II SAB/Wa 384/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2013 r. – oddala skargę – J. K. powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej i ustawę o szkolnictwie wyższym, w dniu [...] marca 2013 r. złożył do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosek o udzielenie informacji dotyczącej P. B. w zakresie wskazania podstawowego miejsca jego zatrudnienia, uczelni w której jest zaliczony do minimum kadrowego jednolitych studiów magisterskich. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 112, poz. 1198 z późn. zm.). Organ odwołał się do art. 1 ust. 2 powołanej ustawy podał, że ustawodawca w art. 129a ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.) wymienił podmioty, którym przysługuje prawo dostępu do danych zawartych w centralnym wykazie nauczycieli akademickich i pracowników naukowych, w tym do minimów kadrowych. J. K. w dniu [...] lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2013 r. Skarżący podniósł w skardze, że P. B. pełni funkcję organu w związku z tym informacje o jego osobie objęte są zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie, w której jest on rektorem jest uczelnią publiczną, co jeszcze bardziej czyni zasadność udzielenia informacji na temat funkcjonowania jej organów. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ustawodawca przyznał sądom administracyjnym uprawnienia kontrolne wyłącznie w określonych prawem przypadkach. Tak też wyraźnie określił właściwość sądów administracyjnych w przypadkach bezczynności organów. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, wyd. 5, s. 378). Badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12, I OSK 1475/12). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nakazuje organowi albo udostępnić informację publiczną zgodnie z wnioskiem albo odmówić jej udostępnienia (w całości lub części), co musi przybrać formę decyzji. Natomiast w przypadku potraktowania żądanej informacji, jako informacji nienoszącej cech informacji publicznej, brak podstawy do działania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skierowany do organu wniosek nie zawiązuje postępowania jurysdykcyjnego na jej gruncie. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że żądana informacja stanowi informację publiczną, kwestią sporną jest czy organ zasadnie przyjął, że w sprawie ma zastosowanie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określającej odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. To, że informacja ma charakter informacji publicznej, nie oznacza jeszcze, iż możliwy jest do niej nieograniczony dostęp, a w szczególności że zasady i tryb dostępu nie może być uregulowany w sposób odmienny niż w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Obok ustawy o dostępie do informacji publicznej funkcjonują również inne ustawy, regulujące w sposób odmienny i swoisty zasady i tryb dostępu do określonych informacji. Zgodnie z art. 129a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572), minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego prowadzi centralny wykaz nauczycieli akademickich i pracowników naukowych. 2. W centralnym wykazie nauczycieli akademickich i pracowników naukowych zamieszcza się następujące dane: 1) imię i nazwisko nauczyciela akademickiego lub pracownika naukowego; 2) numer PESEL, a w przypadku jego braku numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, tytuł zawodowy, stopień naukowy lub tytuł naukowy; 3) informacje o podstawowym miejscu zatrudnienia i miejscu dodatkowego zatrudnienia; 4) informacje o zaliczeniu do minimum kadrowego. 3. Dane w zakresie określonym w ust. 2 przekazują ministrowi uczelnie, instytuty naukowe i pomocnicze jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk, instytuty badawcze, państwowe jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Sprawiedliwości, prowadzące działalność naukową i badawczo-rozwojową oraz międzynarodowe instytuty naukowe utworzone na podstawie odrębnych przepisów, działające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 4. Dostęp do danych zawartych w centralnym wykazie nauczycieli akademickich i pracowników naukowych przysługuje właściwym ministrom wskazanym w art. 33 ust. 2, rektorom uczelni, dyrektorom instytutów i państwowych jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Sprawiedliwości, o których mowa w ust. 3, organom Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, Radzie oraz Komisji. 5. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób prowadzenia wykazu, 2) terminy, w których uczelnie oraz instytuty, o których mowa w ust. 3, są obowiązane przekazywać dane objęte wykazem, 3) szczegółowy tryb i formę udostępniania wykazu - mając na uwadze zapewnienie właściwej polityki kadrowej w uczelniach. W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, na organie ciąży jedynie obowiązek poinformowania o tym wnioskodawcy, natomiast organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, że z samego faktu, że informacja dotyczy osoby publicznej nie można wywodzić, że w sprawie należy stosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taka teza prowadziłaby do wniosku, że regulacja zawarta w art. 1 ust. 2 powołanej ustawy jest zbędna. W związku z powyższym Sąd uznał, że organ działał w sprawie prawidłowo, a skarga na jego bezczynność była niezasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.