II SAB/Wa 450/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Schroniska [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Schroniska [...] z siedzibą w [...] do rozpatrzenia pkt 4 oraz pkt 6-7 wniosku A. S. z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Schroniska [...] z siedzibą w [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu pkt 1-3, pkt 5 oraz pkt 8-9 wniosku A. S. z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Schroniska [...] z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Schroniska [...] z siedzibą w [...] na rzecz A. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2024 r. A.S., dalej "skarżąca", złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, wystąpiła do Dyrektora Schroniska [...] z siedzibą w [...], dalej "Dyrektor Schroniska" lub "organ", o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. planów finansowych Schroniska za lata 2021-2024 wraz z informacją dotyczącą wykonania tych planów za lata 2021-2023 (w zł); 2. informacji na temat zrealizowanych inwestycji na rzecz budowy, rozbudowy i modernizacji infrastruktury przeznaczonej na użytek psów i kotów przebywających w schronisku za lata 2021-2023 (w zł); 3. informacji o wydatkach majątkowych za okres 2021-2023, z uwzględnieniem przedmiotu i wartości (w zł); 4. informacji na temat środków finansowych zaplanowanych i wykorzystanych na działania promocyjne w środkach masowego przekazu (radio, telewizja, internet, media społecznościowe, reklamy w przestrzeni publicznej, płatne kampanie sponsorowane na platformach Facebook, Instagram, TikTok), które to działania miały na celu promocję zwierząt oraz wszelkich innych działaniach w przestrzeni publicznej (np. eventy i akcje specjalne, takie jak "[...]") za lata 2021 – 2023; 5. planów działań promocyjnych za lata 2020-2023, o ile takie były sporządzane wraz z informacją o ich realizacji; 6. informacji na temat stanu osobowego (dane anonimowe) działu promocji Schroniska, z uwzględnieniem liczby osób zatrudnionych w dziale/sekcji promocji, formy zatrudnienia tychże osób, miesięcznych oraz rocznych wynagrodzeń otrzymanych przez ww. osoby z tytułu świadczenia pracy na rzecz schroniska za lata 2021 - 2023, wyrażona w złotówkach; 7. informacji na temat wszystkich zamówień publicznych zarówno zaplanowanych jak i zrealizowanych przez schronisko, z uwzględnieniem przedmiotu zamówienia, szacunkowej wartości zamówienia, podstawy .prawnej zamówienia, kryteriów oceny ofert, daty udzielenia zamówienia, podmiotu którego oferta została wybrana oraz wartości zamówienia; 8. informacji o wydatkach poniesionych za zewnętrzne usługi weterynaryjne (w tym w szczególności badania, zabiegi, konsultacje itp.) na rzecz psów i kotów, w rozbiciu na poszczególne podmioty świadczące te usługi za lata 2021-2023; 9. informacji o darowiznach gotówkowych na rzecz Schroniska za lata 2019-2023 wraz z informacją o sposobie i terminie wykorzystania tych środków. W dniu [...] stycznia 2023 r. organ poinformował skarżącą za pośrednictwem poczty elektronicznej, że treść powyższych pytań została przekazana do oceny radcy prawnego w celu "zweryfikowania zakresu podlegającego dostępu do informacji publicznej". Następnie pismem z dnia [...] lutego 2024 r. organ, powołując się na art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej "u.d.i.p.", poinformował skarżącą, że w związku z koniecznością analizy złożonego wniosku, termin udzielenia informacji publicznej zostaje przedłużony do [...] marca 2024 r. (tj. do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku). Pismem z [...] marca 2024 r. Dyrektor Schroniska poinformowała skarżącą, że wnioskowana przeze nią informacja nie jest informacją prostą a informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., oraz że wnioskowana informacja aktualnie nie istnieje. W związku z tym jej przekazanie musiałoby zostać poprzedzone procesem jej wytworzenia w oparciu o informacje proste. Na postawie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organ wezwał skarżącą do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji w terminie 14 dni. Poinformowano skarżącą również, że w przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o materiał zgromadzony dotychczas w toku postępowania. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] marca 2024 r. W dniu [...] kwietnia 2024 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Schroniska w przedmiecie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego przeze mnie wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej, 4) art, 16 ust. 1 w zw. żart. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazała, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, nie wydał również decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca wskazała, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji na kilka sposobów. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji będącej przedmiotem żądania, po drugie poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli, zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia prawa do informacji, po trzecie poprzez odmowę udostępnienia informacji przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego wart. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., także w formie decyzji administracyjnej, oraz po czwarte, poprzez powiadomienie pisemne wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji, albo że żądana informacja nie stanowi informacji podlegającej udostępnieniu, albo że do udostępnienia żądanej informacji mają zastosowanie przepisy szczególne, określone w innych aktach prawnych. Niepodjęcie żadnego z powyższych działań świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Skarżąca podkreśliła, że brak odpowiedzi oraz sposób procedowania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wpisuje się w przekonanie Dyrektor Schroniska, że strona społeczna nie ma prawa kontrolować wykonywania zadań Dyrektora Schroniska będącego jednostką budżetową gminy. Stwierdzenie takie ma swoje odzwierciedlenie w protokole z posiedzenia Rady [...] z [...] marca 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2024 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazane zostało skarżącej pismo będące odpowiedzią na złożony przez nią wniosek. Organ wskazał, że przeprowadzone przez niego postępowanie dotyczące złożonego wniosku było prawidłowe i adekwatne, zaś skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia wskazywanych w jej treści przepisów. W ocenie Dyrektora Schroniska złożony przez skarżącą wniosek wymagał doprecyzowania, nie sposób więc twierdzić, iż zachodzą przesłanki do uznania, że doszło do bezczynności. W ocenie organu na uwagę zasługuje fakt, iż udzielił skarżącej odpowiedzi na złożony wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Schronisko [...] jest jednostką budżetową [...] powołaną Uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Dyrektor Schroniska jest więc podmiotem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., tj. podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego. W sprawie nie było również sporne, że wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej. W tym zakresie wyjaśnić należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca we wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. żądała od organu udostępnienia szeregu danych dotyczących kwestii związanych z majątkiem, jakim dysponuje Schronisko. Uogólnić można, że pytania skarżącej zwarte w jej wniosku dotyczyły planów finansowych Schroniska, zrealizowanych inwestycji, wydatków majątkowych, środków zaplanowanych i wykorzystanych, planów działań promocyjnych, stanu osobowego działu promocji i wydatków na wynagrodzenia w tym dziale, zamówień publicznych, wydatków poniesionych na zewnętrzne usługi weterynaryjne oraz darowizn gotówkowych na rzecz Schroniska. Tego rodzaju informacje stanowią informacje publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. (informacje o majątku, jakim dysponuje Schronisko). Zauważyć należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2024 r. Organ skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i pismem z dnia [...] lutego 2024 r. poinformował skarżącą, że odpowiedź na jej wniosek zostanie udzielona do dnia [...] marca 2024 r. W terminie tym organ jednak nie udzielił skarżącej odpowiedzi. W dniu [...] marca 2024 r. organ wezwał skarżącą do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej przez nią informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, uznając, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Organ wezwanie to skierował do skarżącej zatem na 8 dni przed upływem terminu wyznaczonego w piśmie z dnia [...] lutego 2024 r. i 51 dni po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ostatecznie organ odpowiedział na wniosek skarżącej w dniu [...] kwietnia 2024 r., tj. po wniesieniu skargi. Opisany wyżej przebieg postępowania świadczy o tym, że na dzień wniesienia skargi, tj. [...] kwietnia 2024 r., organ pozostawał w bezczynności. Mimo, że organ przedłużył termin na udzielenie odpowiedzi w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. do dnia [...] marca 2024 r., to jednak nie załatwił wniosku w tym terminie. Nie jest przy tym też jasne dlaczego organ zwlekał z wezwaniem skarżącej do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej przez informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Analizując treść udzielonej skarżącej odpowiedzi Sąd uznał, że odpowiedź ta jest kompletna w przypadku punktów 1-3, 5 oraz 8-9 wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2024 r. W piśmie organu oznaczonym datą [...] kwietnia 2024 r. przekazano bowiem skarżącej wnioskowane przez nią dane (pkt 1-3 oraz 8-9 wniosku), bądź poinformowano o braku wnioskowanej informacji (pkt 5 wniosku). W powyższym zakresie Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z [...] stycznia 2024 r. Przedłużony termin załatwienia wniosku upływał bowiem dniu [...] marca 2024 r. Organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek dopiero w dniu [...] kwietnia 2024 r. Wobec jednak rozpatrzenia tego zakresu wniosku skarżącej po wniesieniu skargi, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do jego rozpatrzenia. W tej sytuacji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia pkt 1-3, 5 oraz 8-9 przedmiotowego wniosku. W ocenie Sądu organ jednak nieprawidłowo rozpoznał wniosek skarżącej w zakresie pkt 4 oraz pkt 6-7, co uzasadniało zobowiązanie organu do jego załatwienia w tej części. W pkt 4 wniosku skarżąca wnosiła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie "informacji na temat środków finansowych zaplanowanych i wykorzystanych na działania promocyjne w środkach masowego przekazu (radio, telewizja, internet, media społecznościowe, reklamy w przestrzeni publicznej, płatne kampanie sponsorowane na platformach Facebook, Instagram, TikTok), które to działania miały na celu promocję zwierząt oraz wszelkich innych działaniach w przestrzeni publicznej (np. eventy i akcje specjalne, takie jak "[...]") za lata 2021 – 2023". Odpowiadając na ten punkt wniosku organ przekazał skarżącej informację w następującej postaci: rok 2021 - 34.018 złotych, rok 2022 - 72.344,16 złotych, rok 2023 - 93.407,97 złotych. W udzielonej skarżącej odpowiedzi podano zatem tylko pojedyncze kwoty w odniesieniu do każdego roku. Skarżąca zaś wnioskował o udostępnienie informacji o środkach zaplanowanych i wykorzystanych. Organ nie zaznaczył też, że kwoty zaplanowane odpowiadają kwotom wykorzystanym, co uzasadniałoby podanie tylko jednej wartości. Na pkt 4 wniosku skarżącej organ nie udzielił zatem wyczerpującej odpowiedzi. W pkt 6 wniosku skarżąca domagała się udostępnienia "informacji na temat stanu osobowego (dane anonimowe) działu promocji Schroniska, z uwzględnieniem liczby osób zatrudnionych w dziale/sekcji promocji, formy zatrudnienia tychże osób, miesięcznych oraz rocznych wynagrodzeń otrzymanych przez ww. osoby z tytułu świadczenia pracy na rzecz schroniska za lata 2021 - 2023, wyrażona w złotówkach". W tym zakresie organ wskazał, że "W dziale promocji zatrudnione są wg. stanu na dzień udzielania odpowiedzi 3 osoby. Brak jest możliwości wskazania wynagrodzenia osób zatrudnionych w dziale promocji z uwagi na rotację pracowników i trwający proces rekrutacji." Zauważyć należy, że wniosek skarżącej dotyczył danych z lat 2021-2023. Organ podał zaś tylko informacje o stanie zatrudnienia na dzień udzielania odpowiedzi. Pominął tego rodzaju dane z lat poprzednich, a także nie przekazał żadnej informacji na temat form zatrudnienia i wynagrodzenia osób pracujących w dziale promocji Schroniska. Jednocześnie organ nie wskazał, że nie jest w posiadaniu tych danych. Brak wyczerpującej odpowiedzi na ten punkt wniosku skarżącej uzasadnił zaś rotacją pracowników i trwającym procesem rekrutacji. Fakt, iż określane dane są trudne do odtworzenia może świadczyć o tym, że informacja publiczna wymaga przetworzenia. Sytuacja taka nie może jednak usprawiedliwiać braku odpowiedzi na wniosek. Zauważyć należy, że organ wezwał skarżącą do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a skarżąca udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. Nie jest jednak wiadomym, czy organ przyjął, że odpowiedź ta jest wystarczająca do uznania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, albowiem ani nie udostępnił pełnej informacji w tym zakresie, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji w tej części. W zakresie pkt 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. Dyrektor Schroniska pozostaje zatem w bezczynności. W punkcie 7 wniosku skarżąca wnosiła o udostępnienie "informacji na temat wszystkich zamówień publicznych zarówno zaplanowanych jak i zrealizowanych przez schronisko, z uwzględnieniem przedmiotu zamówienia, szacunkowej wartości zamówienia, podstawy prawnej zamówienia, kryteriów oceny ofert, daty udzielenia zamówienia, podmiotu którego oferta została wybrana oraz wartości zamówienia." Odpowiadając na ten punkt wniosku organ wskazał, że informacja na ten temat jest dostępna pod linkiem: [...] oraz [...]. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jedną z form udostępnienia informacji publicznej jest ogłaszanie informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wprowadza zatem tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w takim przypadku winno jednak odbyć się poprzez odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., I OSK 2244/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie organ odesłał skarżącą do Biuletynu Informacji Publicznej w zakresie informacji żądanych przez nią w pkt 7 wniosku z [...] stycznia 2024 r., jednak nie można uznać, że w ten sposób zwolniony został z obowiązku ich udostępnienia w trybie wnioskowym. Skarżąca domagała się w tym puncie podania szeregu danych z zakresu zrealizowanych bądź zaplanowanych do zrealizowania zamówień publicznych. Pod pierwszym ze wskazanych przez organ linków nie opublikowano jednak gotowych informacji w tym zakresie. Drugi z podanych przez organ linków na dzień orzekania przez Sąd jest zaś nieaktywny. W orzecznictwie wskazuje się, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej, jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, tj. bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta) (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 770/12 oraz z dnia 22 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 477/17, orzecznia.nsa.gov.pl). Nie można zatem uznać, że organ prawidłowo zrealizował pkt 7 wniosku skarżącej z [...] stycznia 2024 r. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia pkt 4 oraz 6-7 wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2024 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek, aczkolwiek uczynił to z opóźnieniem. Ponadto w zakresie pkt 4 i 6 przekazana informacja była niekompletna, zaś w przypadku pkt 7 organ błędnie odesłał skarżącą do Biuletynu Informacji publicznej. Po stronie organu nie można jednak dopatrzyć się złej woli czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zauważyć też należy, że skarżąca domagała się udostępnienia wielu danych, co mogło wpłynąć na czas realizacji wniosku. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu 2 sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 3 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w wysokości 100 zł.