II SAB/Wa 417/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi E. W. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] sierpnia 2018 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do rozpatrzenia skargi w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje E. W. od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych sumę pieniężną w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych); 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej E. W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 kwietnia 2025 r. E. W., dalej: "skarżąca", skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej: "Prezes UODO", w rozpatrzeniu jej skargi z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sprawie o sygnaturze [...] na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Bank [...] S.A. z siedzibą we [...], dalej: "bank". Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że bezczynność Prezesa UODO miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie Prezesa UODO do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z jej skargi; 3) przyznanie jej od Prezesa UODO sumy pieniężnej; 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z ustaleń w sprawie, w dniu [...] sierpnia 2018 r. do Prezesa UODO wpłynęła skarga E. W. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez bank polegające na przetwarzaniu danych osobowych zawartych w skanie dowodu osobistego bez podstawy prawnej. Skarżąca zarzuciła, że praktyka banku stanowi jawne naruszenie jednej z podstaw regulacji zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "RODO", tj. zasady adekwatności (minimalizacji danych) sformułowanej w art. 5 ust. 1 lit. c RODO. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Prezes UODO zwrócił się do banku o złożenie wyjaśnień w sprawie, jednocześnie pisemnie informując skarżącą o wszczęciu postępowania i podjęciu czynności wyjaśniających. Do powyższego bank ustosunkował się pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. (data wpływu: 14 grudnia 2018 r.), wnioskując o przedłużenie wyznaczonego terminu na przesłanie wyjaśnień, a następnie pismem z dnia 21 grudnia 2018 r. (data wpływu: 31 grudnia 2018 r.) złożył wyjaśnienia i dowody w sprawie. W dniu 22 listopada 2018 r. do Prezesa UODO wpłynęło ponaglenie od skarżącej, w którym zarzucała organowi bezczynność w sprawie. Pismami z dnia 17 czerwca 2020 r. bank i skarżąca zostali poinformowani o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. W ww. pismach Prezes UODO pouczył strony o przysługującym im prawie wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji oraz prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Organ wyjaśnił stronom sposób, w jaki mogą skorzystać z tych uprawnień oraz wskazał siedmiodniowy termin na ich realizację. Pismem z dnia 3 stycznia 2020 r. (data wpływu: 9 stycznia 2020 r.) bank poinformował organ o wygaśnięciu pełnomocnictwa. Prezes UODO w dniu 2 lutego 2023 r. wznowił czynności wyjaśniające w sprawie i wezwał bank do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w tym samym dniu informując skarżącą o powyższym. W dniu 14 lutego 2023 r. bank złożył dodatkowe wyjaśnienia. W dniu 4 marca 2025 r. Prezes Urzędu wezwał bank do dodatkowych wyjaśnień, a także w tym samym dniu poinformował pisemnie o powyższym skarżącą. Bank ustosunkował się do powyższego w dniu 11 marca 2025 r., wnosząc o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień. Następnie w dniu 25 marca 2025 r. bank złożył dodatkowe wyjaśnienia i dowody w tej sprawie. Pismami z dnia 15 kwietnia 2025 r. bank i skarżąca zostali poinformowani o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. W ww. pismach Prezes UODO ponownie pouczył strony o przysługującym im prawie wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji oraz prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Organ wyjaśnił stronom sposób, w jaki mogą skorzystać z tych uprawnień oraz wskazał siedmiodniowy termin na ich realizację. Skarżąca, uzasadniając skargę na bezczynność podniosła, że Prezes UODO nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie jej skargi. Zwróciła uwagę, że organ pismem z dnia 4 marca 2025 r. poinformował, że zwrócił się do banku o złożenie wyjaśnień, podczas gdy już w dniu [...] czerwca 2020 r. był gotowy do wydania decyzji administracyjnej, zawiadamiając ją o tym, po czym 5 lat później, tj. [...] marca 2025 r. okazało się, że potrzebuje wyjaśnień banku. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie uznając, że nie doszło do bezczynności. Organ wskazał, że przepisy k.p.a. nie są jedynymi, które regulują czas trwania postępowań toczących się przed Prezesem UODO, który pełni rolę organu nadzorczego w myśl przepisów unijnych regulujących jego działanie. Zgodnie z art. 78 ust. 2 RODO, organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi. Stwierdził, że trzymiesięczny termin przewidziany w art. 78 ust. 2 RODO nie jest bezwzględnym terminem, w którym organ ma zakończyć postępowanie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Prezesa UODO musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Zwrócił uwagę na specyfikę przedmiotowej sprawy, która dotyczyła kwestii kopiowania przez banki dowodów tożsamości klientów. Kwestia powyższa jest przedmiotem licznych kontrowersji społecznych. Wydanie decyzji wymaga natomiast wnikliwej analizy przepisów sektorowych, w tym prawa bankowego oraz przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. W ocenie Prezesa UODO, powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że dopiero na etapie szczegółowej analizy, nie tylko okoliczności faktycznych, ale również prawnych może ujawnić się potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego i podejmowania kolejnych czynności w sprawie. Stopień skomplikowania sprawy z oczywistych względów będzie również rzutował na czas podjęcia kolejnej czynności w sprawie. Organ musi bowiem podejmować celowe czynności wyjaśniające, a zatem poprzedzone analizą faktyczno-prawną dotychczas zebranego materiału dowodowego w sprawie, która będzie dłuższa w sprawach szczególnie skomplikowanych, do których należy przedmiotowa sprawa. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby bowiem przyzwolenie na dokonywanie czynności bezcelowych, jedynie dla samego zachowania terminu wskazanego w art. 78 ust. 2 RODO, co stanowiłoby naruszenie regulacji k.p.a. W kontekście złożoności sprawy wskazał również, że stosownie do brzmienia art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe oznacza, że przy ocenie zachowania terminów administracyjnych przez organ administracyjny uwzględnia się również zachowanie stron, w tym treść oraz czas składania do organu wyjaśnień. Organ podniósł, że chociaż skarżąca została poinformowana pismem z dnia 17 czerwca 2020 r. o zakończeniu czynności wyjaśniających w sprawie, to jednak po analizie zgromadzonego materiału w sprawie wystąpiła konieczność jego uzupełnienia. W przypadku, gdy organ stwierdzi, że nie dysponuje materiałem dowodowym wystarczającym do wydania decyzji w sprawie, jest obowiązany do podjęcia czynności wyjaśniających, celem jego uzupełnienia. Organ nie może wydać decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, gdyż takie działanie w oczywisty sposób naruszałoby przepisy proceduralne regulujące postępowanie administracyjne. Prezes UODO z ostrożności procesowej stwierdził, że w przypadku gdyby Sąd uznał, że doszło do bezczynności lub przewlekłości postępowania, to jednak samo stwierdzenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego nie świadczy o rażącym naruszeniu przepisów prawa. Podkreślił, że odstępy pomiędzy kolejnymi czynnościami były spowodowane koniecznością dokonania analizy składanych przez bank wyjaśnień w sprawie oraz dodatkowymi okolicznościami, takimi jak upływ terminów przewidzianych dla poszczególnych celów przetwarzania. Prezes UODO od momentu złożenia przez skarżącą skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych, podejmował czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Odnosząc się natomiast do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby sytuacja w jakiej się znalazła w wyniku zarzucanej bezczynności w załatwieniu jej skargi uzasadniała zastosowanie ww. środka. Zauważył, że sam okres zaistniałej bezczynności nie jest wystarczający do przyznania skarżącej sumy pieniężnej, gdyż celem tego środka jest zwalczenie samego stanu bezczynności, co z racji podjęcia kolejnych czynności przez organ zmierzających do wydania decyzji w sprawie jest działaniem bezcelowym. Powyższe czyni zastosowanie przez Sąd takiego środka nieadekwatnym z punktu widzenia realizacji celów instytucji, jaką jest suma pieniężna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżąca uczyniła bezczynność Prezesa UODO w zakresie rozpatrzenia jej skargi z dnia z dnia [...] sierpnia 2018 r. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, rozpoznawana skarga spełnia wymogi formalne, wniesiona została bowiem po wyczerpaniu przysługującego środka zaskarżenia – ponaglenia, za które należy uznać pismo skarżącej z dnia 22 listopada 2018 r. wzywające organ do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazania wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zauważyć należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o., oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "RODO" - które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. do postępowań prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy k.p.a. W myśl natomiast art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści tego przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował"). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1959/22, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 78 ust. 2 RODO określa zatem graniczny termin rozpoznania skargi przez organ nadzorczy. Jak wynika z akt sprawy, skarga na nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych wpłynęła do organu w dniu [...] sierpnia 2018 r. Prezes UODO pierwszą czynność w związku ze złożoną skargą podjął dopiero w dniu [...] listopada 2018 r., zwracając się do banku o złożenie wyjaśnień w sprawie. Nastąpiło to po ponagleniu, które skierowała skarżąca do organu w dniu [...] listopada 2018 r. Pismami z dnia 17 czerwca 2020 r. (po ponad 1,5 roku) bank i skarżąca zostali poinformowani o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Następną czynność w sprawie Prezes UODO podjął po przeszło dwóch latach, w dniu 2 lutego 2023 r., wzywając bank do złożenia dodatkowych wyjaśnień, które bank nadesłał w dniu 14 lutego 2023 r. Po kolejnych dwóch latach, w dniu 4 marca 2025 r. Prezes UODO ponownie wezwał bank do dodatkowych wyjaśnień. Bank złożył dodatkowe wyjaśnienia i dowody w sprawie w dniu 11 marca 2025 r. i w dniu 25 marca 2025 r. Pismami z dnia 15 kwietnia 2025 r. bank i skarżąca zostali poinformowani o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Z zestawienia powyższych dat wynika bezspornie, że skarga na bezczynność w dniu jej wniesienia była zasadna. Określony w art. 78 ust. 2 RODO termin do załatwienia sprawy upłynął bowiem w dniu 14 listopada 2018 r. Po ponad 7-letnim prowadzeniu postępowania, w sprawie dotąd nie wydano rozstrzygnięcia. Ponadto, organ nie wykonał wszystkich obowiązków wynikających z art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 ust. 2 RODO, bowiem na żadnym etapie postępowania nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Organ informował skarżącą wyłącznie o kolejnych czynnościach podejmowanych w sprawie nie wyjaśniając, jaki wpływ mają one na termin załatwienia sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że organ pozostawał bezczynny w tej sprawie, przy czym bezczynność ta nie ustała przed wydaniem wyroku. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do rozpatrzenia skargi w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zdaniem Sądu bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1376/24, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność. Według Sądu, zaistniałe w przedmiotowej sprawie okresy bierności Prezesa UODO należy uznać za kwalifikowaną rażącą postać bezczynności. Postępowanie trwa ponad 7 lat i nie zostało zakończone żadnym rozstrzygnięciem w sprawie. W sprawie wystąpiły bardzo duże i niezaprzeczalne opóźnienia w podejmowanych czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Długość postępowania, brak zintensyfikowanych działań ze strony organu zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania, długotrwałe przerwy pomiędzy nielicznymi czynnościami podjętymi w tym postępowaniu przez organ, doprowadziły Sąd do wniosku, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwestie związane z trudnościami organu, wynikającymi z konieczności wnikliwego rozpatrzenia skargi z uwagi na problematykę, nie usprawiedliwiają zarzutu rażącej bezczynności. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów, czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przyznanie sumy pieniężnej od organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym Sądu. Ten dodatkowy środek służy wzmocnieniu instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma ponadto charakter kompensacyjny, chodzi o rodzaj zadośćuczynienia wnioskodawcy za oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny oraz przyznanie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Biorąc pod uwagę okoliczności związane z prowadzeniem sprawy, zdaniem Sądu, zachodzą przesłanki do zrekompensowania skarżącej w formie pieniężnej czasu oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy poprzez zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 2. 000 złotych. Sąd miał przy tym na uwadze przede wszystkim wyjątkową długość okresu, w którym organ rozpatruje sprawę. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Przyznając skarżącej sumę pieniężną, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w pkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.