II SAB/Wa 504/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania punktu 2 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącego M. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. K. (dalej Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii (dalej Organ) w przedmiocie rozpoznania punktu 2 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W dniu [...] lipca 2024 r. Skarżący zwrócił się do Organu z wnioskiem (który został przesłany o godzinie 10:38 e-mailem na skrzynkę Ministerstwa Rozwoju i Technologii, której adres udostępniono w BIP) o dostęp do informacji publicznej w zakresie: 1. informacji, jaki organ zlecił badania, o których mowa w wypowiedzi pod linkiem [...], jaki podmiot był wykonawcą badań, jaki był koszt tych badań, 2. przesłania skanu umowy o przeprowadzenie badań, o których mowa w wypowiedzi, 3. przekazania informacji o metodologii przeprowadzonych badań, w tym informacji i próbie respondentów, 4. przesłania szczegółowych wyników badań. Ustawowy termin na odpowiedź upłynął [...] lipca 2023 r., przy czym organ skorzystał z uprawnienia do przedłużenia ustawowego terminu a odpowiedź została udzielona określonym przez organ terminie. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że udzielona przez Organ odpowiedź została nie stanowiła pełnej realizacji wniosku. Podniósł, że w punkcie 2 wniosku wnosił o przesłanie skanu umowy o przeprowadzenie badań, o których mowa w wypowiedzi Ministra Rozwoju i Technologii dla serwisu [...]. Skarżący podkreślił, że Organ nie tylko nie przesłał skanu umowy, ale w żadnym miejscu swojej odpowiedzi nie odniósł się do tego żądania. W szczególności Organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie zażądał przesłania danych osobowych skarżącego w celu umożliwienia organowi wydania takiej decyzji. W odpowiedzi na skargę Organ stwierdził, że w dniu [...] września 2024 r. wysłano do Skarżącego pismo znak: [...], przekazujące w załączeniu wnioskowaną umowę [...] o przeprowadzenie badań, wraz z załącznikami. W związku z powyższym Organ na podstawie art. 161 ust 1 pkt 3 p.p.s.a. - w zakresie pkt 1 skargi o umorzenie postępowania oraz - na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Skarga analizowana wg. podanych kryteriów kontroli jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 P.p.s.a. powinien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p, nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej – art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zaś zakres podmiotowy – wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W analizowanym przypadku nie jest sporne, że odpowiedź została udzielona w określonym terminie, lecz nie stanowiła pełnej realizacji wniosku. W punkcie 2 wniosku Skarżący wniósł o przesłanie skanu umowy o przeprowadzenie badań, o których mowa w wypowiedzi Ministra Rozwoju i Technologii dla serwisu [...]. Organ w zakreślonym terminie nie przesłał skanu umowy, ale także nie odniósł się do tego żądania. Organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie zażądał przesłania danych osobowych skarżącego w celu umożliwienia organowi wydania takiej decyzji. Sąd uznaje, że w dniu [...] września 2024 r. wysłano do Skarżącego pismo znak: [...], przekazujące w załączeniu wnioskowaną umowę [...] o przeprowadzenie badań, wraz z załącznikami. Skarżący wnosił o zobowiązanie Organu do rozpatrzenia punktu 2. wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności W zaistniałym stanie sprawy, Sąd uznał, Organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 2 wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, natomiast odpowiedź Organu w żądanym zakresie została udzielona w dniu [...] września 2024 r. Wobec tego należało stwierdzić, że organ pozostawał w niniejszej sprawie w bezczynności, bowiem w 14-dniowym terminie na udzielenie odpowiedzi na wniosek nie udzielił żądanej informacji nie udzielił jej także w terminie przedłużonym. Przechodząc z kolei do oceny zaistniałych w sprawie okoliczności dotyczących opisanej powyżej bezczynności organu zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1a p.p.s.a., w ocenie Sądu stwierdzona bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym można stwierdzić, iż naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest zatem oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Organ, udzielił skarżącemu żądanej informacji, ale nie była to odpowiedź wyczerpująca. Taka odpowiedź organu na wniosek we wskazanym powyżej zakresie nie wynikała – w ocenie Sądu – ze złej woli organu, lecz z błędnej oceny treści wniosku. Wobec powyższego Sąd w pkt 1 wyroku stwierdza, że Minister Rozwoju i Technologii dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W pkt. 2 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów Sad orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.