II SAB/Wa 433/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do rozpoznania wniosku S. D. z dnia [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego S. D. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] maja 2021 r. S. D. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") zwrócił się do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ", "organ") o udostępnienie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", aktualnych informacji dotyczących świadczeniodawców, którzy w bieżącym miesiącu zawiesili bądź planują zawieszenie wykonywania świadczeń. Wniósł o przesłanie nieprzetworzonego zestawienia zawierającego kod świadczeniodawcy, adres udzielania świadczeń, informacje o rodzaju świadczeń, (jeżeli zawieszenie jest dopiero planowane) datę od kiedy świadczeniodawca zawiesza udzielanie świadczeń, datę do kiedy udzielanie świadczeń będzie zawieszone. Wniósł również o przesłanie ww. informacji w formie arkusza kalkulacyjnego. W dniu [...] maja 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wobec spadku liczby zakażeń SARS-CoV-2 oraz w związku z komunikatem Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie wznowienia realizacji zabiegów planowych, zakończono prowadzenie analiz na poziomie Centrali NFZ związanych z zawieszeniami działalności świadczeniodawców. Organ powołał się również na § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1400), zgodnie z którym świadczeniodawcy zobowiązani są do informowania dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ o przerwach w udzielaniu świadczeń. Wskazał, że wobec treści ww. przepisu informacje dotyczące zawieszeń działalności świadczeniodawców, wnioskodawca może uzyskać w oddziałach wojewódzkich NFZ. Dodatkowo organ wskazał, że informacje w sprawie zawieszeń działalności wskazanych świadczeniodawców zostały pozyskane od oddziałów wojewódzkich NFZ. Świadczeniodawcy zobowiązani są zgłaszać przerwy w udzielaniu świadczeń do oddziałów wojewódzkich NFZ, zatem wszelkie wątpliwości związane z przerwami w udzielaniu świadczeń należy kierować do właściwych OW NFZ lub bezpośrednio do podmiotów. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. wnioskodawca zwrócił się do NFZ o udzielenie informacji, czy w bieżącym miesiącu Centrala NFZ otrzymała od któregokolwiek z oddziałów wojewódzkich NFZ informacje o świadczeniodawcach, którzy zawiesili udzielenie świadczeń. Jednocześnie wniósł o podanie listy tych oddziałów oraz daty, w której informacje zostały przekazane. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że otrzymywane z oddziałów wojewódzkich NFZ pisma informujące o świadczeniodawcach, którzy zawiesili działalność w zakresie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, stanowią tzw. dokumenty wewnętrzne niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Z obowiązku udostępnienia są bowiem wyłączone dokumenty sporządzane na wewnętrzne potrzeby organu wymieniane pomiędzy jego komórkami organizacyjnymi w celu wymiany informacji. Pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa NFZ w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim zobowiązuje organ do udostępnienia informacji publicznej bezzwłocznie, w terminie do 14 dni od dnia złożenia wniosku. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji; wymierzenie organowi grzywny; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. organ zasugerował, że nie dysponuje danymi stanowiącymi przedmiot wniosku i ich nie udostępnił. Jednak zgodnie z informacją przekazaną przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ, informacje na temat zawieszeń wykonywania świadczeń przez świadczeniodawców wciąż przekazywane są do Centrali NFZ - według stanu na dzień [...] maja 2021 r. ostatni raz informacje te zostały przekazane do Centrali w dniu [...] maja 2021 r. Z kolei zgodnie z informacją przekazaną przez [...] Oddział NFZ - według stanu na dzień [...] maja 2021 r., ostatni raz dane te zostały przesłane do Centrali NFZ w dniu [...] maja 2021 r. W ocenie skarżącego oznacza to, że organ dysponuje wnioskowaną informacją, jednak próbuje ten fakt ukryć. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż nie pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2021r., bowiem jakkolwiek z nieznacznym przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to jednak udzielił odpowiedzi na ww. wniosek. Okoliczność, że wniosek nie został rozpoznany w sposób zgodny z oczekiwaniami skarżącego, nie świadczy o bezczynności Prezesa NFZ w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się argumentów skargi dotyczących posiadania przez organ wnioskowanej informacji i próby "ukrycia tego faktu" organ wskazał, że Narodowy Fundusz Zdrowia w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. poinformował skarżącego, że otrzymywane z oddziałów wojewódzkich NFZ pisma informujące o świadczeniodawcach, którzy zawiesili działalność, stanowią tzw. dokumenty wewnętrzne, niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W świetle powyższego twierdzenia skarżącego dotyczące bezczynności Prezesa NFZ w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2021 r. są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 ww. ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa NFZ polegająca na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2021r. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej adresat wniosku, jeśli jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.), poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może zwalczać stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną (art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 ze zm.)). Prezes NFZ kieruje działalnością Funduszu i reprezentuje Fundusz na zewnątrz (art. 102 ust. 1 ww. ustawy). Natomiast informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. informacja publiczna to informacja o danych publicznych obejmująca m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających; treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Dokument urzędowy korzysta z waloru "oficjalności". Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokument urzędowy jest to oświadczenie woli lub wiedzy skierowane do innego podmiotu, osoby lub złożone do akt sprawy i podpisane przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. Jednak pojęcie informacji publicznej nie ogranicza się wyłącznie do dokumentów urzędowych. Za informację publiczną uznaje się bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem władzy publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną są zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Dokumenty te muszą jednak dotyczyć sprawy publicznej. Natomiast dokumenty wewnętrzne, jakkolwiek służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, to jednak nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dopiero w wyniku weryfikacji różnych analiz, opinii, ekspertyz, organ podejmuje decyzję i przedkłada ją w postaci oświadczenia woli podmiotom zainteresowanym. Dokument wewnętrzny, nawet jeżeli przedstawia sferę faktów, jest pozbawiony jakiegokolwiek waloru oficjalności. Co do zasady wszelkiego rodzaju opinie, ekspertyzy czy analizy wytworzone przez pracowników organu czy podmioty zewnętrzne na jego zlecenie proponują określony sposób działania czy rozstrzygnięcia, a więc mają jedynie charakter doradczy. Dotyczą one sfery zamierzeń co do możliwości podjętych działań w danej sprawie. Dokument wewnętrzny, jako służący gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, nie jest dla organu wiążący, ma jedynie charakter organizacyjny i porządkowy. Innymi słowy, dokumenty wewnętrzne nie decydują o kierunkach działania organu, gdyż nie są wyrazem jego oficjalnego stanowiska (por. P. Wróblewska, Zasada jawności działań administracji a prawo dostępu do dokumentów wewnętrznych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, Przegląd Prawa Publicznego, rok 2016, nr 5). W orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie "dokument wewnętrzny" stosuje się dla określenia dokumentów, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych. Mogą one służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania pracowników w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14; z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1599/15; z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2678/16; z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3211/18; z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3154/21; publ. CBOSA). Dokumentami wewnętrznymi, a więc niemającymi charakteru informacji publicznej, są m.in.: korespondencja wewnętrzna wymieniana między pracownikami podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej, opinie i ekspertyzy odnoszące się do przyszłych działań podmiotu zobowiązanego, czy też rejestry i ewidencje dotyczące przemieszczania się pracowników podmiotu zobowiązanego. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. podał, że w Centrali NFZ zakończono prowadzenie analiz związanych z zawieszeniami działalności świadczeniodawców, a informacje w tym zakresie skarżący może uzyskać w oddziałach wojewódzkich NFZ. Z pisma tego można by wnioskować, że organ nie posiada żądanej informacji. Następnie, w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. organ stwierdził, że otrzymywane z oddziałów wojewódzkich NFZ informacje o świadczeniodawcach, którzy zawiesili działalność w zakresie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, stanowią tzw. dokumenty wewnętrzne niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Są to bowiem dokumenty sporządzane na wewnętrzne potrzeby organu wymieniane pomiędzy jego komórkami organizacyjnymi w celu wymiany informacji. Z powyższym stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Jak bowiem wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1400), który został zresztą powołany przez organ w piśmie z dnia [...] maja 2021r., świadczeniodawcy powiadamiają na piśmie oddział wojewódzki Funduszu o planowanej przerwie w udzielaniu świadczeń, w terminie co najmniej 30 dni przed planowaną przerwą, wskazując przewidywany okres jej trwania, a w przypadku świadczeń w rodzaju podstawowej opieki zdrowotnej oraz świadczeń rozliczanych ryczałtem - także sposób zapewnienia ciągłości udzielania świadczeń w tym czasie. Zatem pismo informujące o zawieszeniu udzielania świadczeń jest obligatoryjnie kierowane przez danego świadczeniodawcę do Dyrektora OW NFZ na podstawie ww. przepisu rozporządzenia. Co istotne, zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia przerwa w udzielaniu świadczeń, o której mowa w ust. 2, wymaga zgody dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu udzielonej na piśmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania powiadomienia, a w przypadku ambulatoryjnych świadczeń - w terminie 8 dni od dnia otrzymania powiadomienia. Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że pismo świadczeniodawcy do Dyrektora OR NFZ nie ma charakteru wewnętrznego we wskazanym wyżej rozumieniu tego pojęcia. Nie jest bowiem sporządzane na wewnętrzne potrzeby organu w celu wymiany informacji w ramach jego struktury organizacyjnej. Przeciwnie, jest kierowane przez podmiot zewnętrzny do organu wojewódzkiego NFZ i zawiera dane stanowiące sprawę publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. dane o podmiocie, który przerwał bądź zamierza przerwać udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Charakteru wnioskowanej informacji nie zmienia okoliczność, że na podstawie ww. pism świadczeniodawców Centrala NFZ prowadziła analizy, które - jak można by wnioskować z pism z dnia [...] maja 2021 r. oraz z dnia [...] czerwca 2021 r. - były prowadzone na wewnętrzne potrzeby organu. Ewentualny "wewnętrzny" charakter analiz sporządzanych przez pracowników Centrali NFZ nie powoduje, że dokumenty, na podstawie których analizy te sporządzono, zyskują walor dokumentu wewnętrznego. Przedmiotowe dokumenty (zawarte w nich dane) mają bowiem charakter informacji publicznej i podlegają regułom określonym w u.d.i.p. Bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że w oparciu o § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. świadczeniodawcy są zobowiązani do przekazywania informacji o przerwach w udzielaniu świadczeń do ośrodków wojewódzkich NFZ, a nie do Centrali NFZ. Wnioskodawca ma bowiem prawo wyboru adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Jeśli zatem żądana informacja znajduje się w posiadaniu Prezesa NFZ, wniosek o jej udostępnienie winien podlegać rozpoznaniu przez ten właśnie organ. Jeśli natomiast Prezes NFZ żądanej informacji nie posiada, winien w sposób jednoznaczny poinformować o tym wnioskodawcę wyjaśniając jednocześnie w przekonujący sposób przyczyny takiego stanu rzeczy. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że na dzień wniesienia skargi Prezes NFZ pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2021r. i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania. Prezes NFZ nie rozpoznał bowiem wniosku skarżącego zgodnie z przepisami u.d.i.p., tj. nie oświadczył w sposób jednoznaczny i przekonujący, że nie posiada żądanej informacji publicznej, nieprawidłowo również stwierdził, że żądana informacja ma charakter wewnętrzny. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezesa NFZ do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd nie uznał, aby bezczynność Prezesa NFZ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym można przyjąć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. LEX nr 1218894). Takiej oczywistości nie da się stwierdzić w rozpoznawanej sprawie. Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, aczkolwiek rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną. W związku z powyższym Sąd nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły przesłanki do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że orzeczenie o wymierzeniu grzywny ma charakter fakultatywny. Wymierzenie grzywny służy realizacji funkcji dyscyplinującej, represyjnej oraz prewencyjnej i ma na celu zapobieganie ewentualnym przyszłym działaniom podmiotu zobowiązanego narażającym wnioskodawców na negatywne skutki bezczynności. Wniosek o wymierzenie podmiotowi zobowiązanemu grzywny byłby zatem uzasadniony w razie stwierdzenia, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia skargi w powyższym zakresie. Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.