II SAB/Wa 43/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Głównego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. w zakresie punktu III ppkt 1 i 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Głównego Inspektora Pracy na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. określonym jako "Wezwanie" K. K. (zwany dalej także jako: "Skarżący"; "Strona") wezwał Główny Inspektorat Pracy do przesłania mu i umożliwienia zapoznania się ze skargami, które złożył na niego podczas zatrudnienia na stanowisku [...] "niejaki G. C. z Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...]", wskutek czego "na przełomie grudnia 2018r. i stycznia 2019 r. doznał ze strony Pana M. K. jak i D. M. szeregu działań zmierzających do zastraszania go" poprzez wskazywanie, że wpływają na niego skargi. W związku z powyższym w "Wezwaniu" wniósł o wskazanie: a) Jakie czynności wyjaśniające zostały przeprowadzone przez Główny Inspektorat Pracy w [...] związku ze skargami złożonymi przez G. C.; b) Dlaczego nie przeprowadzono żadnych czynności wyjaśniających z udziałem skarżącego, pomimo zgłaszanej gotowości; c) Jakie poczyniono, jeżeli w ogóle, zalecenia po ewentualnej kontroli; d) Czy i w jakiej części skargi G. C. zostały uznane za zasadne. Jednocześnie w pkt. II "Wezwania" wniósł o wyjaśnienie, "jak to jest możliwe, że Okręgowy Inspektorat Pracy w [...] w osobie A. K. nie odpowiada na pisma świadczących pracę w OIP [...] pomimo upływu ponad roku czasu". Natomiast w pkt. III "Wezwania", strona powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, wniosła o udostępnienie informacji publicznej w postaci pisemnej informacji zawierającej: 1. wykaz ilości [...] zatrudnionych w Głównym Inspektoracie Pracy w [...] w 2018 r.; 2. wykaz [...], którzy otrzymali nagrodę kwartalną w 2018 r., oraz ile nagród przyznano i w jakiej wysokości i za jaki okres; 3. wysokości nagród przyznanych poszczególnym [...] w 2018 r. W pkt. IV "Wezwania" Strona, powołując się na art.11(2)kp, 11(3) kp i art. 18(3a) wniosła o wskazanie przesłanek nieprzyznania mu nagród za III( i IV kwartał 2018r., uzasadniając powyższe "powszechnym charakterem nagród". W odpowiedzi na pismo ("Wezwanie") z dnia [...] lipca 2020 r. Zastępca Głównego Inspektora Pracy (zwany dalej także jako: "organ") pismem z [...] grudnia 2020 r. poinformował Stronę, że do Głównego Inspektoratu Pracy nie wpłynęły pisma oznaczonego jako "skargi" G. C., a tym samym nie prowadzono w tym zakresie postępowania wyjaśniającego oraz kontroli. Odnośnie do pytań dotyczących działalności Okręgowego Inspektora Pracy w [...], organ wskazał, że właściwym adresatem pytań powinien być organ ww. Inspektoratu. Odnosząc się do pytań wskazanych w pkt III i IV "Wezwania" organ wyjaśnił, że w kontekście okoliczności rozwiązania przez Stronę stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, a także postępowania zawisłego przed Sądem pracy, pytania związane z wykazem ilości [...] zatrudnionych w Głównym Inspektoracie Pracy czy też informacji dot. nagród kwartalnych, nie mają waloru informacji publicznej. Organ argumentował, że ich przedmiotem nie jest problem, mający znaczenie dla większej ilości osób lub wagę dla funkcjonowania państwa, zaś celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych potrzeb. W dniu [...] grudnia 2020 r. Strona wystosowała pismo do Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] p.n. "Wniosek o udzielenie informacji publicznej", w którym zwróciła się z prośbą o udzielenie pełnej informacji dotyczącej podwyżek wynagrodzeń oraz przyznanych w 2019 i 2020 r. nagród ze wskazaniem daty przyznania i kwoty wskazanym w tym piśmie osobom zatrudnionym w Okręgowym Inspektoracie Pracy w [...]. Strona wniosła również o doręczenie wykazu pracowników, którzy otrzymali zgodę na dodatkowe zarobkowanie poza stosunkiem pracy (do prowadzenia szkoleń) oraz o wskazanie podstawy prawnej odmawiającej prawa pracownikom do wglądu w akta Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] w związku ze składanymi wnioskami o wyrażenie zgody na dodatkowe zatrudnienie. Pismem z dnia [...] grudnia 2020r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Pracy (dalej także: "GIP") zarzucając naruszenie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak udzielenia informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Głównego Inspektora Pracy do przekazania dokumentacji dot. skarg złożonych na niego przez G. C. za cały okres zatrudnienia, tj. za lata 2012 do stycznia 2019 r. oraz o zobowiązanie Głównego Inspektora Pracy do udzielenia informacji w postaci: a) Wykazu ilości [...] zatrudnionych w Głównym Inspektoriacie w [...] w 2018 r.; b) Wykazu, ilu [...] otrzymało w roku 2018 nagrody za poszczególne kwartały, a ilu nie otrzymało i za jaki okres; c) Wysokość nagród przyznanym poszczególnym [...] w roku 2018 . Skarżący zażądał również nałożenia grzywny na organ z uwagi na niewykonanie obowiązku nałożonego przepisem ustawy, tj. braku udostępnienia informacji publicznej, na zasadzie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz zażądał zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo złożenia w dniu [...] lipca 2020 r. wezwania w sprawie okazania złożonych na niego skarg i upłynięciu od tego czasu kolejnych miesięcy, nie otrzymał żadnego pisma wyjaśniającego czy informacyjnego w tej kwestii. Tymczasem zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi, której udzielił Stronie w dniu [...] grudnia 2020r. Organ w szczególności podkreślił, że brak jest podstaw aby przypisać mu zarzut bezczynności albowiem treść skargi wskazuje, że zawnioskowane przez Stronę informacje nie dotyczą "sprawy publicznej", lecz "bezpośrednio dotyczą jego prywatnych spraw w związku z zakończeniem stosunku pracy w Głównym Inspektoracie Pracy", jak również tego, że "jako [...] wnioskodawca występuje w charakterze pełnomocnika procesowego przeciwko jednostce organizacyjnej, która była jego miejscem zatrudnienia, tj. przeciwko Okręgowemu Inspektoratowi Pracy w [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, zaś kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na przewlekłość wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 p.p.s.a. Oceniając skargę w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] lipca 2020r. w zakresie pkt. III ppkt 1 i 2 tj. dotyczącego udzielenia informacji co do wykazu ilości [...] zatrudnionych w Głównym Inspektoracie Pracy w [...] w roku 2018 oraz wykazu, ilu [...] otrzymało w roku 2018 nagrodę kwartalną, a ilu nagród nie przyznano i za jaki okres. W punkcie wyjścia rozważań Sąd wskazuje, że z przepisów ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., zwanej dalej jako "u.d.i.p") wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej), albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Dodać należy też, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto, z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Główny Inspektor Pracy jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Spornym w sprawie jest czy żądane przez Skarżącego informacje zawarte w "Wezwaniu" z dnia [...] lipca 202r., o których mowa w pkt. I-IV, stanowią informację publiczną. Zdaniem Organu nie mają one charakteru informacji publicznej, gdyż "nie mają znaczenia dla większej ilości osób czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia funkcjonowania organów państwa", a wręcz przeciwnie, są jedynie "(...) pismem, które ma bezpośredni związek zarówno z prywatną sprawą dotyczącą postępowania w sądzie pracy w związku z zakończeniem stosunku pracy w Głównym Inspektoracie Pracy"(...) oraz wynikają z faktu, że Skarżący "(...) jako [...] występuje w charakterze pełnomocnika procesowego przeciwko jednostce organizacyjnej, która była jego miejscem zatrudnienia"(por. odpowiedź na skargę – str. 16 i 17 akt sądowych). Odnosząc się do powyższego stanowiska, Sąd wskazuje, że - co do zasady - ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, zaś o zakwalifikowaniu określonej informacji do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok NSA z 30.07.2013r., sygn.. akt I OSK 1004/13, LEX 1375651). Dokonana pod tym kątem analiza treści wniosku ("Wezwania") Skarżącego z dnia [...] lipca 2020 r., w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, że żądane informacje, o których mowa w pkt. I i IV, mają w istocie albo charakter "sprawy indywidualnej", gdyż dotyczą wyłącznie interesów Skarżącego w zakresie udzielenia mu informacji czy wskazana w treści "Wezwania" przez niego osoba "pisała na niego skargi" i czy były one przedmiotem badania, jaka była ich treść, czy zostały one uznane za zasadne i dlaczego nie przeprowadzono ze stroną na tę okoliczność czynności wyjaśniających (por. pkt I "Wezwania") albo związany z oceną pracy Skarżącego jako pracownika przez Główny Inspektorat, tj. w zakresie nieprzyznania Stronie nagród kwartalnych za III i IV kwartał roku 2018 r. (por. pkt IV "Wezwania"). Z kolei pkt II "Wezwania" Skarżącego dotyczy w gruncie rzeczy skargi na Okręgowy Inspektorat Pracy w [...] na nieudzielanie w terminie przez organ tejże jednostki odpowiedzi na pisma Strony ze stycznia i lutego 2019r. (por. pkt II "Wezwania"). W świetle wskazanych wyżej treści żądanych przez Skarżącego informacji, rację należało przyznać Organowi, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu komentowanej ustawy, a ponadto dla takich spraw przewidziany jest odrębny tryb ich załatwienia ( np. skargowy lub roszczeń pracowniczych) i dlatego w tym zakresie skarga Skarżącego podlega oddaleniu, jako oczywiście bezpodstawna, o czym Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. Sąd zauważa przy tym, że również Wnioskodawca, formułując przedmiotowe "Wezwanie", miał zapewne jako [...] z zawodu, tego typu świadomość, skoro jedynie w odniesieniu do informacji, o których mowa w pkt. III, wyraźnie wskazał podstawę prawną swojego żądania, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej (por. pkt III "Wezwania"). Odnosząc się do nieudzielenia Skarżącemu w trybie u.d.i.p. informacji określonych w pkt. III "Wezwania", którym Organ także przypisał charakter "indywidualnej sprawy", odmawiając udzielenia informacji na temat wykazu ilości [...] zatrudnionych w GIP w roku 2018 oraz liczby osób, którym przyznano nagrody kwartalne i za jaki okres oraz wysokości tych nagród poszczególnym [...], Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że informację publiczną stanowi informacja o wynagrodzeniu poszczególnych pracowników organu, którzy pełnią funkcje publiczne, jako że dotyczy informacji związanej z funkcjonowaniem organu i wydatkowaniem majątku publicznego jakim jest jej majątek. Z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest także informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Dlatego też również informacja o imieniu i nazwisku osoby, o ile pełni funkcję publiczną, stanowi informacją publiczną. Zważywszy na powyższe, w ocenie Sądu, wniosek Skarżącego w zakresie punku III "Wezwania" powinien zostać rozpoznany przez Organ albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., tym bardziej, że Wnioskodawca żądając przedmiotowej informacji wyraźnie wskazał podstawy prawne u.d.i.p., na których opiera swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego też Sąd uznał, że w tym zakresie Organ dopuścił się bezczynności i dlatego zobowiązał Głównego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. w zakresie punktu III ppkt 1 i 2. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że udzielenie przedmiotowej informacji w trybie u.d.i.p., wymagać będzie od Organu w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia czy [...] są "osobami pełniącymi funkcję publiczną". W tym miejscu Sąd podkreśla, że rozumienie pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na gruncie u.d.i.p. jest dużo szersze niż np. na gruncie definicji Kodeksu karnego (por. art. 115 § 19 k.k. oraz art. 115 § 13 k.k.), gdyż obejmuje każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; a także wyroki NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; z dnia 20 września 2016 r., I OSK 168/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też podmiotem pełniącym funkcję publiczną jest także osoba, której przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są zaś takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają jedynie charakter usługowy lub techniczny (zob. wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05, OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30). Podkreślenia wymaga również, że działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2130/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując tę część rozważań i ustaleń, bezspornym w sprawie jest, że Organ w tym zakresie (pkt. III "Wezwania") nie rozpoznał wniosku Skarżącego w sposób pełny, który zwolniłby organ z zarzutu bezczynności. Jak już bowiem wyjaśniono wcześniej, przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o braku realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10). Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Organ do rozpatrzenia wniosku Skarżącego w tym zakresie, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej organu, nie zaś celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Sąd przypomina, że u podstaw nieudzielenia informacji legło przeświadczenie, że informacje określone w pkt III "Wezwania", są – podobnie jak w pozostałym zakresie - niezbędne Skarżącemu do jego "prywatnych" celów. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując naruszenie prawa jako rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 - wszystkie dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Z tych samych względów Sąd oddalił także wniosek Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że zastosowanie środka w postaci wymierzenia organowi grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Jednakże, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15, wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie stanowił wpis sądowy od skargi.