II SAB/Wa 452/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu [...] – Państwowego Instytutu Badawczego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. J. P. (zwany dalej "Skarżącym") wnioskiem z [...] czerwca 2023r. zwrócił się do Dyrektora Narodowego Instytutu [...] – Państwowego Instytutu Badawczego w [...] (zwany dalej "Instytutem") o udostępnienie, za pośrednictwem platformy e-PUAP lub na adres e-mail informacji publicznej: 1) procedury ogólnej PO-08 wraz ze wszystkimi załącznikami; 2) wzoru formularza PO-08/F01 dotyczącego zobowiązania poufności; 3) wzoru formularza PO-08/F02 dotyczącego zobowiązania poufności w zakresie kontroli seryjnej wstępnej; 4) ilości osób fizycznych, które podpisały formularz PO-08/F02 w okresie od [...] stycznia 2019r. do [...] stycznia 2023r. 2. Zastępca Dyrektora ds. [...] (zwany dalej "Dyrektorem Instytutu") w odpowiedzi z 22 czerwca 2023r. poinformował, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji w tym zakresie brak jest możliwości rozpoznania wniosku. 3. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2023r. na bezczynność Dyrektora Instytutu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że informacje wnioskowane w zakresie punktów 1-3 są dokumentami urzędowymi, a w zakresie punktu 4 dotyczą informacji o szczególnym interesie publicznym, bo dotyczą zobowiązań osób fizycznych, które dopuszczają poszczególne serie szczepionek do użycia pośród obywateli Polski. Zgoda na dopuszczenie poszczególnych serii szczepionek jest podpisywana przez bardzo ograniczony zespół osób, które musiały a priori podpisać zobowiązanie wskazane w punkcie 4 wniosku. Zgoda ta stanowi warunek przyzwolenia, dopuszczenia i jednocześnie świadczenia spełnienia wszystkich wymogów prawnych i faktycznych wymaganych w związku z wprowadzeniem danej serii szczepionek do użycia. 4. Dyrektor Instytutu w odpowiedzi na skargę z 7 lipca 2023r. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że procedura ogólna PO-08 "Bezstronność oraz ochrona praw własności klienta i zachowanie poufności" stanowi wewnętrzną procedurę Instytutu, wprowadzoną do stosowania w związku z wymaganiami normy PNEN ISO/IEC 17025:2018-02 "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących". Celem tej wewnętrznej procedury jest ustalenie zasad podczas procesu zapewniającego zachowanie bezstronności i poufności, w tym sposobu przekazywania i wykorzystywania wyników badań i ocen, który gwarantuje zachowanie poufności oraz ochronę praw własności klienta, dla którego wykonuje się badania lub oceny. Procedura obowiązuje pracowników Instytutu objętych systemem zarządzania. Procedurę stworzono na potrzeby Instytutu jako sposób spełnienia wymagań normy PN-EN ISO/IEC 17025:2018-02 i jej wdrożenia. Określa ona wewnętrzną procedurę w zakresie zachowania poufności dotyczących wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania badań i ocen oraz wyników badań i ocen, więc stanowi dokument wewnętrzny Instytutu, który nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dyrektor Instytutu przytoczył też fragment uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 257/20, w którym stwierdzono m.in., że nie są informacją publiczną dokumenty wewnętrzne, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są jednak wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią, więc informacji publicznej (por. wyroki NSA z: 17 października 2013r. sygn. akt I OSK 1105/13; 21 listopada 2013r. sygn. akt I OSK 1485/13; 27 lutego 2014r. sygn. akt I OSK 1769/13). Dyrektor Instytutu nie zgodził się z twierdzeniami Skarżącego, że żądane informacje stanowią dokumenty urzędowe. Konsekwencją uznania, że wnioskowane w zakresie pkt 1-3 informacje nie mają charakteru informacji publicznej, będzie uznanie, że informacja w zakresie ilości osób, które podpisały zobowiązanie o zachowaniu poufności wynikające z procedury PO-08, również nie stanowi informacji publicznej. Nie zgodził się również z twierdzeniem Skarżącego, że informacja o ilości osób, które podpisały zobowiązanie o zachowaniu poufności wynikające z wewnętrznej procedury związanej z zachowaniem bezstronności i poufności, w tym sposobu przekazywania i wykorzystywania wyników badań i ocen, jest informacją o szczególnym interesie publicznym. 5. Skarżący w piśmie procesowym z 13 lipca 2023r. oświadczył, że zauważył oczywiste błędy w odpowiedzi na skargę organu, który albo przez niewiedzę, albo celowo nie wskazał właściwej definicji "dokumentu wewnętrznego". W orzecznictwie Sądów administracyjnych, w tym w przytoczonych przez Organ, definicję "dokumentu wewnętrznego" oparto na wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2013r. P 25/12 i z 9 kwietnia 2015r. K 14/13. Trybunał stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumianych jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Jednakże wnioskowane dokumenty są podpisane przez funkcjonariusza publicznego i są końcowymi ustalonymi zasadami wskazującymi kierunek i sposób działania Organu, a treść dokumentów wiążę się w sposób przedmiotowy z odmowami udostępniania informacji publicznej, o które wcześniej wnioskował Skarżący. Wnioskowane dokumenty są analogiczne do innych dokumentów warunkujących wewnętrzny porządek jednostki takich jak statut czy też regulamin płac i są informacją publiczną podlegającą udostępnieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), Sąd stwierdza też, że Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r., poz. 2492 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8, 9 P.p.s.a. Sąd, w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Sąd, stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r. poz. 902, zwana dalej "u.d.i.p.") wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 3 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4). Przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Sąd stwierdza też, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ: - będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), - nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie - nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. 3. Sąd, mając na względzie ww. przepisy uznał, że Dyrektor Instytutu, jako podmiot reprezentujący państwową jednostkę organizacyjną, jest organem wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie u.d.i.p. Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - Państwowy Instytut Badawczy jest państwowym instytutem badawczym, w rozumieniu przepisów ustawy z 30 kwietnia 2010r. o instytutach badawczych (Dz.U. z 2022r., poz. 498, zwana dalej "u.i.b."). Taki status nadano mu stosownie do art. 21 ust. 5 u.i.b. i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 maja 2021r. w sprawie nadania Dyrektora Narodowego Instytutu [...] – Państwowego Instytutu Badawczego (Dz.U. z 2021r., poz. 1142, zwane dalej "rozporządzeniem"). Instytutem badawczym, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.i.b., jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Instytut, jako instytut badawczy nabył osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego ([...] grudnia 2021r. - nr [...]). Źródłem finansowania zadań Instytutu są m.in. subwencje i dotacje (§ 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 2021 r. w zw. z art. 18 ust. 8 ustawy o instytutach badawczych). Jako państwowy instytut badawczy, NIZP PZH - PIB otrzymuje dotację celową na finansowanie realizacji zleconych zadań. Wysokość dotacji jest określana w ustawie budżetowej (por. § 3 pkt 2 rozporządzenia w związku z art. 21 ust. 6 u.i.b.). Zgodnie z art. 23 pkt 1 i art. 24 ust. 1 pkt 5 u.i.b. jednym z organów instytutu badawczego jest dyrektor, do którego zadań należy w szczególności reprezentowanie instytutu na zewnątrz. 4. Sąd wskazuje też, że Dyrektor Instytutu w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił Skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Stwierdzić ponadto należy - mając na względzie istotę sporu w sprawie - że w judykaturze na gruncie wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przyjmuje się, że przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią zatem dokumenty bezpośrednio wytworzone przez organ oraz niepochodzące wprost od organu, lecz wykorzystywane przy realizacji przewidzianych prawem zadań (por. np.: wyroki NSA z: 28 lutego 2013r. sygn. akt I OSK 2904/12; 11 lipca 2006r. sygn. akt I OSK 1060/05; 16 marca 2009r. sygn. akt I OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010 nr 5 poz. 91; 24 listopada 2009r. sygn. akt I OSK 852/09; 16 marca 2010r. sygn. akt I OSK 1643/09; 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 775/10 i I OSK 844/10; 5 listopada 2010r. sygn. akt I OSK 1469/10, sygn. akt I OSK 1470/10, sygn. akt I OSK 1501 /10; 18 maja 2011r. sygn. akt I OSK 198/11; 17 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 490/11; 9 listopada 2011r. sygn. akt I OSK 1372/11; 1 grudnia 2011r. sygn. akt I OSK 1550/11; 12 grudnia 2012r. sygn. akt I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 175/13 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Krąg informacji, które u.d.i.p. w ramach katalogu otwartego w szczególności uznaje za informację publiczną, określono przykładowo w art. 6 tej ustawy. Na podstawie wskazanego przepisu, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje się, że pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organu. Z zakresu tej kategorii wyłączone są jednak tzw. dokumenty wewnętrzne (por. wyrok NSA z 14 października 2022r. sygn. akt III OSK 5258/21 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Pojęcie "dokumentu wewnętrznego" nie jest pojęciem normatywnym, ale jego definicja została wypracowana a contrario do definicji ustawowej dokumentu urzędowego. Zgodnie art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie prawa administracyjnego przyjęto, że dokumentem wewnętrznym jest taki dokument, który nie spełnia przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., czyli jest to dokument "roboczy", potrzebny do podjęcia końcowych, ostatecznych decyzji, działań, czynności. Dokument urzędowy od dokumentu wewnętrznego odróżnia fakt jego "oficjalności". Stanowisko takie wyraził także Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 13 listopada 2013r. sygn. akt P 25/12, w którym wskazał, że z "szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej" (tak NSA w wyroku z 6 września 2022r. sygn. akt II OSK 1588/21). "Dokument wewnętrzny" jest dokumentem, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Dokument wewnętrzny charakteryzuje się, zatem dwoma, łącznie występującymi elementami: po pierwsze, jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy takiego dokumentu zdefiniowane w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Po drugie, jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz (vide: NSA w wyroku z 13 października 2021r. sygn. akt III OSK 3405/21). Wnioskowane przez Skarżącego informacje, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie mają waloru informacji publicznej, gdyż odnoszą się do wewnętrznej sfery działalności Instytutu (wewnętrznych procedur), a nie do działalności zewnętrznej Instytutu - dokumentów urzędowych wytworzonych na zewnątrz tj. skierowanych do podmiotów stojących poza strukturą, jak np. statut. Tym samym Instytut nie miał obowiązku ich udostępniania stronie w trybie u.d.i.p. Procedura ogólna PO-08 "Bezstronność oraz ochrona praw własności klienta i zachowanie poufności" stanowi wewnętrzną procedurę Instytutu, wprowadzoną do stosowania w związku z wymaganiami normy PNEN ISO/IEC 17025:2018-02 "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących". Celem ww. wewnętrznej procedury jest ustalenie zasad podczas procesu zapewniającego zachowanie bezstronności i poufności, w tym sposobu przekazywania i wykorzystywania wyników badań i ocen, który gwarantuje zachowanie poufności oraz ochronę praw własności klienta, dla którego wykonuje się badania lub oceny. Procedura ta obowiązuje pracowników Instytutu, objętych systemem zarządzania i została stworzona na potrzeby Instytutu, jako sposób spełnienia wymagań normy [...] i jej wdrożenia. Procedura ta określa wewnętrzną procedurę w zakresie zachowania poufności dotyczących wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania badań i ocen oraz wyników badań i ocen. Stanowi więc dokument wewnętrzny Instytutu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Tym samym prawidłowe było przyjęcie przez Dyrektora Instytutu, że żądane przez Skarżącego w ww. wniosku informacje nie podlegały udostępnieniu w drodze u.d.i.p., gdyż nie miały charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Zarówno bowiem Procedura ogólna PO-08 "Bezstronność oraz ochrona praw własności klienta i zachowanie poufności", jak i lista osób, które tej procedurze podlegały (podpisały formularz PO-08/F02 w okresie od [...] stycznia 2019r. do [...] stycznia 2023r.) nie przesądza o kierunkach działania organu na zewnątrz i nie może być w związku z tym uznany za wiążący wyraz stanowiska organu wytworzony na zewnątrz tj. skierowany do podmiotów stojących poza strukturą Instytutu. Dokument Procedura Ogólna określa wewnętrzne zasady działania w określonych sytuacjach pracowników danego podmiotu – Instytutu. Informacje zawarte w ww. procedurze nie dotyczą ponadto sposobów wydatkowania środków publicznych i również z tego powodu należało przyjąć, że nie podlegały udostępnieniu w drodze u.d.i.p. Sąd podziela również stanowisko Dyrektora Instytutu, że informacja o ilości osób, które podpisały zobowiązanie o zachowaniu poufności wynikające z wewnętrznej procedury związanej z zachowaniem bezstronności i poufności, w tym sposobu przekazywania i wykorzystywania wyników badań i ocen, nie stanowi informacji publicznej o szczególnym interesie publicznym. Informacja o liczba osób przestrzegających wewnętrznych procedur obowiązujących w Instytucie wprawdzie może służyć realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądza o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. 5. Sąd, reasumując stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła bezczynność w związku z udzieleniem przez Dyrektora Instytutu w prawem przewidzianym terminie prawidłowej odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącego, której argumentację uzupełniono w odpowiedzi na skargę, mając na względzie stanowisko Skarżącego prezentowane w skardze. Skoro, jak wyżej podniesiono, informacje, o których udostępnienie wnosił Skarżący w ww. wniosku z 9 czerwca 2023r. miały wyłącznie charakter organizacyjny, wewnętrzny (wewnętrzna procedura w zakresie zachowania poufności dotyczących wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania badań i ocen oraz wyników badań i ocen oraz wiążąca się z tym lista osób zobowiązanych do przestrzegania poufności) i nie przesądzały o kierunkach działania Instytutu na zewnątrz, to należało przyjąć, że prawidłowe było wskazanie przez Dyrektora Instytutu w odpowiedzi z 22 czerwca 2023r. na ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej, że nie mogły one być udostępnione Skarżącemu, gdyż nie spełniały kryterium informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. 6. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.