II SAB/Wa 4/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego postanawia odrzucić skargę Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sądy sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, tzn. takich które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie czy rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy prawa. Tymczasem czynności, których skarżący domagał się od Prezesa RM, nie mogły się zakończyć tego typu aktem lub czynnością. J. H. żądał bowiem przede wszystkim od Prezesa RM wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzeń burmistrza. Pomijając, iż do wydania tego typu rozstrzygnięcia właściwy był na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wojewoda, to i tak rozstrzygnięcie to nie zapada w formie decyzji, postanowienia ani aktu czy czynności o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego, jak podkreślił NSA w wyroku z 8 kwietnia 1992r. SAB/Wr 15/92 ONSA 1993 nr 2 poz. 39, brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia nieważności, nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podobnie nie mogło być załatwione w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy pismo skarżącego nazwane zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Nawet, gdy jak sugeruje skarżący było ono złożone w trybie art. 37 kpa, a nie w trybie skarg i wniosków, to na postanowienie wydane w jego wyniku nie służy skarga do sądu administracyjnego. Nie kończy ono bowiem sprawy, ani jej nie rozstrzyga. Na podobnym stanowisku stanął NSA w postanowieniu z 12 lutego 2002r. II SA/Gd 3920/01. Skarga do sądu nie służy też na bezczynność w zakresie skarg i wniosków, załatwia się je bowiem zgodnie z art. 237 § 3 kpa w formie zawiadomienia. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji.