II SAB/Wa 410/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz P. W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2474/16 Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.": 1) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1013/15 w sprawie ze skargi P. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 2) zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA wskazał, iż zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. II SAB/Wa 1013/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną. Podejmując ww. rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia [...] września 2015 r. P. W. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Zarzucając organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 35 § 1 - 3 i § 5 oraz art. 36 § 1 k.p.a., a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie organu do wydania decyzji, 3) przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 5-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, 5) orzeczenie przez Sąd o istnieniu uprawnienia do posiadania przez skarżącego broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu skargi P. W. wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2015 r., złożył wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych załączając wymagane dokumenty, w tym orzeczenia: psychologiczne i lekarskie. Postępowanie to nie zostało zakończone do dnia wniesienia skargi, zaś skarżącemu doręczane były kolejne postanowienia organu Policji o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy (a mianowicie z dnia: [...] maja 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] lipca 2015 r., [...] sierpnia 2015 r.). W dniu [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na przewlekłe prowadzenie sprawy, które nie zostało uwzględnione przez organ Policji wyższego stopnia. W ocenie skarżącego, organ - pomimo zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego oraz informacji niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy - mnożył czynności postępowania dowodowego, działając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania oraz potrzebą działania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Skarżący wskazał, iż rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), w zakresie w jakim przyznaje organom Policji uprawnienie do odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o uzyskanie pozwolenia na broń, wykracza poza upoważnienie ustawowe. Skarżący stwierdził jednocześnie, że organ prowadzący z jego wniosku postępowanie administracyjne działał bez podstawy prawnej, co ma związek z uznaniem, że w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na broń organy nie mogą korzystać z takiego środka dowodowego jakim jest wywiad środowiskowy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o oddalenie skargi. Przedstawiając przebieg dotychczasowego postępowania, organ podał, że w związku z zaistniałymi wątpliwościami co do tego, czy skarżący zdoła poddać się wymogom, jakie przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) nakładają na posiadacza pozwolenia na broń, skorzystał z przyznanego mu uprawnienia i złożył odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających możliwość dysponowania przez skarżącego bronią. Wobec naruszenia przez lekarza, do którego wniesione zostało odwołanie (od orzeczenia lekarskiego), wymagania dotyczącego przekazania dokumentacji w terminie 7 dni do Wojskowego Instytutu [...] w [...], postępowanie nie mogło zostać zakończone wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., jak zauważył organ, P. W. zwrócił się o zawieszenie prowadzonego postępowania, co spowodowało, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zawiesił na wniosek strony postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń. Oddalając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że po wniesieniu skargi skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na broń, co skutkowało zawieszeniem tego postępowania. W ocenie Sądu, skoro na wniosek skarżącego zawieszone zostało postępowanie główne (w przedmiocie wydania pozwolenia na broń), to integralnie z nim związane postępowanie w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Z ostrożności procesowej Sąd uznał, że ewentualnym przedmiotem kontroli sądowej co do bezczynności i przewlekłości organu Policji może zostać objęty okres od daty złożenia wniosku przez skarżącego o wydanie pozwolenia na broń ([...]kwietnia 2015 r.) do daty wniesienia skargi do Sądu ([...]września 2015 r.). Przechodząc do oceny przewlekłości postępowania we wskazanym wyżej okresie, Sąd I instancji wskazał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy oznacza nie tylko niezałatwienie sprawy w ustawowych terminach przewidzianych w art. 35 k.p.a., ale jednocześnie sytuację, w której organ prowadząc postępowanie wprawdzie podejmuje w jego toku czynności procesowe, które jednak mogą być ocenione jako zbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy organ pozoruje załatwianie sprawy, zaś działania procesowe, jakie podejmuje w toku postępowania są działaniami, które nie przybliżają organu do ostatecznego zakończenia sprawy. W ocenie Sądu I instancji, organowi nie można skutecznie postawić zarzutu prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Na czas trwania postępowania złożyły się niezbędne i konieczne czynności wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji (wywiad środowiskowy, badania lekarsko-psychologiczne). Zdaniem Sądu, organ podejmował wymagane prawem działania, których celem było doprowadzenie do ustalenia, czy zaistniały obligatoryjne przesłanki uprawniające do wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Nie można tracić z pola widzenia tego, że wpływ na przebieg postępowania prowadzonego przez organ miało wniesienie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., niestawienie się skarżącego na badania lekarsko-psychologiczne, konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Powyższych koniecznych czynności nie można w żaden sposób uznać za pozorne, zbędne, czyli przyczyniające się do przedłużenia postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. W., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający jego instancyjną kontrolę, ponieważ uzasadnienie to uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, argumentów, które Sąd I instancji uznał za uzasadniające przyjęte rozstrzygnięcie, a także jakie stanowisko Sąd I instancji zajął odnośnie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i zagadnień prawnych, 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 i § 2 oraz art. 35 § 1 - 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, w której organ administracji prowadził postępowanie przewlekle z naruszeniem wskazanych przepisów, tj. nie załatwił sprawy bez zbędnej zwłoki, 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi na przewlekle prowadzenie postępowania w sytuacji, w której organ administracji prowadził postępowanie przewlekle, a przy tym działał bez podstawy prawnej, 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, w której organ podejmował w toku sprawy czynności zbędne i niemające na celu załatwienia sprawy, 5) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, w której organ prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, 6) art. 149 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, § 1a, § 1b i § 2 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, w której organ administracji prowadził postępowanie przewlekle z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji, 7) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, pomimo wniosku skarżącego niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, co jednocześnie nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, 8) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wyjście poza granice przedmiotowej sprawy i dokonanie rozstrzygnięcia polegającego na nieuwzględnieniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Dodatkowo skarżący wniósł - w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że granice sprawy są szersze niż te zakreślone przez Sąd I instancji oraz, że stan prawny po nowelizacji ustawy o broni i amunicji ma istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, i jej rozstrzygnięcie zależy od uzyskania odpowiedzi od Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne - o skierowanie, na podstawie art. 193 Konstytucji, pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji w zakresie w jakim przepis art. 15h ust. 2 ww. ustawy przyznaje właściwemu komendantowi wojewódzkiemu Policji uprawnienie do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, stwierdzającego, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych może dysponować bronią, bez określenia przesłanek, od zaistnienia których uzależnione jest skorzystanie przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji z uprawnienia do wniesienia ww. odwołania, z przepisem art. 2, art. 30 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny motywując powołany na wstępie wyrok z dnia 18 lipca 2017 r. stwierdził, że skarga kasacyjna posiada usprawiedliwioną podstawę. Pisemne motywy zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu I instancji nie realizują celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu na gruncie art. 141 § 4 p.p.s.a. z tego podstawowego powodu, że brak jest w nich rzeczywistego odniesienia się do przebiegu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń palną zainicjowanego wnioskiem skarżącego. W pierwszym rzędzie, za niezasadne NSA uznał stwierdzenie zamieszczone w wyroku, że zawieszenie postępowania administracyjnego czyniło wszczęte postępowanie sądowe dotyczące przewlekłości zarzucanej organom Policji bezprzedmiotowym. Za przedmiot kontroli Sąd bowiem powinien był uznać, co też na zasadzie błędnie pojmowanej "ostrożności procesowej" uczynił, czynności procesowe podejmowane przez organ administracji do momentu zawieszenia postępowania. Po drugie, zamieszczonego w uzasadnieniu wyroku ogólnikowego twierdzenia, że podjętych przez organ Policji koniecznych czynności nie można traktować jako pozornych, zbędnych, czyli przyczyniających się do przedłużenia postępowania, nie można uznać za odpowiadającego w sposób właściwy na postawiony Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] w skardze zarzut, skoro swój wniosek Sąd oparł wyłącznie na jednozdaniowym lakonicznym ustaleniu, że "(...) wpływ na przebieg postępowania prowadzonego przez organ miało wniesienie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., niestawienie się skarżącego na badania lekarsko-psychologiczne, konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego". Następnie Sąd kasacyjny wskazał, iż przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje zatem wtedy, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Stwierdzenie przez sąd administracyjny, czy podlegające ocenie postępowanie, w związku z wniesieniem skargi na przewlekłość, można (lub nie) zakwalifikować jako dotknięte przewlekłością prowadzenia, uwzględniając powyższe, wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania szeregu ocen toku czynności procesowych, ustalenia faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. W uzasadnieniu swojego wyroku Sąd I instancji do powyższych okoliczności w żaden sposób się nie odniósł, pomimo że w treści skargi skarżący przedstawił szczegółową argumentację wskazującą tak na bezprawne - w jego ocenie - działania organu prowadzącego postępowanie, jak i na czynności, które miały charakter - jego zdaniem - arbitralny i dowolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia zobowiązany był przede wszystkim odnieść się merytorycznie do dwóch zasadniczych problemów prawnych poruszonych w rozpoznanej skardze, tj. kwestii dopuszczalności złożenia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego przez organ administracji, a w ramach tego zarzutu - zagadnienia dotyczącego tego, czy w sprawie zachodziły faktyczne powody, by orzeczenia nr [...] i [...] mogły zostać zakwestionowane, a ponadto do kwestii zgodności z prawem korzystania w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną ze szczególnego środka dowodowego jakim jest wywiad środowiskowy w znaczeniu jakie temu dowodowi jest przypisywane przez organy Policji. Pryncypialność i forma zakwestionowania przez skarżącego sposobu rozumienia i stosowania przepisów, które obie powyżej wskazane kwestie normują - abstrahując od oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności wywodów zamieszczonych w skardze - nakazywały Sądowi I instancji wypowiedzenie się odnośnie do treści upoważnienia ustawowego dotyczącego określenia warunków i trybu odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu poprzednim), jak też tego, za pomocą jakich środków dowodowych organy Policji zobowiązane są ustalać okoliczności relewantne w postępowaniu, m. in. to, czy składający wniosek o wydanie pozwolenia na broń ma określone uzależnienia, posiada miejsce stałego pobytu, czy też jest jedną z osób, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nawet niepodzielenie wyrażanych przez skarżącego zastrzeżeń interpretacyjnych, bez odniesienia się do okoliczności faktycznych sprawy i dokonania szeregu ocen dotyczących terminu podejmowanych czynności procesowych, nie pozwalało na oddalenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, albowiem przyznanie organom Policji prawa do odwołania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, jak też do przeprowadzania wywiadów środowiskowych samo w sobie nie decyduje o tym, że kontrolowane postępowanie z udziałem skarżącego nie było dotknięte przewlekłością w znaczeniu wcześniej przywołanym. W świetle powyższego, zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ wyklucza możliwość dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Z tej przyczyny pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, które nakierowane zostały nie tyle na podważenie prawidłowości formalnej wyroku, ile na wykazanie, że postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób przewlekły - jako przedwczesne - nie mogły podlegać merytorycznej ocenie Sądu II instancji. Odnosi się to w szczególności do kwestii zgodności § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń z art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji (w poprzednim brzmieniu) i znaczenia jakie dla wskazanego zagadnienia ma aktualna treść art. 15h ust. 2 ww. ustawy, którą - co wynika ze skargi kasacyjnej - skarżący zresztą kwestionuje, zarzucając jej sprzeczność z przepisami Konstytucji. Do tejże kwestii powinien odnieść się Sąd I instancji ponownie rozpoznając skargę. Skarżący obecny na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 24 listopada 2017 r. zmodyfikował skargę w ten sposób, że odstąpił od zobowiązania organu do wydania decyzji (pkt 1 wniosków skargi) oraz odstąpił od żądania orzeczenia przez Sąd o istnieniu uprawnienia do posiadania broni palnej do celów sportowych (pkt 5 wniosków skargi). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (aktualna nazwa: Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...]) zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 4a. Kluczowa w sprawie pozostaje kwestia, że na skutek kasacyjnej P. W., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2017r., sygn. akt II OSK 2474/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1013/15 oddalający skargę wymienionego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie realizują celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu na gruncie art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu braku w nich rzeczywistego odniesienia się do przebiegu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń palną zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Z ogólnikowych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wyroku nie sposób bowiem wnioskować z jakich powodów Sąd uznał, że podejmowane przez organ Policji czynności nie mają charakteru pozornych, zbędnych, czyli przyczyniających się do przedłużenia postępowania, a w konsekwencji, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ Policji jest nieuzasadniony. W dalszej części motywów wyroku Sąd kasacyjny dokonał wykładni pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania" zawartego w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. stwierdzając, iż przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje zatem wtedy, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. NSA zaznaczył, iż Sąd I instancji w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia zobowiązany był odnieść się merytorycznie do dwóch zasadniczych problemów prawnych, tj. po pierwsze do kwestii dopuszczalności złożenia odwołania od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego przez organ administracji, a w ramach tego zarzutu - zagadnienia dotyczącego tego, czy w sprawie zachodziły faktyczne powody, by orzeczenia: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] mogły zostać zakwestionowane, a po drugie do kwestii zgodności z prawem korzystania w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na broń ze szczególnego środka dowodowego jakim jest wywiad środowiskowy. W tym zakresie Sąd winien również wypowiedzieć się odnośnie do treści upoważnienia ustawowego dotyczącego określenia warunków i trybu odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu poprzednim), jak też tego, za pomocą jakich środków dowodowych organy Policji zobowiązane są ustalać okoliczności relewantne w postępowaniu, w szczególności to, czy składający wniosek o wydanie pozwolenia na broń jest (czy też nie jest) jedną z osób, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. NSA zauważył, że nawet niepodzielenie wyrażanych przez skarżącego zastrzeżeń interpretacyjnych, bez analizy i oceny okoliczności faktycznych sprawy oraz terminów dokonania podejmowanych przez organ czynności procesowych, nie pozwalało na oddalenie skargi, albowiem przyznanie organom Policji prawa do odwołania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, jak też do przeprowadzania wywiadów środowiskowych samo w sobie nie decyduje o tym, że kontrolowane postępowanie z udziałem skarżącego nie było dotknięte przewlekłością. Sąd w składzie orzekającym związany jest przedstawioną powyżej wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2017r. Stosownie bowiem do art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast w myśl zdania drugiego powołanego przepisu nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., jest osądem o prawnej wartości sprawy, może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Związanie sądu rozpoznającego ponownie sprawę trwa aż do czasu ostatecznego załatwienia sprawy, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego w zakresie przepisów wyjaśnionych przez Sąd kasacyjny lub też zmiana istotnych okoliczności faktycznych powodująca, że pogląd wyrażony w orzeczeniu tego Sądu staje się nieaktualny. Powyższa sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Wprawdzie ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. poz. 1505) zmieniona została - od dnia 30 listopada 2015 r. - ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jednak ocenie Sądu podlegało postępowanie prowadzone przez organ Policji w okresie obowiązywania ustawy o broni i amunicji w dotychczasowym brzmieniu. Zaznaczenia również wymaga, że wyrok NSA, którym jest związany sąd orzekający obecnie w sprawie, jest prawomocny, zaś w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie Sądu obecnie orzekającego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym przez Sąd kasacyjny w ww. wyroku i jego obowiązkiem jest podporządkowanie się temu poglądowi w pełnym zakresie. Skutki prawomocnego orzeczenia obejmują zarówno wykładnię przepisów prawnych, jak i sposób ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Przedmiotowa sprawa została zainicjowana wnioskiem P. W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (data wpływu do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji - [...] kwietnia 2015 r.) o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Do wniosku zostało załączone m.in. orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] stwierdzające, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, a także orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2015r. nr [...] stwierdzające, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy i może dysponować bronią (k. 1, 4 i 5 akt admin.). Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], powołując art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o przeprowadzenie szczegółowego wywiadu o wnioskodawcy uwzględniającego informacje o: zachowaniu w miejscu zamieszkania; ewentualnych skłonnościach do nadużywania alkoholu, interwencjach Policji, zatrzymaniach w PDOZ, doprowadzeniach do wytrzeźwienia, objęciu rodziny procedurą "Niebieskiej karty"; stanie zdrowia opiniowanego w tym o leczeniu psychiatrycznym lub w poradniach leczenia uzależnień; danych o karalności; innych informacjach mogących świadczyć o ewentualnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego ze strony opiniowanego. Organ zwrócił się również o dokonanie ustalenia, czy osoby zamieszkujące wspólnie z wnioskodawcą nie będą czuły się zagrożone, jeżeli pozwolenie na broń zostanie wydane (k. 9 akt admin.). W dniu [...] kwietnia 2015 r. policjanci z Posterunku Policji w [...] przybyli do miejsca zamieszkania skarżącego, jednakże do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie doszło, bowiem - jak oświadczył skarżący - funkcjonariusze przyjechali w porze dnia dla niego niedogodnej (wykonywał poranną toaletę), co potwierdza "notatka urzędowa" z tej samej daty (k. 11 akt admin.). Z kolei z "notatki urzędowej" sporządzonej przez funkcjonariusza Posterunku Policji w [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r. wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r., ok. godz. 10:55, organ Policji ponownie skontaktował się ze skarżącym proponując termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na dzień [...] kwietnia 2015 r., godz. 14:00. Skarżący nie wyraził zgody na powyższy termin twierdząc, że "pracuje w [...], jest osobą zapracowaną i nie ma czasu na żadne terminy i wywiady, a także, że nie stawi się do Posterunku Policji w [...], gdyż nie ma czasu". W związku z tym, w toku wywiadu środowiskowego, sporządzonego wyłącznie na podstawie rejestrów, opinii sąsiadów i własnych spostrzeżeń, nie dokonano ustaleń co do wszystkich kwestii objętych pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Przeprowadzone czynności z udziałem sąsiadów wykazały brak wyrobionego zdania o skarżącym. Jednocześnie zwrócono uwagę na potrzebę wnikliwego rozpatrzenia sprawy wydania pozwolenia na broń przez organ Policji "ze względu na fakt, że w przyszłości mogą wystąpić problemy ze sprawdzeniem stanu faktycznego posiadania broni, jak i sprawdzeniem sposobu jej przetrzymywania". W następstwie powyższego pismami z dnia [...] maja 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] złożył odwołania od pozytywnych orzeczeń lekarskiego nr [...] i psychologicznego nr [...] argumentując, że skarżący swoim nieuzasadnionym zachowaniem uniemożliwił wykonanie organom Policji wszystkich niezbędnych czynności mających na celu ustalenie, czy nie stanowi on zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. W dacie złożenia ww. odwołań procedurę odwoławczą od orzeczeń lekarskich i psychologicznych regulowało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) wydane na podstawie art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust. 2). Osoba ubiegająca się wnosi odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia (ust. 3). Odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie, odpowiednio do: (1) jednostki badawczo-rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, (2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce - zwanych dalej "podmiotami odwoławczymi" (ust. 4). Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania (ust. 5). Powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo-rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni - licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy (ust. 6). Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (ust. 9). Z powyższego wynika, że w sprawie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń obowiązuje szczególny tryb postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że powołana wyżej regulacja, dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11; z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1943/13; publ. CBOSA). Jest to procedura o charakterze wpadkowym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, która została uregulowana w sposób pełny i kompletny. W tym miejscu Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom skarżącego powołane wyżej rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. nie wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji w zakresie w jakim rozporządzenie to w § 8 ust. 2 przyznaje organom Policji uprawnienie do odwoływania się od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Upoważnienie dla podmiotów uprawnionych (organów Policji) do odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych zawarte jest w art. 15 ust. 7 pkt 3a ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 listopada 2015 r. Przepis ten stanowi, iż Minister do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia warunki i tryb odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. W sformułowaniu "warunki" zawarte jest upoważnienie do określenia podmiotów, którym przysługuje prawo wniesienia odwołania od ww. orzeczeń. Brak jest zatem podstaw aby uznać, że ww. rozporządzenie w omawianym zakresie jest niezgodne z Konstytucją, a co za tym idzie, aby rozstrzygając w sprawie na podstawie przepisów ustawy Sąd pominął ww. rozporządzenie na zasadzie art. 178 § 1 Konstytucji. Zgodnie z art. 193 Konstytucji, każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem. Możliwość zadania pytania prawnego jest zatem uprawnieniem Sądu, z którego powinien on skorzystać w sytuacji, gdy poweźmie wątpliwość, co do istnienia wskazanej wyżej zgodności, a rozwianie tej wątpliwości jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie niniejszej Sąd nie uznał za uzasadnione przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu co do zgodności art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 listopada 2015 r. - nadanym art. 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów - Dz. U. poz. 1505) - w zakresie w jakim przepis art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji przyznaje właściwemu komendantowi wojewódzkiemu Policji uprawnienie do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, stwierdzającego, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych może dysponować bronią, bez określenia przesłanek, od zaistnienia których uzależnione jest skorzystanie przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji z uprawnienia do wniesienia odwołania - z art. 2, art. 30 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd nie podziela bowiem przedstawionych przez skarżącego wątpliwości we wskazanym zakresie, których wyeliminowanie byłoby niezbędne dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ Policji. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego dopuszczalne było złożenie przez organ Policji odwołania od pozytywnych dla skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Wobec dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ miał podstawy do tego, aby zakwestionować ww. orzeczenia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu odwołania. Stwierdził mianowicie, że pomimo dwukrotnej próby nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego, który w istocie uniemożliwił organom Policji wykonanie niezbędnych czynności procesowych i ustalenie, czy skarżący jest osobą, która nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zasadnie organ wskazał, iż skarżący ubiegając się o pozwolenie na broń, winien zastosować się do obowiązującej procedury, zaś jego zachowanie budzi wątpliwości co do tego, czy będzie on w stanie poddać się rygorom wynikającym z ustawy o broni i amunicji. Wszak posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 5). Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania. Brak jest również podstaw aby kwestionować możliwość zastosowania przez organ Policji w sprawie wydania pozwolenia na broń szczególnego środka dowodowego, jakim jest wywiad środowiskowy. Zgodnie z art. 12 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej. Jej wydanie poprzedza więc przeprowadzenie postępowania administracyjnego w oparciu o reguły określone w rozdziale 4 k.p.a. "Dowody". Przy czym, w myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. W postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na broń organ Policji ma obowiązek ustalić m.in., że nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 10 ust. 1 ustawy. Ustaleń tych dokonuje w oparciu o sprawdzenia odpowiednich rejestrów i baz danych, ale także w oparciu o wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń, co jest niezbędne dla wykazania, m.in. czy składający wniosek o wydanie pozwolenia na broń posiada miejsce stałego pobytu, czy ma określone uzależnienia, czy osoby zamieszkujące wspólnie z wnioskodawcą nie będą czuły się zagrożone, jeżeli pozwolenie na broń zostanie wydane, a więc czy daje on rękojmię bezpiecznego przechowywania i posługiwania się bronią. Z tych przyczyn nie można czynić organowi Policji zarzutu, że podejmując próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, a następnie składając odwołanie od ww. orzeczeń lekarskiego i psychologicznego działał bez podstawy prawnej (z powodów pozamerytorycznych, czy pozaprawnych), a w konsekwencji, że poprzez sam fakt podjęcia ww. czynności procesowych prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Czynności te, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie były zbędne. Przeciwnie, miały one istotne znaczenie dla jednoznacznego, niebudzącego wątpliwości ustalenia, czy skarżący, w świetle art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, może dysponować bronią. Dodatkowo wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki w Policji w [...] wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania z wniosku skarżącego do dnia [...] czerwca 2015 r. wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie nie może być zakończone w ustawowym terminie. Nie został bowiem zebrany kompletny materiał dowodowy w postaci opinii środowiskowej wydanej przez właściwą jednostkę Policji (k. 13 akt admin.). Niezależnie od powyższego, dalsza analiza procedowania przez organ Policji w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Mianowicie, w dniu [...] czerwca 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo I. G. - upoważnionego psychologa informujące o pozytywnym wyniku ponownego badania psychologicznego skarżącego. Do pisma zostało załączone ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] stwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią (k. 52 - 53 akt admin.). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki w Policji w [...] wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania z wniosku skarżącego do dnia [...] sierpnia 2015 r. wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie nie może być zakończone w ustawowym terminie z uwagi na brak odpowiedzi z organu odwoławczego w sprawie orzeczenia lekarskiego (k. 54 akt admin.). Kolejnym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia [...] września 2015 r. ponownie wskazując jako przyczynę brak odpowiedzi w sprawie odwołania od orzeczenia lekarskiego (k. 55 akt admin.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., na przewlekłe prowadzenie postępowania o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W tej samej dacie sporządzona została notatka urzędowa przez funkcjonariusza Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], z której wynika, że z uwagi na długi okres braku odpowiedzi z Wojskowego Instytutu [...] w sprawie odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] skontaktowano się z [...] w celu ustalenia sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Pracownik [...] poinformował, że odwołanie od ww. orzeczenia nie wpłynęło do Instytutu. W związku z powyższym funkcjonariusz podjął próbę kontaktu z lekarzem U. S., za pośrednictwem którego organ Policji przekazał odwołanie do [...]. K. S. pracująca z ww. lekarzem w Prywatnym Gabinecie [...] w [...] poinformowała, że "zna sprawę, wie o jakie dokumenty chodzi, ale nie wiedziała, że ma je przekazać dalej i nie wie dlaczego lekarz tego nie uczynił. Zobowiązała się, że odnajdzie dokumenty i poinformuje U. S. o konieczności przekazania odwołania do [...]." (k. 56 akt akdmin.). W dniu [...] września 2015 r. sporządzona została przez funkcjonariusza WPA KWP w [...] kolejna notatka urzędowa, z której wynika, że ponownie skontaktowano się z [...] w celu ustalenia terminu zakończenia procedury odwoławczej od ww. orzeczenia lekarskiego. Ponownie ustalono, że odwołanie do Instytutu nie wpłynęło. Skontaktowano się zatem po raz kolejny z K. S. i stwierdzono, że dokumenty w sprawie odwołania nadal nie zostały wysłane do [...] oraz, że zostaną wysłane jutro (k. 62 akt admin.). Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu [...] września 2015 r. przez WPA KWP w [...] wynika, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego zostało przesłane do [...] w dniu [...] września 2015 r. (k. 63 akt admin.). Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. organ Policji przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia [...] października 2015 r. wskazując ponownie na brak odpowiedzi z organu odwoławczego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. termin załatwienia sprawy został przedłużony do dnia [...] listopada 2015 r. z tej samej przyczyny (k. 64 i 6 t. II akt admin.). W dniu [...] listopada 2015 r. funkcjonariusz WPA KWP w [...] sporządził notatkę służbową, z której wynika, że skarżący nie stawił się do [...] na badania lekarskie w trybie odwoławczym wyznaczone na dzień [...] października 2015 r. (k. 12 t. II akt admin.). Pismem z tej samej daty organ poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. (k. 13 t. II akt admin.). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia [...] grudnia 2015 r. wskazując na konieczność umożliwienia stronie realizacji uprawnień przysługujących w postępowaniu (k. 14 t. II akt admin.). Wobec wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki w Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych (k. 20 t. II akt admin.). W świetle powyższego uzasadniony jest zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ Policji w okresie od lipca do listopada 2015 r. Pomimo wpływu do organu ostatecznego orzeczenia psychologicznego w dniu [...] czerwca 2015 r. organ dopiero w dniu [...] sierpnia 2015 r. skontaktował się z [...] w celu ustalenia sposobu zakończenia postępowania odwoławczego od orzeczenia lekarskiego. Następnie, pomimo iż powziął wiedzę o tym, że odwołanie nie zostało przekazane przez ww. lekarza do organu odwoławczego, nie upewnił się, czy lekarz rzeczywiście dopełnił tego obowiązku niezwłocznie po przeprowadzonej rozmowie telefonicznej, lecz dopiero w dniu [...] września 2015 r. ponownie skontaktował się z [...] stwierdzając brak wpływu odwołania. W konsekwencji odwołanie wpłynęło do [...] dopiero w dniu [...] września 2015 r. Ponadto, dopiero po miesiącu od daty wyznaczenia badań, tj. w dniu [...] listopada 2015 r. organ - na podstawie rozmowy telefonicznej z pracownikiem [...] - powziął informację, że skarżący na badanie te się nie stawił. Świadczy to niewątpliwie o opieszałości organu w załatwieniu sprawy i niedochowaniu należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje okoliczność, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego do [...] nie zostało przesłane przez upoważnionego lekarza w terminie, o którym mowa w § 8 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. To bowiem organ, który w istocie zainicjował postępowanie odwoławcze, winien monitorować sposób procedowania w sprawie i podejmować stosowne działania w celu niedopuszczenia do nieuzasadnionej zwłoki w jej załatwieniu. Wynika to wprost z art. 12 i art. 35 k.p.a. określających obowiązki organu w tym zakresie. W niniejszej sprawie ma to tym większe znaczenie, że w dniu [...] sierpnia 2015 r. organ dowiedział się, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego nie zostało przekazane do [...], jednak nie podjął skutecznych działań w celu niezwłocznego dopełnienia tej czynności przez upoważnionego lekarza lub osobę z nim pracującą. Stwierdzając powyższe Sąd nie uznał, aby przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ Policji, jakkolwiek naganne, nie ma postaci kwalifikowanej. Opieszałość w załatwieniu sprawy wynikała w istocie z wadliwej organizacji pracy organu, nie zaś ze złej woli, czy też z zamierzonego, lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na organ z mocy ustawy. Sąd nie stwierdził podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił. Przepis ten nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma w szczególności znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Motywując wniosek o przyznanie sumy pieniężnej skarżący wskazał, że całą wnioskowaną kwotę przekaże "na [...] w [...] na rzecz dzieci i młodzieży uprawiających szachy a jednocześnie uczących się przestrzegania reguł, dyscypliny, szacunku do partnera, obowiązkowości i szeregu innych kwestii, które śmiało można polecić uwadze organu (czy w ogóle policji). W ocenie skarżącego przyznanie wnioskowanej sumy na tak szczytny cel może byłoby przyczynkiem do refleksji dla organu w przedmiocie skorygowania sposobu jego procedowania, zachowania się funkcjonariuszy policji względem obywateli, czy też początkiem zmiany myślenia (mentalności), że to nie obywatele są dla policji, lecz odwrotnie". Z powyższej argumentacji nie wynika, aby istniała konieczność rekompensaty dla skarżącego w postaci wnioskowanej sumy pieniężnej. Nie wykazał on bowiem, że przyznanie tej sumy jest uzasadnione dotyczącymi jego osoby względami materialnoprawnymi. Końcowo, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. "stanowiska i wyjaśnień skarżącego oraz [...]. J. L. złożonych w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o Policji przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], na następnie, w wyniku zażalenia złożonego przez skarżącego na odmowę wszczęcia postepowania dyscyplinarnego, przez organ" Sąd stwierdza, że w dniu [...] listopada 2015 r. wezwał organ do złożenia do akt sprawy: postanowienia o odmowie wszczęcia postepowania dyscyplinarnego wydanego przez KPP w [...] wobec [...]. J. L. oraz postanowienia organu wyższego stopnia; wyjaśnień udzielonych przez [...]. J. L. złożonych w toku czynności wyjaśniających prowadzonych przed wydaniem ww. postanowienia. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. organ poinformował, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie wydawał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec [...]. J. L. Podał, że w związku z wniesioną przez P. W. skargą KPP w [...], na podstawie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, zlecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających mających na celu ustalenie, czy w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy Posterunku Policji w [...] ([...]. J. L. oraz [...]. R. G.) wobec P. W. doszło do naruszenia dyscypliny służbowej. W toku przeprowadzonych czynności wyjaśniających P. W. zwrócił się o udzielenie informacji na temat toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. KPP w [...] poinformował skarżącego, że zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje aby funkcjonariusze wykonujący czynności służbowe z jego udziałem naruszyli w jakikolwiek sposób jego dobra, a co za tym idzie, nie jest on pokrzywdzonym w rozumieniu przepisów ustawy o Policji. Skarżący złożył zażalenie na przeprowadzone czynności. Stanowisko w powyższej sprawie zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który udzielił skarżącemu odpowiedzi. Powyższe pismo stanowi część akt sprawy będącej przedmiotem orzeczenia Sądu (art. 133 p.p.s.a.), brak było zatem podstaw do dopuszczenia tego pisma jako dowodu uzupełniającego z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Przy czym treść ww. pisma pozostaje bez istotnego znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.