II SAB/Wa 425/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpoznaniu wniosku o wyłączenie stosowania przepisów postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 maja 2021 r. K. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpoznaniu wniosku z [...] kwietnia 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów. W sprawie stwierdzono następujący stan faktyczny. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec K. W. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. K. W. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w.w. decyzją. Analizując sprawę ponownie Minister, decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję własną. Decyzja Ministra z dnia [...] marca 2019 r. stała się przedmiotem skargi K. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn.. akt II SA/Wa 983/19 uchylił skarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Ponownie rozpatrując sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] października 2020 r. nr [...] odmówił wyłączenia stosowania wobec K. W. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Korespondencja zawierająca przedmiotową decyzję została dwukrotnie awizowana i zwrócona do organu jako niepodjęta w terminie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący złożył do organu wniosek – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym powołał się na przepis art. 37 § 1 K.p.a. W piśmie z 9 lipca 2021 r. – adresowanym do Sądu – skarżący wyjaśnił, że nie odebrał korespondencji z MSWiA bowiem przebywał na leczeniu w Sanatorium. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K. W. podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Obowiązkiem Sądu, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie z urzędu jej dopuszczalności tj. sprawdzenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez organ decyzji w sprawie tj. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2020 r. nr [...]. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kontrolowany w wyniku przedmiotowej skargi stan rzeczy musi być w dacie jej wniesienia aktualny, nie zaś historyczny. Jak wskazano również, przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania z kilku względów; po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność (przewlekłość) stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu czy to bezczynności, czy przewlekłości rozumianych w sposób określony przepisem art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. Wobec powyższego, Sąd stwierdza, że skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez skarżącego już po wydaniu przez ten organ decyzji, czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.