo Skarbu Państwa. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że PAIiIZ jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności informacją taką, podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów ustawy, jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o treści dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a). Zatem nie budzi wątpliwości fakt, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2016 r. za wyjątkiem pkt 7 wniosku dotyczył informacji o charakterze publicznym i został skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Skoro zaś tak, to pomimo, iż żądanie to pochodziło od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa prasowego, stosownie do art. 3a tej ustawy podlegało ono rozpatrzeniu przez PAIiIZ w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie w art. 4 ustawy – Prawo prasowe. Stąd też, wobec braku odpowiedzi na przedmiotowe żądanie, organ pozostawał w bezczynności, a redaktorowi naczelnemu czasopisma przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na bezczynność, złożona w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13). Zaznaczyć należy, że właśnie redaktor naczelny czasopisma posiadał legitymację do wniesienia w niniejszej sprawie skargi, bowiem art. 3a Prawa prasowego wskazuje jedynie tryb, w jakim ma być załatwiony wniosek prasy o udostępnienie informacji publicznej skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępniania takich informacji. Użyte w tym unormowaniu słowo "prasa" wskazuje jednak, że w każdej takiej sprawie to "prasa" pozostaje w roli podmiotu żądającego informacji, zaś "prasą" w rozumieniu Prawa prasowego jest określony dziennik/czasopismo (art. 7 ust. 2 pkt 7). Zatem w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej wnosi dziennikarz działający w imieniu określonego dziennika, czasopisma, interes prawny w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem będzie miał dziennik, a nie tylko dziennikarz, jako osoba fizyczna. Redaktorowi naczelnemu takiego dziennika – jako osobie kierującej na mocy art. 25 ust. 1 Prawa prasowego jego redakcją – przysługuje zatem legitymacja do wniesienia skargi w takim postępowaniu. Z bezczynnością mamy do czynienia, gdy zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1–4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione, np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest ograniczeniem opisanym w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). W rozpoznawanej sprawie podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. w dniu 19 maja 2015 r. (data wpływu skargi do organu). Odpowiedzi na wniosek udzielono skarżącemu czasopismu dopiero w dniu [...] maja 2016 r. Potwierdza to wydruk poczty mailowej nadesłany do Sądu przez PAIiIZ przy odpowiedzi na skargę oraz wydruk ze strony internetowej portalu [...] zawierający przedruk odpowiedzi z dnia [...] maja 2016 r. Skoro zatem podmiot zobowiązany udzielił skarżącemu odpowiedzi, to nie można przyjąć, że w dacie wyrokowania pozostawał on w bezczynności. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie należało zatem w tym zakresie umorzyć (pkt 1-6 wniosku). W tym miejscu wyjaśnić należy, że ostatni punkt wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotyczący kwestii relacji osobistych pani [...], z członkiem zarządu [...] trafnie został przez podmiot zobowiązany oceniony jako niedotyczący informacji publicznej. W tym zakresie należało zatem skargę na bezczynność oddalić (pkt 3 sentencji wyroku). Wskazać ponadto należy, iż Sąd uznał, że podmiot zobowiązany nie przedłużył skutecznie terminu do załatwienia wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wymogów art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie spełnia wskazanie, że "odpowiedzi prześlemy najwcześniej po tzw. «długim weekendzie», czyli po 3 maja, ponieważ udzielenie odpowiedzi wymaga udziału oraz akceptacji Prezesa Zarządu" (vide: pismo z dnia [...] maja 2016 r. od PAIiIZ do mecenas M. D.). Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nakłada na podmiot zobowiązany wskazanie terminu, w jakim nastąpi udostępnienie żądanej informacji publicznej. Wymogu tego nie spełnia wskazanie "po «długim weekendzie», czyli po 3 maja". Co prawda, terminy w prawie cywilnym mogą być określone także za pomocą określonych zdarzeń, np. "na wiosnę" (por. orzeczenie SN z dnia 6 lipca 1963 r., sygn. akt III CR 161/63, OSN 1964, poz. 152), "po zbiorach" itd., jednakże, zdaniem Sądu, do uregulowania zawartego w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy stosować reguły wynikające z art. 36 § 1 k.p.a. W obydwu przepisach chodzi bowiem o wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy nieuregulowanej przepisami prawa publicznego. I tak na gruncie art. 36 § 1 k.p.a. przyjmuje się, iż w zawiadomieniu, o którym mowa w tym przepisie, organ podaje z urzędu przyczyny zwłoki w załatwieniu sprawy oraz wyznacza nowy termin jej załatwienia. Powyższy przepis nie zawiera wskazówek odnoszących się do wyznaczenia nowego terminu ani też do formy prawnej tego wyznaczenia. Organ wyznaczający na podstawie art. 36 k.p.a. nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 § 2 i art. 35 § 1 k.p.a. a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu. Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 1996 r., sygn. akt I SAB 28/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 97, nowy termin załatwienia sprawy może być uznany za skutecznie wyznaczony w trybie art. 36 § 1 k.p.a., jeżeli zostanie wskazany (przez organ właściwy do załatwienia sprawy) zgodnie z art. 57 k.p.a. (tj. w dniach, tygodniach lub miesiącach) i z zachowaniem ogólnej zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 k.p.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż opóźnienie w udzieleniu żądanej informacji nie było znaczne i wiązało się z nieobecnością członka zarządu PAIiIZ, który był odpowiedzialny za akceptację przygotowanej odpowiedzi. Sąd przyjął też, że zwłoka ta nie miała charakteru lekceważącego traktowania wnioskodawcy. W tej sytuacji Sąd uznał, że wniosek o wymierzenie podmiotowi zobowiązanemu grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest też podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1a orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji wyroku) oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie (pkt 2 sentencji wyroku), na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę w zakresie ostatniego pytania wniosku i na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. oddalił wniosek o wymierzenie grzywny oraz o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.