II SAB/Wa 385/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] października 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. A.G. w dniu [...] czerwca 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyłączenie stosowania art. 15c i art. 22a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Następnie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 164/20 Sąd: 1. zobowiązał Ministra do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłości; 3. stwierdził, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 zł. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu [...] września 2020 r. decyzję nr [...], którą odmówił wyłączenia stosowania wobec strony art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W dniu [...] października 2020 r. A. G. złożył do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...]. Strona w dniu [...] kwietnia 2021 r. wniosła do organu ponaglenie dotyczące wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] września 2020 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy emerytalnej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji będącej odpowiedzią na wniosek w terminie miesiąca oraz wymierzenie organowi grzywny i przyznanie sumy pieniężnej w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sytuacja, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona skarga, w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami, jest rozpoznawana merytorycznie (lis pendens) lub nastąpiło już wcześniejsze merytoryczne prawomocne rozpoznanie skargi (res iudicata), w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Nie ulega wątpliwości, że sprawa przewlekłości MSWiA w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o wydanie decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej została prawomocnie zakończona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 164/20, którym zobowiązano organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego. W mniejszym postępowaniu skarżący – co prawda – wnosi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2020 r., wydanej na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, jednakże wniosek ten (o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest środkiem prawnym złożonym w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. WSA w Warszawie w obecnym składzie stoi na stanowisku, że kwestia związana z nieprawidłowym, opieszałym załatwieniem ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być przedmiotem kolejnej skargi na przewlekłość organu, w sytuacji bowiem gdy przewlekłość organu w rozpoznaniu wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest już stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu, wszczynanie kolejnego postępowania w tym samym przedmiocie jest niedopuszczalne i godzi w powagę rzeczy osądzonej. Przysługującym wnioskodawcy środkiem prawnym w sytuacji, gdy organ pomimo zobowiązującego go do działania prawomocnego wyroku w dalszym ciągu unika realizacji obowiązku nałożonego w tym wyroku, jest skarga składana w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym (po jego nowelizacji dokonanej przez art. 1 pkt 42 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658)) "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Sąd uwzględniając skargę w tym przedmiocie, ocenia, czy po wydaniu wyroku organowi nie wykonującemu tego wyroku można zarzucić trwanie w bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania, a także czy stwierdzona bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wydaniu wyroku miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To właśnie skarga z art. 154 § 1 P.p.s.a. pozwala Sądowi na ocenę, czy po wydaniu wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwił sprawę, czy też wciąż pozostaje bezczynny lub w dalszym ciągu przewlekle prowadzi sprawę. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Przyjęcie, że po stwierdzeniu bezczynności organu i następującej po niej dalszej bezczynności w granicach tej samej sprawy, stronie przysługuje prawo do wniesienia nowej skargi na bezczynność w tej samej sprawie, powodowałoby, że instytucja wniesienia skargi na niewykonanie wyroku prawomocnie stwierdzającego już bezczynność i zobowiązującego organ do określonej aktywności stałaby się zbędna (tak: NSA w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3030/21, dostępna w CBOSA). Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.