II SAB/Wa 347/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę - M. L. za pośrednictwem listu elektronicznego wysłanego w dniu [...] kwietnia 2017r. (data otrzymania - [...] kwiecień 2017 r.), a skierowanego do Rzecznika Prasowego Trybunału Konstytucyjnego, wniósł o udzielenie mu na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2016 r., poz. 1764) informacji publicznej dotyczącej: 1. Czy pan [...] M. M. wydawał dokumenty urzędowe (tj. oświadczenia woli tub wiedzy skierowane do innego podmiotu lub złożone do akt sprawy, w tym zarządzenia, postanowienia, stanowiska itp.) działając z upoważnienia [...] TK wydanego na podstawie ort. 12 ust 3 ustawy z 30 listopada 2016 r. organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072)? 2. Czy pani [...] J. P. lub pan [...] M. M. (działając z upoważnienia [...] TK lub jako przedstawiciel Biura TK), kierowali do innych organów władzy publicznej lub funkcjonariuszy publicznych - korespondencję, w której zawarte było oświadczenie woli lub wiedzy (stanowiska, informacje) związane z funkcjonowaniem Trybunału Konstytucyjnego, a która to korespondencja nie dotyczyła bezpośrednio konkretnej sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym (nie została zawarta w aktach sprawy )? We wniosku M. L. podał również że jego pytanie dotyczy zarówno adresatów krajowych jak i zagranicznych. M. L. zażądał we wniosku, że przypadku odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytania, udostępnienie powyższych informacji winno nastąpić w formie skanów dokumentów. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., skierowanym również drogą elektroniczną M. L. skierował kolejne pismo do Rzecznika Prasowego Trybunału Konstytucyjnego, wskazując na upływ terminu czternastodniowego do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2017 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Rzecznik Prasowy Trybunału Konstytucyjnego, działając z upoważnienia organu, udzielił odpowiedzi stwierdzając, że żądana informacja składa się na sumę informacji prostych, bowiem zgromadzenie całości tych informacji jest czasochłonne i pracochłonne. Wskazał też, że z uwagi na fakt, iż korespondencja może znajdować się w wielu komórkach organizacyjnych Biura Trybunału, w tym w różnych aktach, ich całościowe odnalezienie będzie wymagało audytu generalnego. W związku z powyższym organ stwierdził, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, w konsekwencji wniósł o wskazanie w jakim zakresie żądanie M. L. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponadto organ powołując się na art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przedłużył termin załatwienia sprawy na 2 miesiące. Pismem z dnia [...] maja 2017 r., skierowanym do organu, M. L. nie zgodził się ze stanowiskiem, iż żądane informacje stanowią tzw. informację przetworzoną oraz uzasadnił, dlaczego jego zdaniem, złożony wniosek spełnia przesłankę szczególnego interesu publicznego. Nie zgodził się również ze stanowiskiem Trybunału, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej ani, że udostępnienie mu wnioskowanych informacji wymaga przeprowadzenia audytu generalnego. Podał, że organ tego w żaden sposób nie uwiarygodnił. Zaznaczył także, że nie rozumie dlaczego Trybunał wskazuje na konieczność anonimizacji żądanych informacji skoro jego wniosek dotyczył wyłącznie dostępu do dokumentów urzędowych i pism kierowanych do innych organów władzy publicznej, nie zaś podmiotów prywatnych. Jednocześnie zadeklarował gotowość do wyjaśnienia, w tym zawężenia mojego wniosku jakby były jakieś wątpliwości. W dniu [...] czerwca 2017 r. Rzecznik Prasowy Trybunału Konstytucyjnego, poinformował wnioskodawcę, że [...] TK – J. P. oraz [...] TK M. M. nie kierowali oświadczeń, o których wnioskodawca wnosił, oświadczeń o woli lub wiedzy kierowanych do innych organów z Polski lub z zagranicy. Ponadto przedstawiciel organu wniósł o bardziej przejrzyste formułowanie pytań. Skargą z dnia 25 czerwca 2017 r., uzupełnioną następnie pismem z dnia 5 września 2017 r. M. L. zaskarżył bezczynność Trybunału Konstytucyjnego, odnośnie jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. i wniósł o 1. zobowiązanie [...] Trybunatu Konstytucyjnego do prawidłowego rozpatrzenia jego wniosku i udzielenia wnioskowanych informacji; 2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny. Wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. L. przypomniał stan faktyczny sprawy oraz podał, że zwrócił się do niektórych z podmiotów z analogicznymi wnioskami, w tym o to czy [...] TK lub [...] M. M. kierowali do nich oświadczenia wiedzy lub woli, w tym stanowiska niezwiązane z konkretną sprawą zawisłą przed TK. Skarżący podał, że część z nich odpowiedziała pozytywnie, pozostałe w dalszym ciągu rozpatrują jego wnioski. Skarżący wskazał, że w ten sposób uzyskał min. stanowisko [...] TK przekazane Najwyższej Izbie Kontroli w związku z przeprowadzoną kontrolą w Trybunale, a także informacje jaką [...] TK M. M. przekazał [...] Trybunału Sprawiedliwości UE, w związku ze zmianą ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz uzyskanymi upoważnieniami od [...] TK. Następnie skarżący, powołując się na art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że w otwartym katalogu informacji publicznych zamieszczonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej wprost zostało wskazane, że informację publiczny stanowi treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a), stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kk (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c). Powołując się zaś na art. 6 ust 2 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej podał, że jego wniosek dotyczy działań podjętych przez funkcjonariuszy publicznych, w tym zarówno jako [...] (art. 115 § 13 pkt 3 Kk) jak i jednocześnie osób zajmujących stanowisko kierownicze w instytucji państwowej (art. 115 § 13 pkt 6 Kk), jak i działań samego organu (Trybunatu) reprezentowanego przez tych funkcjonariuszy. Ponadto, że wniosek dotyczy wprost dokumentów urzędowych w rozumieniu przyjętym wprost w art. 6 ust. 2 ustawy. Skarżący wskazał też, że informacją publiczną jest również oficjalna korespondencja kierowana przez [...] TK, [...] działającego z upoważnienia [...] TK oraz osoby, która została upoważniona do wykonywania uprawnień i obowiązków [...] Trybunatu Konstytucyjnego, zawierająca stanowiska oraz oceny wyrażane w imieniu reprezentowanej instytucji. Skarżący podał też, że z informacji prasowych wynika, że [...] TK J. P. upoważniła [...] M. M., zarówno co do zastępowania jej w pełnieniu funkcji [...] TK, jak i wykonywania obowiązków [...] TK. Skarżący podał też, że jego wniosek nie dotyczył ani dokumentów mających charakter prywatny ani wewnętrzny o czym świadczy zarówno krąg adresatów takiej korespondencji, jak i treść. Przedmiotem zapytania była zatem korespondencja oficjalna i utrwalona, stanowiąca informację publiczną. Niezrozumiałe było dla skarżącego stanowisko Trybunału o tym jakoby wymagało to dokonania "audytu wewnętrznego". Realizacja jego wniosku w dużej mierze sprowadzać się powinna do przejrzenia korespondencji wychodzącej od [...] TK lub [...] TK. Podał też przykładowo korespondencja [...] M. M. do TSUE z [...] stycznia 2017 r., którą otrzymał w innego źródła ma sygnaturę [...]). Skarżący wskazał też, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji należy rozpatrywać w kontekście art. 8, 9 i 11 k.p.a., a zatem powiadomienie takie powinno zawierać informację dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest natomiast zobowiązany do oceny czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada, a oceniając czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać, powinien między innymi ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją. Skarżący uznał w skardze, że postępowanie w sprawie jego wniosku rażąco naruszało prawo z poniższych przyczyn: wniosek dotyczył dokumentów urzędowych, nie powinno być zatem wątpliwości co do ich kwalifikacji jako informacji publicznych; wniosek nie dotyczył korespondencji kierowanej do osób prywatnych, nie było zatem problemu ochrony prywatności; nie dotyczył również korespondencji wewnętrznej. Skarżący zarzucił organowi, że ten naruszył ustawowy termin na udostępnienie informacji publicznej (zarówno niezwłoczny jak i 14-to dniowy - gdzie reakcja nastąpiła dopiero po jego interwencji). Wskazał też, że zastrzeżenie budzi dopuszczalność przyjęcia z góry maksymalnego terminu (2 miesiące) na rozpoznania wniosku co do całego jego zakresu (w tym zapytania czy wskazywane we wniosku dokumenty w ogóle były wydawane). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając, że skarga jest bezpodstawna. Przedstawiciel organ podał też, że w wyniku dokonanej wykładni treści wniosku udzielił skarżącemu definitywnej odpowiedzi na wniosek w uprzednio zakreślonym terminie, zatem nie sposób uznać, iż pozostaje w bezczynności. Organ stwierdził, że odpowiedź merytoryczna na wniosek, w jakiejkolwiek formie, wymagała w pierwszej kolejności zgromadzenia korespondencji wychodzącej oraz dokumentów urzędowych poprzez przegląd materiałów źródłowych znajdujących się we wszystkich aktach trybunalskich oraz dokumentacji Biura Trybunału Konstytucyjnego. W tej sytuacji organ uznał, iż ma do czynienia z tzw. sumą informacji prostych, a więc informacją przetworzoną. Dokumentacja wychodząca nie znajdowała się bowiem tylko i wyłącznie w sekretariacie [...] TK oraz [...] M. M. (pełniącego w tym czasie na mocy upoważnień szczególne obowiązki), ale przede wszystkim jest przekazywana poszczególnym komórkom Biura Trybunału Konstytucyjnego ad acta, bądź celem dalszej pracy nad daną sprawą. Dodatkowo analiza korespondencji elektronicznej wychodzącej ze skrzynek pocztowych [...] TK oraz [...] M. z pięciu miesięcy wymagała oczywistych, znaczących i pracochłonnych analiz, co uniemożliwiało załatwienie wniosku w terminie 14 dni od jego wpływu. Należyte wykonanie ustawowego obowiązku wymagała w szczególności z powyższych przyczyn przedłużenia terminu do rozpatrzenia wniosku do maksymalnie dopuszczalnego. Następnie organ podał, że analiza zgromadzonej korespondencji, doprowadziła Rzecznika Prasowego TK do uznania, iż [...] TK oraz [...] M. M. nie kierowali takich oświadczeń, których treść mieściłaby się w żądaniach wniosku. Organ odniósł się również do terminu "oświadczenie woli i wiedzy" i wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wyjaśnia jak należy je interpretować. Zdaniem Organu, o oświadczeniu wiedzy, zarówno na gruncie przepisów ustawy u.d.i.p.. jak i w rozumieniu złożonego wniosku, można mówić wyłącznie w przypadku, gdy oświadczenie to charakteryzuje się przynajmniej minimalnym walorem doniosłości oraz istotności w odniesieniu do spraw publicznych oraz gdy dokument o charakterze narratywnym stanowi spełnienie przesłanek konkretnej normy prawnej, innymi słowy realizuje pewną powinność, wymaganą przez przepis prawa. W świetle powyższych rozważań Rzecznik Prasowy TK, odnosząc się do zgormadzonych, w tym załączonych do skargi dokumentów, uznał iż nie stanowią one oświadczeń woli czy wiedzy w rozumieniu wniosku. Pismo [...] TK M. M. do [...] Trybunału Sprawiedliwości nie przejawia bowiem realizacji jakiejkolwiek powinności czy obowiązku ustanowionego przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a ma jedynie charakter kurtuazyjny i grzecznościowy. Z kolei załączone do skargi pismo [...] TK dodatkowo nie stanowi uzewnętrznienia treści intelektualnych przez niego posiadanych, a zawiera jedynie opinie, poglądy, zapatrywania na dane kwestie oraz wskazuje planowany sposób postępowania w poszczególnych sprawach - co wykracza poza ramy wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 119 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsza sprawa należy do kategorii spraw, które mogą zostać rozpoznane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a U.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 U.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, bądź dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Podmiot zobowiązany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej bądź też nie podjął rozstrzygnięcia stosownie do art. 16 U.d.i.p. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym U.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów U.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). W sprawie niniejszej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. M. L. wystąpił do Rzecznika Prasowego Trybunału Konstytucyjnego o udzielenie na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2016 r., poz. 1764) informacji publicznej dotyczącej: 1. Czy [...] M. M. wydawał dokumenty urzędowe (tj. oświadczenia woli tub wiedzy skierowane do innego podmiotu lub złożone do akt sprawy, w tym zarządzenia, postanowienia, stanowiska itp.) działając z upoważnienia [...] TK wydanego na podstawie ort. 12 ust 3 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, 2. Czy [...] J. P. lub [...] M. M. (działając z upoważnienia [...] TK lub jako przedstawiciel Biura TK), kierowali do innych organów władzy publicznej lub funkcjonariuszy publicznych - korespondencję, w której zawarte było oświadczenie woli lub wiedzy (stanowiska, informacje) związane z funkcjonowaniem Trybunału Konstytucyjnego, a która to korespondencja nie dotyczyła bezpośrednio konkretnej sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym (nie została zawarta w aktach sprawy ). We wniosku M. L. podał również że jego pytanie dotyczy zarówno adresatów krajowych jak i zagranicznych. Nie ulega wątpliwości i kwestia ta nie jest sporna między stronami, że wniosek o udostępnienie informacji został skierowany do podmiotu zobowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem Trybunał Konstytucyjny jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 23a ust. 2 pkt 2 U.d.i.p. Spełniony został zatem zakres podmiotowy ustawy. Nie został natomiast spełniony zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem w ocenie Sądu wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Przedmiotem wniosku skarżący uczynił dokumenty urzędowe tj. oświadczenia woli tub wiedzy skierowane do innego podmiotu lub złożone do akt sprawy, w tym zarządzenia, postanowienia, stanowiska itp. zarówno działającego z upoważnienia [...] TK, [...] M. M. jak również wydane przez [...] Trybunału Konstytucyjnego takie dokumenty. Wskazać należy, że przepis art. 1 ust. 1 U.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Przy wykładni powołanego przepisu należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. "Sprawą publiczną" jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sprawą publiczną nie są natomiast indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 U.d.i.p. (por. NSA OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02, niepubl.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: https://orzeczenia. nsa.gov.pl). Informacją publiczną będą więc nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ władzy publicznej, lecz przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Dokumenty te muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu. Przedmiot informacji publicznej konkretyzuje przepis art. 6 U.d.i.p., przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu U.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie forma jaką owa informacja przybiera (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie jest informacja o sprawie publicznej. Skarżący nie żąda bowiem informacji o faktach, danych lub o stanie określonych zjawisk dotyczących działalności Trybunału Konstytucyjnego, w zakresie wykonywanych przez niego zadań. Żądanie skarżącego dotyczy udostępnienia dokumentów urzędowych (oświadczeń woli lub wiedzy) [...] Trybunału oraz [...] M. M. Zauważyć należy, że prawo, którego realizacji domaga się wnioskodawca musi zostać we wniosku skonkretyzowane. Prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś (o fakcie, zdarzeniu, czynności dotyczącej działalności organu), a zatem o konkretnym dokumencie. Informację publiczną stanowiłaby zatem odpowiedź na konkretne pytanie dotyczące konkretnych dokumentów, będących w posiadaniu Trybunału Konstytucyjnego. Oceniając żądania skarżącego zawarte we wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazać należy, że jest ono obarczone istotnym brakiem, a mianowicie precyzyjnym wskazaniem zakresu żądania informacji. Wniosek ten zawiera pojęcia niedookreślone, które uniemożliwiają organowi ustalenie, o udostępnienie jakich dokumentów wnioskodawca wnosi. Zasadnie wskazano skarżącemu w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. ażeby bardziej przejrzyście kierował swoje wnioski. Nie można bowiem uznać, że za prawidłowo sporządzony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli nie wskazano w nim konkretnie wskazanej informacji, lecz sformułowano jego przedmiot bardzo ogólnie. Wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, bowiem nie jest sprecyzowany zakres żądania, a w każdym razie wskazany jest on zbyt ogólnikowo (zob. wyrok NSA z 19 lutego 2014r. IOSK 903/13 LEX nr 1449922). Nie mamy do czynienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, jeżeli wnioskodawca nie sprecyzował zakresu żądania, nie nazwał dokumentu (informacji). Ustawa natomiast o dostępie do informacji publicznej nie reguluje sytuacji złożenia wniosku zbyt ogólnego lub niejednoznacznie sformułowanego, zaś podmiot, do którego wniosek został skierowany, nie jest upoważniony do jego modyfikacji. Jednocześnie podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji nie może domyślać się, jakiej informacji domaga się skarżący i tym samym ingerować w treść i żądanie wniosku. Z drugiej strony brak jest podstawy prawnej dla organu do wezwania do sprecyzowanie wniosku, bowiem ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera uregulowania w tym zakresie i jednocześnie nie daje możliwości jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Odrębną oczywiście kwestią pozostaje, czy w takim przypadku żądana informacja miałaby charakter prosty, czy też przetworzony w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 U.d.i.p., a w związku z tym, czy jej udostepnienie nie wymagałoby uprzedniego wykazania kwalifikowanego interesu publicznego. Niewątpliwie jednak to zagadnienie pozostaje poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy. Konkludując Sąd stwierdza, że zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został w niniejszej sprawie spełniony, bowiem wnioskowana przez skarżącego informacja nie posiada przymiotu informacji publicznej. Z tego względu nie mogło dojść ani do udostępnienia żądanej informacji, a więc do dokonania czynności materialno-technicznej, ani też do odmowy jej udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 16 ust. 1 U.d.i.p. W sytuacji, gdy żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej, organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w niniejszej sprawie organ uczynił. Pismem bowiem z dnia [...] czerwca 2017 r., poprzedzonym pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi, organ poinformował skarżącego, że ani [...] Trybunału Konstytucyjnego ani [...] M. M. nie kierowali oświadczeń wiedzy lub woli do innych organów z Polski lub zagranicy. W tej sytuacji zaś nie znajduje podstaw do udostępnienia żądanych informacji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem uznać, że organ pozostawał w stanie bezczynności wobec wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.