II SAB/Wa 389/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung Janusz Walawski Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. w przedmiocie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] i [...] listopada 2010 r. 1. zobowiązuje Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. do rozpoznania wniosków J. D. z dnia [...] i [...] listopada 2010 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania 2. zasądza od Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. na rzecz skarżącego J. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r. J. D., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej udip, zwrócił się do Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. o wykaz uchwał Rady Pedagogicznej Szkoły Muzycznej I st. w G. w roku szkolnym 2008/2009 i 2009/2010. Dyrektor Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. skierowanym do J. D. poinformował, że ww. jest członkiem Rady Pedagogicznej i ma prawo zapoznać się z protokołami Rad Pedagogicznych, które są dostępne w sekretariacie szkoły. Z kolei we wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. J. D., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. czy polecenie Burmistrza Miasta G. dotyczące wprowadzenia zmian do “Regulaminu dla osób wypożyczających instrumenty szkolne" i dokładne ustalenie zasad naliczania opłat pobieranych za wypożyczanie instrumentów zostało w Miejskiej Szkole Muzycznej I st. zrealizowane, 2. w jakiej kwocie ustalone zostały, zgodnie z poleceniem Burmistrza Miasta G., opłaty za wypożyczenie instrumentów Miejskiej Szkoły Muzycznej I st., 3. czy pobierane od uczniów opłaty za wypożyczenie instrumentów szkolnych odprowadzane są, zgodnie z poleceniem Burmistrza Miasta G., na rachunek budżetu Gminy Miasta G., 4. w jakiej kwocie zgromadzono i odprowadzono do budżetu miasta środki z tytułu wypożyczenia instrumentów szkolnych w kwietniu, maju, czerwcu, wrześniu i październiku 2010 r., czy w miesiącach wakacyjnych uczniowie także ponosili opłaty za wypożyczanie instrumentów Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G., 5. czy w związku z wypożyczaniem szkolnych instrumentów w Miejskiej Szkole Muzycznej I st. przestrzegane są uregulowania zawarte w art. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240)? Dyrektor Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. skierowanym do J. D. poinformował, że wszelkie informacje dotyczące wypożyczania instrumentów muzycznych znajdują się w aktualnym Regulaminie Wypożyczania Instrumentów Muzycznych w Miejskiej Szkole Muzycznej w G., który znajduje się w sekretariacie szkoły. W dniu 13 grudnia 2010 r. J. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. w zakresie nierozpatrzenia jego wniosków z dnia [...] listopada 2010 r. oraz z dnia [...] listopada 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. do udzielenia żądanej przez niego informacji publicznej w terminie 14 dni oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podkreślił, że organ nie udzielił informacji, o które wnosił we wskazanych wyżej wnioskach z dnia [...] i [...] listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając swój wniosek o odrzucenie skargi organ stwierdził, że skarga wniesiona została na bezczynność podmiotu niebędącego organem administracji, stąd też jest ona niedopuszczalna. Odnośnie zaś wniosku o oddalenie skargi organ wskazał, że skarżący miał pełną możliwość uzyskania informacji, której oczekiwał, gdyż była ona ogólnie dostępna. Podkreślił, że skarżący jest nauczycielem Szkoły Muzycznej w G. i członkiem Rady Pedagogicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy odnieść się do stanowiska Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I Stopnia w G., który wnosił o odrzucenie skargi. Organ stwierdził, że skarga wniesiona została na bezczynność podmiotu niebędącego organem administracji, stąd też jest ona niedopuszczalna. Wniosek taki jest nieprawidłowy. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące funkcje publiczne, w tym w szczególności m. in. organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, czy podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne. Zgodnie z art. 4 ust. 3 udip obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są także inne podmioty niewymienione w art. 4 ust. 1 i ust. 2 udip, jeżeli posiadają taką informację. Przyjąć zatem należy, że ustawodawca chciał, aby katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej był niezamknięty (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 1231/06 opublikowany w LEX nr 320831). Z treści art. 4 udip wynika, iż każdy podmiot wykonujący zadania publiczne lub gospodarujący majątkiem publicznym ma obowiązek udzielać informacji publicznej. Pojęcie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie jest tożsame z pojęciem organu administracji publicznej. Jest to pojęcie szersze i samoistne. O tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje wykonywanie przez niego zadań mających charakter publiczny. W rozpatrywanej sprawie Państwowa Szkoła Muzyczna wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji oraz gospodaruje mieniem publicznym, a zatem jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej. Uznając zatem skargę za dopuszczalną i przechodząc do rozważań natury merytorycznej w pierwszej kolejności wyjaśnić należało, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący, stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Należy zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej oprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakteru informacji publicznej nie mają natomiast wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, a także wnioski dotyczące przyszłych działań organów w sprawach indywidualnych (zob.: postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SAB 105/02, Lex nr 137863, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., II SAB/Wa 175/06, Lex Nr 340013 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r., II SAB/Wa 1/06, Lex nr 197599). Żądane przez skarżącego, we wnioskach z dnia [...] i [...] listopada 2010 r., informacje mieszczą się w katalogu informacji publicznych określonych w art. 1 w zw. z art. 6 udip, gdyż dotyczą działalności publicznej oraz sposobu gospodarowania majątkiem publicznym. Sposób udzielenia informacji publicznej jest określony w art. 14 udip. W art. 14 ust. 1 udip nakazuje się podmiotom, zobowiązanym do udzielenia informacji udzielenia jej w sposób i w formie określonej we wniosku. Z kolei w art. 14 ust. 2 ustawy uregulowany został tryb udzielenia informacji publicznej w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie może udzielić jej w sposób, jaki sobie życzy wnioskodawca. Podstawową regułą jest zatem to, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien ją udzielić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Sposób udzielenia informacji będzie tu oznaczał tryb, w jaki wnioskodawca życzy sobie, aby mu udzielono informacji. Wnioskodawca wyznacza sposób i formę w jakim ma być mu udostępniona informacja. Zobowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien udzielić jej zgodnie z wnioskiem. W sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może udzielić jej zgodnie z wnioskiem, to wówczas powinien postąpić wedle trybu określonego w przepisie art. 14 ust. 2 udip Takie postępowanie jest trójstopniowe: • podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej pisemnie zawiadamia wnioskodawcę o tym, że nie może jej udzielić w sposób i w formie określonej we wniosku. Pismo zawiera dwa elementy: podanie przyczyn z powodu, których informacja publiczna nie może być udzielona tak jak chce tego wnioskodawca oraz wskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja ma być udzielona. Pismo takie nie może tylko sprowadzać się do podania przyczyn braku możliwości udostępnienia informacji w sposób lub formie podanej we wniosku albo tylko wskazanie sposobu lub formy jej udostępnienia. W piśmie powinna być także informacja, że w terminie czternastodniowym wnioskodawca powinien złożyć wniosek o udostępnienie informacji w sposób lub formie, która jest możliwa; • wnioskodawca po otrzymaniu ww. pisma ma obowiązek złożyć nowy wniosek o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej; • jeżeli wnioskodawca złoży nowy wniosek, wówczas jest mu udzielana informacja publiczna. Natomiast, jeśli wnioskodawca takiego wniosku nie złoży, wówczas podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma obowiązek wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że Dyrektor Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. jest w bezczynności, ponieważ nie udzielił informacji wedle sposobu określonego we wniosku, ani nie zastosował trybu określonego w art. 14 ust. 2 udip. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zażądał przesłania żądanych informacji formie listu elektronicznego w formacie PDF. Odpowiedzi Dyrektora Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. z dnia [...] listopada 2010 r. nie dotyczą przesłania skarżącemu wniosku w żądanej przez niego formie ani nie informują go o braku możliwości przesłania mu żądanych danych w formie określonej we wniosku. W takiej sytuacji nie można uznać, że Dyrektor Miejskiej Szkoły Muzycznej I st. w G. udzielił skarżącemu informacji zgodnie z wnioskiem, a zatem znajduje się w bezczynności. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Orzekając o kosztach Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.