II SAB/Wa 41/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. D. na bezczynność P. S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. 1. zobowiązuje P. S.A. z siedzibą w K. do rozpatrzenia wniosku J. D. z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od P. S.A. z siedzibą w K. na rzecz J. D. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. pełnomocnik J. D. i D. D. zwrócił się do P. S.A. z siedzibą w K., w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie wszelkiej dokumentacji związanej z posadowieniem urządzeń przesyłowych na nieruchomości, w tym decyzji administracyjnej stanowiącej źródło prawne tego zdarzenia. W odpowiedzi na powyższe P. S.A. z siedzibą w K. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. odpowiedziały, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. pełnomocnik J. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność P. S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2013 r., polegającą na: – nieudostępnieniu informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej; – niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność nie jest ograniczone żadnym terminem i tak długo, jak trwa stan bezczynności organu – w tym przypadku Spółki – możliwe jest jej wniesienie do sądu administracyjnego. Ponadto podniósł, że skarga jest dopuszczalna bez uprzedniego wezwania organu – w tym przypadku Spółki – do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na zakres zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który w stosunku do postępowań w przedmiocie udostępniania informacji publicznej ma zastosowanie jedynie w przypadku odmowy jej udzielenia, które następuje w drodze decyzji. W pozostałych przypadkach udostępnienie następuje w formie czynności materialno-technicznej i k.p.a. nie ma wtedy zastosowania. Następnie strona skarżąca argumentowała, że Spółka, pomimo, iż jest podmiotem prawa prywatnego, jest zobowiązana do udostępniania informacji publicznej, powołując się przy tym na treść art. 4 ust.1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wedle którego zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Zdaniem pełnomocnika skarżącego, owe "zadania publiczne", rozumiane jako działania powszechne i użyteczne dla ogółu, sprzyjające osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie, są wykonywane przez Spółkę P. S.A. z siedzibą w K., zajmującą się m. in. dystrybucją energii elektrycznej. A zatem sprawy dotyczące wykonywania tej działalności są objęte terminem "zadań publicznych" i jako takie stanowią informację publiczną. Uzasadniając faktyczną podstawę skargi, pełnomocnik wskazał, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. zwrócił się do skarżonej Spółki o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych posadowionych na gruntach stanowiących własność wnioskujących. Pełnomocnik wskazał, że w odpowiedzi otrzymał pismo z dnia [...] lipca 2013 r. Podał też, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy w sprawie umorzenia postępowania. Wobec powyższego pełnomocnik stwierdził, że skarga jest w pełni uzasadniona i dlatego wniósł o stwierdzenie bezczynności ww. Spółki oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Spółka, za pośrednictwem swojego pełnomocnika, wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Uzasadniając powyższe stanowisko, strona skarżona powołała się na tezy przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 19 października 2011 r., sygn. I OSK 1987/11 i stwierdziła, że wystąpienie skarżącego w niniejszej sprawie, jakkolwiek oparte o treść ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest w istocie wystąpieniem w sprawie prywatnej, dotyczącej realizacji własnego, indywidualnego interesu. Dodatkowo o indywidualnym charakterze powyższego wniosku o udostępnienie informacji publicznej świadczy fakt, że został on złożony wraz z pismem dotyczącym roszczeń cywilnoprawnych skarżącego, dotyczących ustanowienia na ich rzecz służebności. Zatem sprawa nie posiada charakteru sprawy publicznej i jako taka nie podlega regulacjom zawartym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w tym również nie może zostać wydana w tej materii decyzja administracyjna. Ponadto pełnomocnik Spółki wskazał, że udostępnieniu może podlegać jedynie taka informacja, która pozostaje w dyspozycji takiego podmiotu w związku z wykonywanymi zadaniami, a nie każda informacja, będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Z tego wywnioskowano, że Spółka mogłaby udostępniać tylko te informacje, które są związane z wykonywaniem przez nią zadań publicznych. Ponadto, zdaniem Spółki, dotyczy to jedynie dokumentów wytworzonych przez nią w związku z wykonywaniem tych zadań. W tym miejscu podkreślono, że dokumenty, których udostępnienia domagał się skarżący, nie zostały wytworzone przez Spółkę, nie zostały wydane w związku z inwestycją prowadzoną przez Spółkę, co przesądza o tym, że nie mają one związku z zadaniami, które byłyby wykonane przez Spółkę. Kolejnym podniesionym przez pełnomocnika argumentem jest teza, że uznanie żądanych przez skarżącego dokumentów za informację publiczną będzie prowadziło do konieczności udzielania tych informacji lub informowania o braku ich posiadania. Dodatkowo może to prowadzić do odebrania Spółce możliwości ochrony swoich interesów poprzez obowiązek wydawania dowodów w potencjalnych sprawach cywilnych, skierowanych przeciwko niej. Ponadto pełnomocnik wskazał na możliwość pozyskiwania żądanych dokumentów np. z archiwów państwowych lub wprost od organów, które je wytworzyły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu, skarga J. D. na bezczynność P. S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Ażeby zatem można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie wytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Z tego względu należało uznać, że żądana przez skarżącego informacja w postaci decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych posadowionych na gruntach stanowiących własność wnioskujących, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew stanowisku Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżący wystąpił z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez niego z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.). Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącego. Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy, wskazać należy na treść przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. P. S.A. z siedzibą w K. są w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem, jak wynika z rubryki 7 Odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Już z tej przyczyny Spółka jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zaznaczenia wymaga, że obowiązek udostępnienia informacji istnieje jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego wniosek w tym zakresie został skierowany, jest w posiadaniu takich informacji. Gdy żądanych informacji nie ma, powinien powiadomić o tym podmiot wnioskujący. Niezależnie od tego, podkreślić należy, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów tak konstytucyjnych, jak i ustawowych. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05 stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek oraz suwerenności i niepodległości państwa. Zatem, dla zapewnienia wolności i praw człowieka oraz obywatela, dysponowanie zasobami energetycznymi urzeczywistnia dobro wspólne, o czym stanowi art. 1 Konstytucji RP, zaś wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczona – stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - tylko w ustawie i jedynie wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Przedsiębiorstwa energetyczne są więc przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują - w ocenie Sądu - zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, publ. http//cbois.gov.pl). Zdaniem Sądu, powyższe rozważania można odnieść także do przedsiębiorstwa, które zajmuje się przesyłem energii elektrycznej. Wbrew stanowisku Spółki, żądane informacje pozostają w związku z zadaniami wykonywanymi przez ten podmiot, bowiem odnoszą się do instalacji elektroenergetycznej. W orzecznictwie i doktrynie powszechne jest stanowisko, że udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Reasumując, z akt sprawy wynika, że P. S.A. z siedzibą w K. nie załatwiły wniosku skarżącego w sposób określony w ustawie. W odpowiedzi na skargę Spółka wskazała bowiem, że żądane informacje nie są informacją publiczną. P. S.A. z siedzibą w K. pozostają zatem w bezczynności co do wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. Wniosek ten powinien być rozpoznany przez Spółkę w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwrócił, jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku o jej udzielenie. O ile Spółka jest w posiadaniu wskazanych przez skarżącego dokumentów, powinna zakończyć wszczęte tym wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, udzielając informacji publicznej albo wydając decyzję o jej odmowie, gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Uznając skargę za zasadną, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał P. z siedzibą w K. do załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] czerwca 2013 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność, Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy. W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., kierowanym do strony, Spółka wezwała do wskazania, udostępnienia jakich konkretnie dokumentów domagają się wnioskujący, albowiem wobec nieprecyzyjności wniosku Spółka nie jest w stanie w prawidłowy sposób zrealizować żądań w nim zawartych. Skarżący nie udzielił na to pismo odpowiedzi, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto, jak wynika z odpowiedzi na skargę, Spółka pozostawała w błędnym przeświadczeniu, że żądana informacja nie jest udostępniana w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.