II SAB/Wa 489/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi R. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie. Pan R.Z. (dalej Skarżący) złożył skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej Prezes UODO/Organ) postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wniosku o nakazanie spełnienia obowiązku informacyjnego przez [...] w [...]. Wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane skargą z dnia [...] grudnia 2023 r. o nakazanie [...] z siedzibą w [...] obowiązku informacyjnego z art. 15 ust. 1 lit. b-h) oraz ust. 3, a także art. 14 ust. 1 i ust. 2 lit. a-e i g RODO. Wnosił także o poinformowanie Skarżącego postępach sprawy zgodnie z terminami wskazanymi w K.p.a. Wskazał, że swoje żądanie jasno opisał i wskazał dowody. Wskazał, że dopiero pismem z dnia [...] lutego 2024r Organ poinformował, że podjął działania zmierzające do uzyskania wyjaśnień od Administratora danych osobowych. Pismem z dnia [...].03.2024 r. UODO poinformował Skarżącego, że został zebrany materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji. Wyznaczono także termin 7 dni na zapoznanie się z aktami. Z uwagi na 3 miesięczny brak decyzji w dniu [...].06.2024 r. Skarżący skierował do Urzędu Ochrony Danych Osobowych ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. Na ponaglenie nie otrzymał odpowiedzi w trybie art. 37 § 5 i 6 k.p.a. W jego ocenie całe postępowanie prowadzone jest z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących szybkości postępowania (art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a.), z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej i praworządności (art. 7 i 6 k.p.a.), zasady informacyjnej (art. 36 k.p.a.) oraz odpowiedzialności wynikającej z art. 37 § 5 i 6 k.p.a. Jego zdaniem przedmiotowa skarga jest zasadna i konieczna w pełnym zakresie. Wnosił o stwierdzenie, że: 1. w postępowaniu administracyjnym przed Organem nastąpiła przewlekłość postępowania, 2. przewlekłość ta miała charakter rażącego naruszenia prawa, 3. przyznanie od Organu administracyjnego sumę pieniężną o której mowa w art. 149 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) w wysokości 1.000 zł. /jeden tysiąc/ lub innej wskazanej w przepisach odpowiedniej w związku z naruszeniami Organu i wynikającymi z tych naruszeń konsekwencjami dla mnie, 4. udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na powyższą skargę, Prezes UODO wskazał, że dniu [...].01.2024 r. do Prezesa UODO, wpłynęła skarga na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Pana L. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Pismem z dnia [...].02.2024 r. Prezes UODO wezwał Uczestnika do złożenia wyjaśnień w sprawie (doręczone: [...].03.2024 r.). O podjętych czynnościach poinformował Skarżącego pismem z [...].02.2024 r. Pismem z [...].02.2024 r. (ePUAP) Skarżący przedstawił dodatkowe dowody w sprawie. W dniu [...].03.2024 r. do Prezesa UODO wpłynęły wyjaśnienia w sprawie przesłane przez Uczestnika. Pismem z [...].03.2024 r. Prezes UODO poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie wystarczającego do wydania decyzji oraz o przysługujących im w związku z tym prawach (doręczone: Skarżącemu [...].03.2024 r., Uczestnikowi zaś [...].04.2024 r.). Pismem z [...].06.2024 r. (ePUAP) Skarżący wniósł do organu ponaglenie. W dniu [...].07.2024 r. Prezes UODO wydał decyzję administracyjną w sprawie, która została doręczona Skarżącemu [...].07.2024 r. W dniu [...].07.2024 r. do Prezesa UODO wpłynęła datowana na [...].07.2024 r. skarga Skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania. W przedmiotowym piśmie Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania, 2) stwierdzenie, że przewlekłość miała rażący charakter, przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości 1000 zł. w związku z naruszeniami organu i wynikającymi z tych naruszeń konsekwencjami dla Skarżącego, udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy Prezes UODO wnosił ojej odrzucenie, bowiem uznał, że skarga na przewlekłość w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna z przyczyn formalnych. Uznał, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Skarga analizowana wg. podanych kryteriów kontroli jest zasadna. Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (vide J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, LEX nr 1228235; postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola sądu administracyjnego zmierza więc do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Według art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przewiduje możliwość rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak stanowi art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W art. 35 k.p.a. zostały określone terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis art. 35 § 1 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Jednakże samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądowej. Prawodawca unijny w art. 78 ust. 2 RODO przewidział możliwość skorzystania przez osobę, której dane dotyczą, z uprawnienia do wykorzystania środka ochrony prawnej przed sądem (przeciwko organowi nadzorczemu) w sytuacji, gdy organ nadzorczy w terminie trzech miesięcy: 1) nie rozpatrzył skargi; 2) nie poinformował osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi. P. Fajgielski w publikacji pod tytułem Komentarz do rozporządzenia nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, wyd. II, Wolters Kluwer Polska 2022, t. 6 komentarza do art. 78 RODO, podnosi, iż termin wskazany w przepisie art. 78 ust. 2 RODO "nie powinien być rozumiany jako termin rozpatrzenia skargi, gdyż sprawa może okazać się skomplikowana, a jej rozstrzygnięcie niemożliwe w trzymiesięcznym terminie, wówczas jednak organ nadzorczy powinien poinformować o tym osobę, której dane dotyczą" (podobnie M. Górski [w:] Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych. Komentarz pod red. M. Sakowskiej-Baryły, wyd. 1, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, uw. 9 komentarza do art. 78 RODO). Jednocześnie zgodnie z treścią wyroku NSA z 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21, art. 78 ust. 2 RODO należy odczytywać w ten sposób, że obowiązek organu nadzoru poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi, staje się aktualny, jeśli skarga nie została rozpatrzona w tym terminie (czyli nie została wydana decyzja administracyjna) i zachodzi potrzeba jego wydłużenia w trybie art. 36 k.p.a., co koresponduje z art. 62 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, dalej: "u.o.d.o."), nakazującym dodatkowo w takiej sytuacji poinformowanie stron o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Stosownie do treści art. 62 u.o.d.o., w przypadku, o którym mowa w art. 36 k.p.a., organ, zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Zdaniem NSA, nic nie stoi na przeszkodzie w złożeniu skargi na przewlekłość postępowania, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), nawet przed upływem trzymiesięcznego terminu z art. 78 ust. 2 RODO lub po jego upływie, ale niezasadnie przedłużonym. Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż PUODO niewątpliwie dopuścił się niewłaściwego działania, które nosi znamiona przewlekłego postępowania. Należy bowiem zgodzić się ze Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 P.p.s.a. powinien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa. Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż Prezes UODO dopuścił się niewłaściwego działania, które nosi znamiona przewlekłego postępowania. Postępowanie zostało zainicjowane skargą z dnia [...] grudnia 2023 r. o nakazanie [...] z siedzibą w [...] obowiązku informacyjnego z art. 15 ust. 1 lit. b-h) oraz ust. 3, a także art. 14 ust. 1 i ust. 2 lit. a-e i g RODO. Wnoszono o poinformowanie Skarżącego zgodnie z terminami wskazanymi w K.p.a. Postępowanie zostało zarejestrowane za sygnaturą [...]. Pismem z dnia [...].01.2024 r. zwrócono się do Prezesa UODO o informacje w sprawie. Pismem z dnia [...].02.2024 r. Organ poinformował Skarżącego , że podjął działania zmierzające do uzyskania wyjaśnień od Administratora danych osobowych. Wnioskiem elektronicznym (ePUAP) z dnia [...].02.2024 r. Skarżący uzupełnił materiał dowodowy w sprawie (art. 61 § 3a K.p.a.). Pismem z dnia [...].03.2024 r. Prezes UODO poinformował, że został zebrany materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji. Wyznaczono termin 7 dni na zapoznanie się z aktami. W dniu [...].06.2024 r. Skarżący skierował do UODO ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. Na ponaglenie nie otrzymał odpowiedzi. W tym stanie rzeczy skarżący uprawniony był do złożenia skargi na przewlekłe działanie Organu i nie można uznać aby skarga podlegała odrzuceniu. Skarżący wyczerpał tryb opisany w art.37 k.p.a. W dniu [...].07.2024 r. Prezes UODO wydał decyzję administracyjną w sprawie, która została doręczona Skarżącemu [...].07.2024 r. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając co do zasady skargę, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Jednakże w świetle przedstawionej w części faktycznej (historycznej) niniejszego uzasadnienia sekwencji czynności podejmowanych przez PUODO od wpływu skargi do daty wydania decyzji - w ocenie tutejszego Sądu – Prezes UODO nie procedował w sposób rażąco przewlekły. Otóż przedstawiony wyżej stan faktyczny wskazuje że organ procedował sprawę Skarżącego w sposób przewlekły. Pismem z dnia [...].03.2024 r. Prezes UODO poinformowano Skarżącego, że został zebrany materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji. Wyznaczono termin 7 dni na zapoznanie się z aktami. W dniu [...].07.2024 r. Prezes UODO wydał decyzję administracyjną w sprawie, która została doręczona Skarżącemu [...].07.2024 r. Tak więc decyzja została wydana po okresie blisko trzymiesięcznej przewlekłości. W świetle powyższego, Sąd w punkcie drugim sentencji wyroku, w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez PUODO nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazał NSA w wyroku z 12 września 2024 r., sygn. akt I OSK 661/24, rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu ww. przepisu jest ciężkie naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Przyjmuje się także, że kryterium, które pozwala na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia tego naruszenia. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaistniałe w przedmiotowej sprawie okresy bierności PUODO nie mają postaci kwalifikowanej. Tutejszy Sąd nie dopatrzył się też podstaw do przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Oddalając skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. w punkcie trzecim sentencji wyroku, wskazać trzeba, iż suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie tej sumy powinno być zatem uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla strony oraz ewentualnego zachowania strony skarżącej, jeżeli przyczyniłaby się ona do wydłużenia postępowania. Ustawodawca nie określił żadnych kryteriów przyznania sumy pieniężnej tego rozstrzygnięcia poza jego górną wysokością. Brak jest podstaw, aby twierdzić, że suma pieniężna jest zależna od poniesionej szkody. Wybór co do zastosowania tego środka należy całkowicie do oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Bez wątpienia przyznanie sumy pieniężnej powinno być zastrzeżone jedynie do wyjątkowych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (vide wyrok NSA z 28 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 521/24), te zaś w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Dalej podkreślenia wymaga, iż zakończenie postępowania zainicjowanego skargą skarżącej na nieprawidłowości w przetwarzaniu jej danych osobowych (poprzez wydanie decyzji z [...] stycznia 2024 r.) nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie przewlekłości organu w rozpoznaniu tej skargi. Sąd nie ma wówczas podstaw do zobowiązania PUODO do rozpoznania sprawy w określonym terminie, lecz ocenia istnienie przewlekłości na dzień wniesienia skargi, jak również to, czy przewlekłość ta miała charakter rażącego naruszenia prawa. Uwzględniając skargę na bezczynność czy przewlekłość postępowania, Sąd w ramach stosowania art. 149 § 1 p.p.s.a., realizuje zatem tę spośród kompetencji określonych w punktach 1-3 tego przepisu, która jest adekwatna do stanu istniejącego w chwili orzekania. W konsekwencji nie ma również potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, gdyż w takiej sytuacji sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest kompetencja do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1621/16). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.