II SAB/Wa 425/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi G. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. zobowiązuje Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych do rozpatrzenia odwołania G. B. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...], w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na rzecz G. B. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] czerwca 2024 r. G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi do spraw wewnętrznych; zwanej dalej CKL postępowania polegające na nierozpatrzeniu odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych; zwanej dalej [...]RKL z [...] lutego 2024 r. nr [...]. Wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kwoty 5.000 zł. Skarżący wskazał, że [...] marca 2024 r. wpłynęło do CKL jego odwołanie od decyzji [...]RKL z [...] lutego 2024 r. Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 310), Centralna Komisja Lekarska rozpatruje wniesione odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. W związku z faktem, że organ nie zażądał żadnych dodatkowych dokumentów ani nie wyznaczył mu terminu stawienia się na badanie, zgodnie z dyspozycją przytoczonej wyżej normy prawnej, załatwienie sprawy powinno nastąpić najpóźniej do [...] kwietnia 2024 r. Mając na uwadze, że organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, [...] maja 2024 r. wystosował do organu ponaglenie, które zostało odebrane [...] maja 2024 r. W dniu [...] czerwca 2024 r. skarżący odebrał zawiadomienie o pozostawieniu sprawy ponaglenia bez rozpoznania z powodu wniesienia ponaglenia przed upływem ustawowego terminu na rozpatrzenie odwołania. Zdaniem skarżącego powyższe stanowisko organu jest nieprawidłowe. Mając na względzie, że CKL nie zawiadomiła go o konieczności wydłużenia postępowania, czy to na stopień jego skomplikowania, czy konieczność wykonania nowych badań lub pozyskania dokumentów, należy uznać iż zgodnie z art. 46 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych miała ona 30 dni na rozpatrzenie sprawy. Skarżący przytaczając treść art. 35 K.p.a. stwierdził, że skoro organ nie rozpoznał odwołania to pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wskazał, że [...]RKL orzeczeniem z [...] lutego 2024 r. nr [...] stwierdziła, że schorzenie określone w pkt 11.1 zostało zakwalifikowane do kat. C – trwale niezdolny do służby w Policji i nie pozostaje w związku ze służbą ani szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Inwalidztwo jest czasowe z wyznaczonym terminem badania kontrolnego za trzy lata. W dniu [...] marca 2024 r. do CKL wpłynęło odwołanie od powyższego orzeczenia. Następnie [...] maja 2024 r. skarżący złożył do CKL ponaglenie w związku z niezałatwieniem w ustawowym terminie odwołania. W piśmie z [...] czerwca 2024 r. CKL poinformowała o pozostawieniu jego ponaglenia bez rozpoznania na podstawie art. 37 § 3a K.p.a. z uwagi, że zostało ono wniesione przed upływem terminu na załatwienie sprawy określonego w przepisach szczególnych. Biorąc pod uwagę treść art. 46 ustawy z o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz, że odwołanie wpłynęło do organu [...] marca 2024 r., a skarżący złożył ponaglenie [...] maja 2024 r., CKL uznała, iż ponaglenie zostało złożone przed upływem terminu określonego w przepisach szczególnych określonych w powołanej ustawie. Powyższe powodowało po stronie CKL konieczność jego pozostawienia bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów K.p.a. jest uprzednie wniesienie ponaglenia w sposób respektujący unormowanie art. 37 § 3a K.p.a., a więc po upływie terminu na załatwienie sprawy przez organ administracji, określonego w art. 35 K.p.a. albo przepisach szczególnych. Skutkiem pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania jest stan rzeczy, w którym ponaglenie nie zostało wniesione. Pozostawiając ponaglenie bez rozpoznania, organ nie zajmuje stanowiska w przedmiocie bezczynności albo przewlekłości postępowania. Nie jest obowiązany do przekazania pisma organowi wyższego stopnia, ponieważ w razie pozostawienia bez rozpoznania nie stosuje się m.in. art. 37 § 4. Skoro zatem ponaglenie w sprawie nie zostało wniesione, to skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024. r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłości organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Skarga wbrew temu co podnosi organ jest dopuszczalna i nie podlega odrzuceniu. Wyjaśnić bowiem należy, że skargi wniesione do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość organu muszą być poprzedzone wniesieniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Odwołanie od orzeczenia organu I instancji z [...] lutego 2024 r. wpłynęło do CKL [...] marca 2024 r. Ponaglenie skarżącego w sprawie nierozpatrzenia w wymaganym terminie przedmiotowego odwołania zostało złożone [...] maja 2024 r., co nie jest przez CKL kwestionowane. Sporne pozostaje jedynie to, czy w realiach niniejszej sprawy ponaglenie zostało wniesione skutecznie. Jednym z niezbędnych warunków dopuszczalności przyjęcia sprawy ze skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny jest konieczność wyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Warunek ten przewidziany został w art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis art. 52 § 2 P.p.s.a. nakazuje uznawać za wyczerpanie środków zaskarżenia sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia jeszcze art. 53 § 2b P.p.s.a., stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) bądź jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z art. 37 § 3a K.p.a. wynika, iż jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym, o którym mowa powyżej jest art. 46 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 310). Zgodnie z jego brzmieniem, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Z treści art. 46 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, że terminem właściwym (podstawowym), na rozpatrzenie odwołania przez CKL jest termin trzydziestodniowy (gdy organ orzeka na podstawie akt sprawy). Zaś termin 60 dniowy jest przewidziany tylko i wyłącznie w sytuacji dokonania przez organ odwoławczy dodatkowych wskazanych w tym przepisie czasochłonnych czynności. W analizowanym przypadku CKL przed upływem 30 dni od wpłynięcia do organu odwołania nie podjęła dodatkowych czynności, o których mowa w art. 46 tej ustawy, jak też nie zakomunikowała stronie zamiaru przeprowadzenia dodatkowych badań lub zobowiązania do dostarczenia określonych dokumentów. Tym samym, w ocenie Sądu, upływ 30 dni w warunkach całkowitej bierności CKL uprawnił skarżącego do wniesienia ponaglenia sygnalizującego przekroczenie wymaganego terminu załatwienia sprawy. W przypadku nieuzasadnionego przewlekania przez organ postępowania strona powinna mieć możliwość zdyscyplinowania organu do jak najszybszego załatwienia sprawy, jeszcze przed upływem ostatecznego terminu do jej załatwienia, jeżeli termin ten jest nadużywany. Przyjęta przez Sąd w niniejszym składzie interpretacja art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 3a k.p.a. oraz art. 52 § 1 p.p.s.a. nie narusza konstytucyjnego prawa strony do sądu. Nie pozostaje także w opozycji do woli ustawodawcy. Cel wprowadzenia regulacji art. 37 § 3a K.p.a. został objaśniony w uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej z 7 października 2022 r., w którym czytamy in extenso, że: "Projekt modyfikuje kształt kodeksowej regulacji instytucji ponaglenia. Na mocy dodawanego w art. 37 k.p.a. § 3a organ prowadzący postępowanie będzie pozostawiał bez rozpoznania ponaglenie wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 tej ustawy albo w przepisach szczególnych. W praktyce, w przypadku ponagleń wnoszonych przed upływem terminu przewidzianego na rozpatrzenie sprawy, właściwe organy nie stwierdzają bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Takie sprawy niepotrzebnie angażują natomiast organy administracji publicznej. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia, wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy, a także ustosunkować się do niego. Z kolei największe zaangażowanie czasowe występuje po stronie organu rozpatrującego ponaglenie. Ponaglenie wnoszone przed terminem przewidzianym na rozpatrzenie sprawy jest działaniem, które nie służy ani obywatelom, ani organom administracji. Warto przy tym wskazać, że zdarzają się przypadki, w których strona wnosi ponaglenie razem z wnioskiem o wydanie danej decyzji albo kilka dni po złożeniu wniosku. Ponadto ponaglenia wnoszone przez niektórych wnioskodawców, dotyczące masowo prowadzonych spraw (np. dotyczące wydania zezwoleń na pracę dla cudzoziemców), powodują poważne zakłócenia w pracy urzędów i utrudniają załatwianie innych spraw tego samego rodzaju. Projektowane rozwiązanie nie wpływa na prawo strony do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania do sądu administracyjnego, ponieważ nie ulega zmianie brzmienie art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (druk nr 2479 Sejmu RP IX kadencji). W realiach niniejszej sprawy nie sposób w działaniu skarżącego doszukać się nadużywania przysługujących stronie praw procesowych. Podkreślenia wymaga, iż sposób rozstrzygnięcia ponaglenia skarżącego przez CKL nie wpływa na dopuszczalność skargi. Sąd bowiem samodzielnie weryfikuje dopuszczalność skargi, a w szczególności we własnym zakresie ocenia, czy zaistniały przesłanki do pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania na podstawie art. 37 § 3a k.p.a. Stanowisko organu administracji w tej mierze nie wiąże sądu - zgodnie z wypracowaną w orzecznictwie i utrwaloną już na gruncie instytucji ponaglenia zasadą, że fakt i sposób ewentualnego rozpoznania bądź nierozpoznania ponaglenia (tu odpowiednio: ewentualnego pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania) przez właściwy organ administracji nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi przez sąd. Tym samym skarga w niniejszej sprawie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu, a jako taka zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przedmiotowej sprawie odwołanie od orzeczenia [...]RKL z [...] lutego 2024 r. nr [...] zostało wniesione do organu [...] marca 2024 r. Następnie [...] maja 2024 r. skarżący złożył do CKL ponaglenie w związku z niezałatwieniem w ustawowym terminie odwołania. Pismem z [...] czerwca 2024 r. CKL poinformowała stronę o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania na podstawie art. 37 § 3a K.p.a. Do dnia wniesienia skargi tj. [...] czerwca 2024 r. CKL nie załatwiła sprawy. W toku postępowania sądowego nie poinformowała Sądu o wydaniu decyzji w instancji odwoławczej. W konsekwencji należy przyjąć, że od [...] marca 2024 r. do dnia wniesienia ponaglenia, tj. blisko 2 miesiące nie podjęto czynności merytorycznych w celu załatwienia sprawy. Organ odwoławczy podjął jedynie czynności związane z rozpatrzeniem wniesionego przez skarżącego ponaglenia. Zaś do dnia wniesienia skargi do Sądu (przez 3 miesiące), organ nie wydał orzeczenia kończącego postępowanie odwoławcze. Z tych też względów Sąd uznał, iż organ dopuścił się zarzucanej mu przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Ponieważ do dnia wyrokowania Sąd nie został poinformowany przez CKL, aby ta wydała orzeczenie kończące postępowanie w sprawie z odwołania skarżącego od orzeczenia [...]RKL z [...] lutego 2024 r. Sąd zobowiązał CKL do załatwienia sprawy z tego odwołania w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że rażąco przewlekłe prowadzenie postępowania przez CKL nie miało miejsca, gdyż było skutkiem wadliwej interpretacji przepisów ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i błędnego przekonania, co do uzasadnia stosowania wydłużonych terminów załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu wadliwa interpretacja przepisów nie może przesądzać o zaistnieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa. Dodatkowo Sąd miał na uwadze specyfikę postępowań orzeczniczych prowadzonych przez komisje lekarskie podległe ministrowi do spraw wewnętrznych w sposób odmienny od regulacji zawartych w K.p.a. Niemniej podkreślić należy, że na organach administracji publicznej ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji, a konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie powinny obciążać stron postępowania. Sąd zaznacza, że fakt stwierdzenia przewlekłości, sam w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. Gdyby był taki zamiar ustawodawcy wówczas brzmienie przepisu miałoby treść odmienną, obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej lub grzywny, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Obowiązujące w tej materii jedynie fakultatywne działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór czy zastosować ten środek leży całkowicie w gestii oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto, przyznanie sumy pieniężnej wobec strony postępowania pełni funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty), jakich doznała strona skarżąca na skutek bezczynności organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione przez skarżącego w treści wniesionej skargi. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r. sygn. akt II SAB/Ol 30/21, publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał by na skutek przewlekłości organu doznał uszczerbku majątkowego. Należy mieć na uwadze, że CKL jest organem administracji publicznej i w myśl art. 6 k.p.a. zobowiązany jest do działania na podstawie i w graniach prawa. Organ nie w pełni respektował przywołane przepisy ustawy z 28 listopada 2014 r., co nie uwalnia go od zarzutu pozostawania w zwłoce w załatwieniu sprawy, jednak nie powoduje, że można w tym zakresie przypisywać organowi lekceważenie prawa w stosunku do skarżącego, czy też działania na jego szkodę. Już same względy, jakie legły u podstaw oceny, że stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez CKL nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przemawiały za uznaniem, iż brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie od organu sumy pieniężnej. Sąd oddalił więc skargę w tym zakresie, tj. przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Podstawą wydania rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi art. 151 P.p.s.a. – pkt 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w pkt 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a., do których zaliczył wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).