II SAB/Wa 347/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2025 r. sprawy ze skargi M. K. Redaktora Naczelnego [...] i [...] na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: udostępnienia listy doradców Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, sposobu i kryteriów wyboru wykonawcy "[...]" i ilości oferentów, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. w pozostałym zakresie stwierdza, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej M. K. Redaktora Naczelnego [...] i [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. K. Redaktor Naczelna [...] i [...], będąca Prezesem [...] z siedzibą w [...] (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) pismem z dnia [...] marca 2025 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: MRiRW, organ) w przedmiocie informacji publicznej, o którą wystąpiła wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. W skardze podała, że nie otrzymała odpowiedzi na zawarte w tym piśmie następujące pytania: - aktualna lista doradców ministra; - które wydawnictwo "synchronizowała" i "koordynowała" I. C., czy tylko ministerialne?; - czy ministerstwo wiedziało o podwójnej roli I. C. już wtedy, kiedy powierzało jej "synchronizowanie prac wydawniczych"?; - w jaki sposób "wyłoniono" wykonawcę "[...]", tj. czy wybrano go w drodze przetargu, konkursu, losowania czy może jeszcze inaczej, jakie były kryteria (inne) wyboru oferentów, gdzie zostały one określone i podane, spośród ilu oferentów wybrano ofertę [...]?; - czy redakcja Wydawnictwa Ministerstwa uzyskała rejestrację podawanego tytułu czasopisma oraz czy zarejestrowała podawaną w wydawnictwie domenę?; - dlaczego I. C. twierdziła, że koordynowała publikację "[...]" i dlaczego przygotowywała odpowiedź na list skarżącej z [...] września 2024?; - dlaczego MRiRW nie ma świadomości o tym, co zamawia za 30 tys. zł?, - dlaczego nie wie czym jest redakcja i czasopismo, a czym domena i znak towarowy? - które departamenty i kto personalnie przygotowywał odpowiedź z [...] września 2024 r. Skarżąca stwierdziła, że odpowiedzi na powyższe pytania nie zostały jej udzielone w odpowiedzi na maila z dnia [...] listopada 2024 r., ani też wcześniej. Podała, że w dniu [...] marca 2025 r. wezwała MRIRW do usunięcia naruszenia prawa w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z [...] listopada 2024 r., które zbierało pytania, na które nie udzielono jej informacji od [...] września 2024 r. Uznała, że brak odpowiedzi czyni zasadnym złożenie skargi na bezczynność. Zdaniem skarżącej, zaistniała bezczynność skutkowała naruszeniem: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wobec powyższego wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej, MRiRW nie udzielając wnioskowanej informacji naruszył także prawo prasowe - art. 44 ust. 1 Prawa prasowego, który stanowi że: kto utrudnia lub tłumi krytykę prasową - podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Sprawa ta była opisywana już wcześniej przez nią w artykule prasowym - a żądane informacje to jego kontynuacja. Sprawą zajmuje się też prokuratura. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bądź w przypadku nieuwzględnienia wniosku o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca wniosła skargę w formie dokumentu elektronicznego. Skarga powinna zatem zostać podpisana przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Z analizy wniesionych przez skarżącą dokumentów elektronicznych za pośrednictwem platformy e-PUAP wynika, że zarówno dokument elektroniczny wniesiony przez platformę e-PUAP, wewnątrz którego przekazana została skarga, jak i sama skarga nie zostały podpisane przez skarżącą podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym ani podpisem osobistym. Stanowi to oczywisty brak formalny skargi. Ponadto, skarga zawiera także inne braki formalne, tj. nie zawiera numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Z treści skargi nie wynika jasno, czy stroną skarżącą jest Wydawnictwo [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w imieniu którego działa M. K., będąca prezesem spółki, na co wskazywałby sposób oznaczenia stron, czy też skarżącą jest osoba fizyczna, na co wskazuje treść skargi oraz korespondencja prowadzona za pośrednictwem poczty elektronicznej, stanowiąca załączniki do odpowiedzi na skargę. W ocenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w przedmiotowej sprawie M. K. działała jako osoba fizyczna, zatem zgodnie z treścią art 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga, jako pierwsze pismo w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej. Przedmiotowa skarga nie czyni zadość także treści art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż nie zawiera prawidłowego oznaczenia strony, tj. organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Skarżąca, jako stronę wskazała Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które nie może być traktowane jako organ w rozumieniu p.p.s.a., gdyż stanowi jedynie jednostkę organizacyjną służącą do obsługi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która nie posiada zdolności sądowej. Wobec powyższego organ stwierdził, że wskazane braki formalne pisma skarżącej skutkować powinny odrzuceniem przez Sąd przedmiotowej skargi. Natomiast, w przypadku uznania przez Sąd, że nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi, organ wniósł o jej oddalenie, ponieważ skarżącej zostały przekazane żądane informacje za pośrednictwem poczty elektronicznej w wiadomości z dnia [...] października 2024 r. oraz z dnia [...] listopada 2024 r., zatem na dzień wniesienia skargi nie może być mowy o stanie bezczynności wobec wniosku z dnia [...] września 2024 r. Skarżącej udzielone zostały odpowiedzi na każde z pytań, choć większość z nich nie dotyczyła udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Powodu do uwzględnienia skargi nie może także stanowić ogólnikowa argumentacja, że organ nie udzielił odpowiedzi na zadane pytania. Zwłaszcza w świetle treści wiadomości przesłanej skarżącej w dniu [...] października 2024 r. To, że skarżąca jest niezadowolona z otrzymanej odpowiedzi nie może przesądzać o tym, że zobowiązany do udzielenia informacji pozostaje w bezczynności. Wskazano, że organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W odpowiedzi, przekazanej skarżącej w dniu [...] października 2024 r., podano także w jakim zakresie MRiRW nie dysponuje informacjami, których domagała się udostępnienia. Organ w związku z powyższym stwierdził, że odpowiedź udzielona skarżącej jest kompletna. Skarżąca, w dniu [...] kwietnia 2025 r., skierowała pismo do Sądu, w którym podała swój numer PESEL oraz załączyła podpisaną osobiście skargę. Pismem z tej samej daty, tj. [...] kwietnia 2025 r., w odpowiedzi na odpowiedź organu na skargę podniosła, że przedmiotem jej skargi jest brak odpowiedzi MRiRW na pytania zawarte w mailu z dnia [...] listopada 2024 r. - zbierającym wszystkie pytania, na które organ nie udzielił odpowiedzi od [...] września 2024 r. (a nie [...] września 2024 r., jak podaje MRiRW w odpowiedzi na skargę), a także zawierające nowe pytania. Na mail z dnia [...] listopada 2024 r. nie otrzymała żadnej odpowiedzi i to jest przedmiotem jej skargi. Zwróciła uwagę, że MRiRW w odpowiedzi na skargę przekonuje, że jej pytania nie stanowiły informacji publicznej - nie przytaczając jednak konkretnie, które z nich miałoby nie być informacją publiczną. Kwestionując to stanowisko podniosła, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. pytała np. o listę doradców ministra rolnictwa, czy sposób wyłonienia wykonawcy "[...]", o charakter tego ministerialnego wydawnictwa, a także o kryteria wyboru wykonawcy oraz nakład i sposób kolportażu tego wydawnictwa. W jej ocenie są to informacje o charakterze publicznym. Odpowiedzi nie udzielono jej ani wcześniej, ani w odpowiedzi na ten mail. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarżąca, jako Prezes [...] z siedzibą w [...] będącego wydawcą portalu [...] i [...] oraz Redaktor Naczelna, mieści się w pojęciu prasy definiowanej w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1914). Skoro zatem o dostęp do informacji publicznej może występować prasa, to odnieść to należy do podmiotów mieszczących się w tym zakresie. Sam tytuł prasowy nie ma podmiotowości prawnej, przypisana jest ona podmiotom działającym w imieniu prasy, w tym przypadku osobom fizycznym wchodzącym w skład redakcji lub - tak jak w tej konkretnej sprawie - będącym wydawcą tytułu i redaktorem naczelnym. Jak wynika z akt sprawy, z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wystąpiła redaktor naczelna, wskazując na tytuł wydawnictwa, w imieniu którego występuje. Zatem nie działała ona jako podmiot prywatny, ale jako "prasa", przedstawiciel określonego tytułu prasowego, a żądanie udostępnienia wiadomości było związane z działalnością dziennikarską. Tym samym złożenie skargi na bezczynność przez przedstawiciela tytułu prasowego ma uzasadnienie prawne, a także interes - w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. - w zaskarżeniu bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanych informacji. Skarżąca, jako przedstawiciel prasy, z wniosku której skierowała w dniu [...] listopada 2024 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest uprawniona do zaskarżenia bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku. Skarga na bezczynność Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została zarejestrowana przez Sąd jako skarga na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ponieważ ministerstwo, jako urząd administracji rządowej, jest organem pomocniczym ministra i to minister, jako odpowiedzialny za ten dział administracji rządowej, stoi na jego czele. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej jako: u.d.i.p.) bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej, jako: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide: P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie nie było sporne, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, które z mocy prawa podlegają udostępnieniu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym. Podkreśla się przy tym, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych (...) i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p." (por. M. Chmaj [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). W ocenie Sądu, żądanie udostępnienia listy doradców Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, sposobu i kryteriów wyboru wykonawcy "[...]" i ilości oferentów stanowi informację publiczną, gdyż mieści się w zakresie przedmiotowym art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. Zgodnie z ww. przepisami udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Należy przypomnieć, że udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Wobec powyższego, Sąd uznał, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozostaje w bezczynności, albowiem wniosek z dnia [...] listopada 2024 r. w zakresie: udostępnienia listy doradców Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, sposobu i kryteriów wyboru wykonawcy "[...]" i ilości oferentów nie został dotychczas rozpoznany. To skutkuje tym, że Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w tym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pozostałym zakresie Sąd stwierdził, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił się bezczynności, ponieważ pozostawił pytania ujęte we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. bez odpowiedzi. I tak organ nie zareagował na pytanie, czy redakcja Wydawnictwa Ministerstwa uzyskała rejestrację podawanego tytułu czasopisma oraz, czy zarejestrowała podawaną w wydawnictwie domenę. Choć na to pytanie, stanowiące informację publiczną, organ udzielił odpowiedzi już wcześniej, tj. przed dniem [...] listopada 2024 r. ([...] września 2024 r.), to jednak nie zwalniało to organu z poinformowania o tym wnioskodawczyni po wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. Również na pytanie z zakresu informacji, które wydawnictwo "synchronizowała" i "koordynowała" I. C., czy tylko ministerialne, organ udzielił już odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2024 r. Jednak nie zareagował na przedmiotowe pytanie, które skarżąca zawarła we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. Natomiast inne pytania skarżącej, zawarte we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r., tj. czy ministerstwo wiedziało o podwójnej roli I. C. już wtedy, kiedy powierzało jej "synchronizowanie prac wydawniczych", dlaczego I. C. twierdziła, że koordynowała publikację "[...]" i dlaczego przygotowywała odpowiedź na list skarżącej z [...] września oraz dlaczego MRiRW nie ma świadomości o tym, co zamawia za 30 tys. zł i dlaczego nie wie czym jest redakcja i czasopismo, a czym domena i znak towarowy - nie są pytaniami o informację publiczną. Zauważyć należy, że z treści tych pytań wynika, że ich autorka oczekuje, iż organ wytłumaczy się i odniesie do podnoszonych kwestii, co nie należy do sfery faktów. W trybie u.d.i.p. nie można bowiem domagać się przeprowadzenia oceny, czy też dokonania autokontroli. Tak więc, żądane w tym zakresie informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i z tego względu nie poddają się ujętym w niej zasadom udostępniania. Informacja publiczna dotyczy bowiem sfery faktów, którymi organ dysponuje. Nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną. Udostępnieniu podlega bowiem sama informacja, stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta, bądź też nie, przez dany organ, czy znajduje się w danym, a nie innym miejscu. Tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej, dotyczącej spraw publicznych. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępnie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2198/11, Lex nr 1122882; z 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11; z 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 192/12, Lex nr 1218848). Również pytanie skarżącej, które departamenty i kto personalnie przygotowywał odpowiedź z [...] września 2024 r., nie dotyczy sfery informacji publicznej. Decyzję o ostatecznym kształcie udzielonej odpowiedzi podejmuje osoba, która ją podpisuje, wykonująca z upoważnienia organu elementy władzy publicznej. Skarżąca ma wiedzę na temat tożsamości osoby, która podpisała skierowane do niej pisma. Ponadto, jako informacji publicznej nie należy traktować wewnętrznych uzgodnień, czy roboczych stanowisk wypracowywanych w danym urzędzie w ramach przygotowywania stanowiska organu. Dopiero ostatecznie wypracowane i zajęte przez organ stanowisko można zaliczyć do kategorii informacji publicznej. Skoro informacją publiczną nie jest robocze stanowisko danego pracownika urzędu, choćby przyjęło formę projektu pisma lub wkładu do niego, to tym bardziej informacji publicznej nie może stanowić informacja na temat tożsamości urzędnika, który przygotował materiał niepodlegający udostępnieniu. Tak skonstruowany wniosek skarżącej w powyższym zakresie nie dotyczył zatem informacji publicznej. Organ w takiej sytuacji winien poinformować o tej okoliczności wnioskodawcę. Brak odpowiedzi w tym zakresie powoduje, że należało stwierdzić, że pozostaje on w bezczynności. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka organu wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu, bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy we wskazanym zakresie nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej), lecz wynika z nieprawidłowego interpretowania i zastosowania przepisów prawa dotyczących dostępu do informacji publicznej. Ta okoliczność - zdaniem Sądu - nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 złotych. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.